کد خبر: 15874
تاریخ انتشار :

منتظر این رویدادها در 2013 باشید/نتانیاهو: سال 2013 سال ایران است

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، روزنامه اعتماد همزمان با اولین روز از سال 2013 با بیان اینکه برخلاف پیش‌بینی مایاها هم جهان در دسامبر 2012 به پایان نرسید و به نظر می‌رسد که حالاحالاها ادامه دارد.به تحلیل نقشه سیاسی جهان در سال 2013 پرداخته است. در این گزارش می خوانید؛

تحولات کشورهای عربی

کویت، اردن، بحرین و تا حدودی مراکش را فراموش نکنید. در سال 2013 هر از چندگاهی شاهد خبرها و گزارش‌هایی از تداوم اعتراض‌ها در این کشورها خواهیم بود اما شاید با وضعیت عراق و سوریه این گزارش‌ها لابه‌لای خبرهای آن دو کشور گم‌وگور شوند. انتظار اینکه شاهد برافتادن یک امیر عربی دیگر در منطقه باشیم، برای سال 2013 کمی زودباورانه خواهد بود. سوریه

در انتظار سال «تغییر موازنه» در دمشق هستیم. همه می‌دانند؛ چه هم‌پیمانان بشار اسد چه مخالفان رهبر دمشق که این وضعیت به‌راستی قابل تداوم نیست. جهان هرگز نمی‌تواند یک سال دیگر را با این وضعیت سپری کند.

اسراییل، فلسطین

خب، اگر منظورتان «صلح» باشد که متاسفم! دورنمای صلح خاورمیانه حتی کم‌رنگ‌تر از اینی خواهد بود که اکنون هست. آن زمانی که نتانیاهو با گفتن جمله «یک شریک واقعی برای صلح می‌خواهم» برای گفت‌وگوهای صلح به واشنگتن سفر کرد، خیلی زود گفت‌وگوها تبدیل به یک دوئل لفظی بی‌فایده شد، حالا که دارد با وجود انتقاد شدید جهانی، درست در همان‌جایی که نباید شهرک‌سازی می‌کند و «خط قرمز» امریکا را به سخره می‌گیرد، دست‌کم امید به یک رویکرد آشتی‌گرایانه در دیرپاترین مناقشه خاورمیانه بیهوده است. فلسطینی‌ها، به زودی زیر فشار بیشتری قرار خواهند گرفت و گام‌های «غیرسازنده» دولت اسراییلی علیه آنها تشدید می‌شود اما خبر خوش برای آنها شاید این باشد که محمود عباس و اسماعیل هنیه به زودی دست یکدیگر را به گرمی در قاهره بفشارند. هر قدر که دورنمای صلح ناامیدکننده است، به نظر می‌رسد که اتحاد دوباره فلسطین نزدیک خواهد بود. آنها به زودی می‌توانند یک دولت مستقل تشکیل دهند.

اسراییل، ایران، امریکا

نتانیاهو می‌گوید که «سال 2013 سال ایران است». او بی‌تابی چشمگیری برای برخورد با ایران نشان می‌دهد اما اینکه بگوییم تلاش نخست‌وزیر اسراییل حتما به نتیجه هم می‌رسد، خوابی بی‌تعبیر خواهد بود. روشن است که فشارها بر ایران افزایش خواهد یافت اما ایران خوش‌شانس هم هست؛ به احتمال فراوان جای بیل‌کلینتون و ژنرال پترائوس خبرساز را جان کری و چاک هیگل می‌گیرند. اولی سیاستمداری است که به «شیوه خودش» بیشتر از هر چیز دیگری اعتماد دارد و شیوه او خیلی با دست‌راستی‌های اسراییل سازگاری ندارد و خبر بد برای دست‌راستی‌های «اسراییل؛ خانه ما» این خواهد بود که یک «خیانتکار ضداسراییلی»، لقبی که با آن از هگل یاد می‌شود، بشود وزیر دفاع امریکا. این را هم فراموش نکنید که اگر زمین به آسمان بیاید یا برعکس، باراک اوباما شانسی برای شرکت در انتخابات 2016 امریکا ندارد، پس دیگر چندان نیازی به ارضای میل لابی آیپک در امریکا نخواهد داشت. پس امریکا همچنان مایل است که نقش «ترمز» را در بحران میان ایران و اسراییل بازی کند اما خب گاهی ترمزها خوب نمی‌گیرند.

عراق

برای نوری مالکی سال 2013 از دسامبر 2012 آغاز شده است. خیزش سنی‌ها در هفته‌های پایانی سال، به احتمال فراوان او را آسوده نمی‌گذارد و ماه‌های ابتدایی سال برای دولت مالکی به دست‌وپنجه نرم کردن با اعتراض‌های گسترده خواهد گذشت. همزمان با اعتراض‌های مردمی، او با تشدید اختلاف‌های دولت مرکزی و دولت اقلیم کردستان روبه‌رو خواهد شد و ائتلاف العراقیه به رهبری ایاد علاوی ممکن است در چنین شرایطی دست به یک اتحاد جدی با سنی‌ها و کردها بزند. در میان این همه گرفتاری «رییس‌جمهور» غایب است و روی تخت بیمارستانی در آلمان دوران نقاهت را می‌گذراند. غیبت طالبانی از صحنه سیاسی عراق، بی‌شک دولت مالکی را هم در فشار و انزوای بیشتری قرار خواهد داد اما شاید از نظر دیگری به سود مالکی کار کند. بر سر جانشینی جلال طالبانی ما شاهد یک مناقشه جدی میان سنی‌ها و کردها خواهیم بود که شاید سبب شود دو بال اصلی مخالفت با دولت شیعه مشغول درگیری با خود شوند. هر چه باشد، مالکی سال آسانی پیش‌رو نخواهد داشت و خطر «جنگ فرقه?یی» کشورش را به‌شدت تهدید می‌کند. شاید تنها خداوند قادر به برقراری آشتی ملی میان سه قطب اصلی سیاسی در عراق باشد.

افغانستان

سال دشوار دیگری برای افغان‌ها آغاز خواهد شد. گفت‌وگوهای صلح به هیچ نتیجه روشنی نخواهد رسید و طالبان می‌کوشد تا همزمان با نزدیک شدن به ددلاین خروج نیروهای امریکایی از افغانستان در سال 2014 سازماندهی خود را بازبینی کند و آماده جشن شکرگزاری شود؛ جشنی که احتمالا افغانستان را در دوره‌یی از ترور و خشونت فرو خواهد برد. حامد کرزای باید بداند که 2013 سال فشار و 2014سال فشار به توان فشار برای او خواهد بود.

امریکا

شب 31 دسامبر، سخت‌ترین روز باراک اوباماست. او به جای اینکه در کنار میشل اوباما دعای آغاز سال نوی مسیحیان را بخواند، ناچار است تا مداوم در فکر «پرتگاه مالی» باشد که جمهوریخواهان کنگره، با اشتیاق هر چه تمام‌تر انتظار دارند، دولت اوباما را در آن غرق کنند. سال 2013 پیش از آغاز هم با درگیری دامنه‌دار جمهوریخواهان و دموکرات‌ها بر سر طرح مالیاتی و طرح‌های اجتماعی اوباما آمیخته بوده و این درگیری بازتاب دوران سخت اوباما در دولت دوم اوست. پیچیدگی‌های تشکیل کابینه‌یی بدون هیلاری‌کلینتون و به احتمال فراوان با چند تغییر نیز در آغاز سال، همراه رییس‌جمهور امریکا در جشن سال نو خواهد بود. مرهم دردهای سیاسی باراک‌اوباما شاید این باشد که گزارش‌ها از «بهبود اقتصاد امریکا» می‌گوید و همین جسارت بیشتری به اوباما می‌دهد تا جمهوریخواهان را از میدان به ‌در کند. 2013 شاید وقت بیدار شدن غول اقتصاد جهان باشد.

آلمان

آنجلا مرکل یکی از خوشبخت‌های 2013 است. به نظر می‌رسد که او از پیروزی دوباره در انتخابات آلمان مطمئن است و حزب او حتی به کرسی‌های بیشتری از آنچه در پارلمان دارد، تسلط خواهد یافت. این نتیجه هدایت درست غول اقتصاد اروپا در بحرانی است که تمام اروپا را گرفتار کرده است. مرکل پس از انتخاب دوباره، بار دیگر نیازمند فکر کردن به نقش شریک از دست‌رفته خود، فرانسه و مخالفت‌های انگلستان برای نجات اتحادیه اروپاست. او باز هم باید جور تمام اروپا را بکشد.

ونزوئلا

سال «مرگ و زندگی» برای هوگو چاوز است و سال پر از کشمکش در کشور؛ در غیاب رهبری که بیش از یک دهه ونزوئلا را در اختیار داشته، بی‌تردید مخالفان قدرت فزاینده‌یی خواهند یافت و جانشین انتخاب‌شده از سوی چاوز به احتمال فراوان شانسی برای مقاومت در برابر درخواست فراگیر یک انتخابات مجدد نخواهد داشت. اگر این انتخابات سر بگیرد، آن‌وقت شاید در امریکای‌لاتین، درست در میان کلی رییس‌جمهور چپ‌گرای سالخورده ناگهان یک جوان 40 ساله خوش‌تیپ، موفق و مرفه پیدا شود به نام؛ انریکه کاپریس.

چین

از بلایی که قرار است شیجین پینگ، رهبر تازه چین سر دنیا بیاورد، داده‌های زیادی در دست نیست اما سال 2013 نشان می‌دهد که غول شرق آسیا چه رویکردهای منطقه‌یی، جهانی، سیاسی و اقتصادی را در پیش خواهد گرفت. چین به تازگی دچار درگیری‌هایی با ژاپن شده و شاید این درگیری‌ها همراه با آزمایش‌های موشکی کره شمالی، وضعیت منطقه را به حالت آماده‌باش تغییر دهد اما به نظر نمی‌رسد که رابطه باثبات سال‌های اخیر واشنگتن- بیجان دستخوش تلاطم شود. آنچه برای جهان خیلی مهم به نظر می‌رسد، این خواهد بود که رهبر جدید چین بالاخره اجازه خواهد داد کمی ارزش «یوان» چین بالاتر برود و دست‌ودل‌بازی بیشتری در خرج کردن ذخیره‌های مالی کشورش خواهد داشت یا نه.

اروپا

شاخص‌های اروپا تکانی خواهند خورد اما فریب نخورید، بهبود شاخص‌ها بیشتر مرهون وضعیت آلمان و انگلستان است. سرنوشت گرداب یونان روشن نیست اما به نظر می‌رسد که راستگرایان اسپانیا بتوانند اوضاع را کنترل کنند. پرتغال هم چیزی میان یونان و اسپانیا خواهد ماند اما اگر پیش‌بینی بهبود شاخص‌ها درست از آب درآید، شاید بالاخره روزهای آفتابی در قاره سبز فرا برسد، هر چند که وقتی پیرمرد 76 ساله‌یی به نام برلوسکونی دوباره ایتالیا را به دست بگیرد، خیلی شرایط آفتابی آفتابی نمی‌شود.

اسراییل

بدترین خبر آغاز سال برای شما می‌تواند پیروزی دست‌راستی‌های اسراییل در انتخابات 26 ژانویه باشد. نتانیاهو حتی با ایهود باراک هم نتوانست کار کند و بار دیگر به انتخابات پارلمانی تن داد و این روزها منتظر یک پیروزی قاطع برای دست‌راستی‌هاست؛ یک پیروزی ای که بتواند تمام برنامه‌های رادیکال او را تایید کند. تیره‌روزی در اینجاست که گویا هیچ چهره و حزبی در اسراییل وجود ندارد که بتواند ماشین جنگی نتانیاهو را متوقف کند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها