زمانی برای آشتی برانكو با 2-4-4

به گزارش نامه نیوز به نقل از خبرورزشی، بي‌انصافي است اگر بگوييم پرسپوليس در اين ديدار، مثل روزهاي خوبش به ميدان رفت. سرخپوشان با آن تيم جذاب فصل قبل و ابتداي اين فصل فاصله زيادي داشتند‌‌؛ نه از خط آتش قدرتمند سرخ‌ها خبري بود و نه هافبك‌هاي خلاق پرسپوليس مي‌توانستند در انتقال توپ، تغذيه مهاجمان و شوتزني يا شروع موج اول حمله، عملكرد مناسبي داشته باشند. پرسپوليس با آن روزهاي خوبش فاصله زيادي داشت و به تيمي «تك تاكتيكي» بدل شده بود اما در همين روز نيز توانست بازي را ببرد. اين، مهم‌ترين تفاوت پرسپوليس با ساير تيم‌هاست. از آنجا كه مهدي تارتار تكيه زيادي بر آناليز رقبايش دارد، دست پرسپوليس را در اين بازي خوانده بود و توانست با اتكا بر دوندگي بازيكنان و استفاده از هوش خود، پرسپوليس مدعي قهرماني را در 94 دقيقه از بازي متوقف كند. البته او در نهايت، بازي را باخت اما مهم‌ترين تاكتيك پرسپوليس را از بين برد. تيم برانكو در تمام طول بازي سعي مي‌كرد توپ‌ها را به دو كانال كناري برده و روي دروازه ارسال كند كه تارتار با بستن اين منافذ، برانكو را تحت تأثير قرار داد. سرمربي پرسپوليس تا وقتي احساس خطر بابت تساوي نكرده بود، به بازي با همان تاكتيك 2-2-2-4 پافشاري داشت اما وقتي به اين نتيجه رسيد كه همه راه‌ها براي رسيدن به كانال‌هاي كناري و ارسال روي دروازه بسته است، از اواسط نيمه دوم تغيير تاكتيكي داد و به بازيكناني چون فرشاد احمدزاده، سيامك نعمتي و البته شايان مصلح بلندقامت بازي داد. او با اين كار، تعداد هافبك‌ها و مهاجمانش را بيشتر كرد تا در تقابل با مدافعان پرتعداد پارس جنوبي به تساوي عددي برسد. در اين حالت بود كه سرخپوشان با افزايش بازيكن در محوطه جريمه حريف در دقيقه 5+90 به گل رسيده و 3 امتياز اين فينال تماشايي را از آن خود كردند. با اين حال، پرسپوليس بايد به سيستم جذاب و امتيازآور خود برگردد. سيستم 2-4-4 لوزي كه سرخپوشان را در هر لحظه از بازي در موقعيت گلزني قرار مي‌داد. در آن سيستم، مسلمان دقيقاً پشت ‌سر مهاجمان بود و هر وقت اراده مي‌كرد، موقعيت گلزني مي‌ساخت. سرخپوشان براي آينده خود نياز دارند تا به همان سيستم برگردند، اين مهم‌ترين نياز تيم برانكو است تا به همان تيم ترسناك براي ساير حريفان تبديل شود به خصوص بعد از اين برد حياتي.