ناگفتههای خانواده دختر قربانی تجاوز در هند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از اعتماد، پدر این دختر هندی میگوید: «دهکده ما هیچگونه امکانات بهداشتی نداشت. نه برق داشتیم و نه امکانات رفاهی دیگر. دختر من میخواست پزشک شود و به مردم یاری دهد. حال بهترین کار برای ماندگاری نام او این است که بیمارستانی به نامش احداث کنند؛ چنین کاری مایه غرور من خواهد بود».
این مرد روستایی و ساده میگوید که به سختی میتواند خاطراتی را که از دخترش دارد به یاد بیاورد. تنها آخرین دقایقی را به یاد میآورد که در کنار هم بودهاند، یعنی درست دقایقی پیش از آن حمله ناجوانمردانهیی که منجر به جرح و متعاقبا مرگ دخترش شد: «آنچه در آن دقایق به هم گفتیم تا آخر عمرم در قلب من محفوظ خواهد ماند. او دختر شجاعی بود و ما در این چند هفته تصمیم گرفتهایم که باید به خاطر او زندگیمان را ادامه دهیم. من با خیال او شاد خواهم بود و مطمئن هستم که پسرانم آنقدر خوب درس میخوانند تا بتوانند روی پاهای خودشان بایستند. آنها باید به رویاهای خواهرشان جامه عمل بپوشانند».
«آشا» همسر 46 ساله «بدری» و مادر «دختر هند» هنوز آنقدر اندوهگین است که نمیتواند صحبت کند.
«بدری» میگوید نخستین خواستهاش این بود که مردانی را که مرتکب این عمل شنیع شدهاند و دخترش را کشتهاند رودررو ملاقات کند، اما بعد تصمیمش عوض شد و حالا تنها اگر مجبور شود در جلسه دادگاه آنها حضور خواهد داشت: «نمیخواهم آنها را ببینم و نمیخواهم آنجا باشم. تنها در صورتی به دادگاه میروم که پلیس احضارم کند».
او بابت مهاجرت به دهلی نو پشیمان نیست، میگوید تنفری از این شهر ندارد: «من هرگز از مهاجرت به این شهر نادم نیستم، چون دخترم این شهر را دوست داشت. او تمام چیزهای این شهر را دوست داشت: مردم را، غذاها را و فرهنگها و آیینهایشان را. دهلی جایی بود که زندگی مرا عوض کرد و به من امید آینده بهتری داد. اما حادثه ممکن است هر جا و هر زمانی رخ بدهد. این اتفاق هم، برای ما، در دهلی افتاد».
برادر 20 ساله این دختر نیز میگوید: «فکر میکردم که آدمی بسیار محکم و قوی هستم، اما از زمان مرگ خواهرم بارها و بارها گریستهام. او بهترین دوست من بود. هر مشکلی که داشتم با او درمیان میگذاشتم». او امیدوار است که متهمان دستگیرشده همگی به اعدام محکوم شوند.
دیدگاه تان را بنویسید