توپ در زمین 1+5 است

حمیدرضا آصفی : نکته حائز اهمیت در این مذاکرات، یافتن فرمول مقبول دو طرف بویژه ایران و امریکا برای حل و فصل موضوعی است که بی جهت بیش از 10 سال به درازا کشیده است. این نشست که آخرین دور از گفت و گوها تا پیش از انقضای مهلت مقرر در توافقنامه ژنو است و 15 روز دیگر ادامه خواهد داشت حاوی نکاتی چند است؛ - ارزیابی اظهارات مقام های طرف مذاکره با ایران از روند حاکم بر مذاکرات وین حاکی از آن است که گفت و گوها در فضای مثبت و رو به جلو در جریان است اگرچه اختلاف نظرها در برخی موارد همچنان پابرجاست اما حفظ فضای بسته و امنیتی نشست وین و حفظ اطلاعات این مذاکرات که پشت درهای بسته انجام می شود از فضاسازی جریان ها و گروه های مخالف توافق هسته ای جلوگیری می کند و مانع تخریب روند مذاکرات می شود که این خود اتفاق مثبتی است. - این که تاکنون هیأت های طرفین به پایتخت های خود برای مشورت بازنگشته اند حاکی از آن است که مذاکرات در مسیر طبیعی به پیش می رود و باید دید در روزهای آینده چه اتفاقاتی بر سر میز مذاکره می افتد. - در سال های گذشته شاهد زیاده خواهی طرف مقابل و برخورد غیر واقع بینانه آن ها با خواسته های ایران بوده ایم اما به نظر می رسد در نشست اخیر، طرفین برای رسیدن به راه حل جامع مصمم هستند حتی چینی ها بر خلاف گذشته تحرک بیشتری از خود نشان داده اند. - یکی از مشکلات حاکم بر فضای گفت و گوهای وین، نبودن اجماع میان شش کشور مذاکره کننده با ایران است، چرا که هر یک از کشورهای حاضر از دید منافع ملی خود به موضوع نگاه می کنند، این اختلاف دیدگاه ها در میان 6 کشور مذاکرات را به چالش می کشاند. - کشورهای 1+5 موضوع هسته ای ایران را سیاسی و از آن مهم تر حیثیتی کرده و خطوط قرمز غیرمنطقی و مغایر با حقوق بین الملل برای خود تبیین کرده اند و بر این اساس از تصمیم گیری درباره برنامه های هسته ای ایران سخن می گویند در حالی که طرف مقابل با اتخاذ یک تصمیم ساده و راحت یعنی پذیرش حقوق هسته ای ایران بر اساس معاهده «ان پی تی» و پرهیز از رویه تبعیض آمیز می تواند گره کور این مذاکرات را براحتی بدون توسل به دندان و با دست باز کند. - ایران تاکنون با موضوع نگرانی غرب از برنامه های هسته ای کشورمان، برخورد مسئولانه داشته است و نتیجه آن همکاری گسترده با بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی بوده است. در این ارتباط آنچه به طرف مقابل باز می گردد پاسخ مناسب و درخور گام های جدی ایران است. بنابراین اکنون توپ در زمین کشورهای 1+5 است که قدر این فرصت را بدانند زیرا فرصت ها به سختی به دست می آیند و اگر از دست بروند معلوم نیست مجدداً احیا شوند.