کد خبر: 17431
تاریخ انتشار :

ونزوئلا بدون رییس/فریاد مخالفان چاوز: «رییس جمهور کجاست؟»

ونزوئلا بدون رییس/فریاد مخالفان چاوز: «رییس جمهور کجاست؟»
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، روزنامه اعتماد عکس یک امروز خود را به هوگوچاوز زییس جمهور ونزوئلا و عدم حضور او در مراسم تحلیفش اختصاص داده است؛

چهار ماه پیش، او از روی تخت بیمارستانی در کوبا برخاست تا به کاراکاس بازگردد. این درست در اوج نبرد انتخاباتی تنگاتنگ ریاست‌جمهوری در ونزوئلا بود. انرکیه کاپریس جوان، موفق شده بود که «رییس» را به دردسر بیندازد تا آنجا که پیروزی در انتخابات حتی برای هوگو چاوز هم دشوار به نظر می‌رسید. او درمان را نیمه‌تمام گذاشت، به پایتخت ونزوئلا بازگشت و فرمان ماشین تبلیغاتی خود را به دست گرفت. گفت؛ «ونزوئلا؛ سویالیسم یا مرگ» و شعار چاوز با آن چهره بی‌رنگ و سری طاس که خبر از مبارزه‌یی دشوار با سرطان می‌داد، تاثیر خودش را گذاشت. رییس دوباره، انتخابات را برد هر چند با اختلافی بسیار اندک. گرچه با این پیروزی، پاداش سرسختی خود را گرفت اما نیمه‌تمام گذاشتن درمان، تاوان هم داشت.

سال 2012 رو به پایان بود که هوگو چاوز به کوبا بازگشت. بسیاری از «سفر آخر» او می‌گفتند؛ سرطان بیماری مقاومی است که سومین جراحی آن بیشتر وقت‌ها مترادف با مرگ است اما هواداران هوگو چاوز، امیدوار بودند که «رییس» دوباره بازگردد، او یک دهه تمام در برابر امریکا، اروپا، لیبرالیسم، سرمایه‌داری، موج جوان‌گرایی، انتقادهای فزاینده، اقتصاد شکننده و البته سرطان مقاومت کرده بود، پس می‌تواند دوباره از تخت بیمارستان بلند شود و به پایتخت ونزوئلا بازگردد اما اکنون به نظر می‌رسد که حتی هوگو چاوز را از مرگ، گریزی نیست و این درست بدترین زمان برای «رییس» خواهد بود.

بسیاری از منتقدان او در جریان رقابت‌های ریاست‌جمهوری می‌گفتند که «چاوز این دوره را تمام نخواهد کرد». اما انگار چاوز نخواهد توانست این دوره را «آغاز» کند. او وقتی 20 روز پیش به کوبا رفت، خود بهتر از همه این را می‌دانست و بی‌جهت نبود که مشاور ارشد و یار دیرین خود، نیکلاس مادورو را برای «جانشینی» انتخاب کرد. به مردم ونزوئلا گفت «مادورو در غیاب من زمام کشور را در دست خواهد داشت» و وقتی مادورو هفته گذشته از بالین چاوز به کاراکاس بازگشت، به اعتبار آخرین حرف‌های رییس، خود را «جانشین» او خواند. گفت؛ «این پیوند ناگسستی است» اما تا چه زمانی؟اگر مادورو کمی خوش‌شانس‌تر بود، شاید می‌توانست به یک دوران بلند زمامداری چشم بدوزد. اقبال او می‌توانست این باشد که هوگو چاوز دهم ژانویه به هر شکل ممکن به کاراکاس بیاید و در مراسم تحلیف، سوگند ریاست‌جمهوری را ادا کند.

درست از لحظه‌یی که مراسم تحلیف برگزار می‌شد، هوگو چاوز مقام حقوقی و قانونی ریاست‌جمهوری را در اختیار می‌گرفت و مادورو می‌توانست به این اتکا کند که نماینده قانونی یک رییس‌جمهور است اما همه تلاش‌ها با در بستر ماندن رییس ناکام ماند. او حتی با برانکارد هم نتوانست به کاراکاس بازگردد. دیروز دولت ونزوئلا در بیانیه‌یی رسمی خبر داد که «مراسم تحلیف رییس‌جمهور، در موعد مقرر (امروز) برگزار نمی‌شود» و این مراسم به «تعویق» افتاده است. قانون درباره رییس‌جمهوری که سوگند رییس‌جمهوری را ادا نکرده، ساکت است،

هرچند که هواداران او و دوستانش در دولت و پارلمان می‌گویند؛ «بدون سوگند هم می‌توان رییس‌جمهور بود». تلاش‌ها برای رسمیت بخشیدن به ریاست‌جمهوری چاوز بدون برگزاری مراسم تحلیف، از هفته گذشته و پس از بازگشت نیکلاس مادورو و دیوسدادو کابیو از کوبا آغاز شد. آنها هیچ چیز بیشتری جز آنکه بیانیه‌های رسمی بیمارستان کوبا درباره حال چاوز می‌گوید، درباره وضعیت سلامتی «رییس» نگفتند اما از همان زمان در سخنان خود، مدام اشاره کردند که مراسم تحلیف می‌تواند «دیرتر» برگزار شود و «چاوز می‌تواند بدون این مراسم هم رییس‌جمهور باشد». تلاش مادورو که جانشین تعیین‌شده از سوی چاوز برای اداره کشور است و کابیو که رییس پارلمان و از هم‌حزبی‌های متنفذ چاوز به شمار می‌رود.

برای «کم‌ اهمیت» جلوه دادن مراسم تحلیف اما با واکنش گسترده مخالفان روبه‌رو شده است؛ در صدر آنها، انریکه کاپریلس قرار دارد، کسی که سه ماه پیش‌تر و در پنجم اکتبر با فاصله بسیار اندکی انتخابات را به چاوز واگذار کرد و همان زمان با اتکا به شش میلیون رای خود (45 درصد کل آرا) خطاب به رییس گفت: «فراموش نکنید که تقریبا نیمی از مردم این کشور متفاوت فکر می‌کنند. این یک پروژه است برای یک ونزوئلای جدید و 14 سال طول کشید تا نیمی از مردم، کشور دیگری بخواهند، بنابراین امروز شش میلیون نفری که به من رای دادند، خود را بازنده احساس نکنند چرا که نشان دادند، بخش بزرگی از این کشور جور دیگری فکر می‌کند و من فکر می‌کنم که «رییس‌جمهور خوب بودن» به مفهوم رییس‌جمهور تمام ونزوئلایی‌ها بودن و کار کردن برای خواسته‌های تمام ونزوئلایی‌هاست».

چنین به نظر می‌رسد که در غیاب هوگو چاوز که برای بیش از یک دهه کشور را در ید قدرت خود داشت، اکنون منتقدان و مخالفان در یک صف متحد خود را آماده دوران پس از چاوز می‌کنند. آنها به دیوان عالی قضایی ونزوئلا، بالاترین مرجع قانونی در کشور، رجوع کرده‌اند و می‌گویند که قضات دیوان عالی باید درباره وضعیت حقوقی نهاد قدرت نظر بدهند. درخواست آنها دقیقا به این مفهوم است که مخالفان قصد ندارند، ریاست‌جمهوری هوگو چاوز را به‌رسمیت بشناسند و آماده کارزار حقوقی و سیاسی بر سر نهاد قدرت می‌شوند.

انریکو کاپریلس، به شکل رسمی خواستار «انتخابات در 30 روز آینده» شده و می‌گوید که چاوز با ادا نکردن سوگند ریاست‌جمهوری در عمل رییس‌جمهور کشور نیست، هر چند که در واکنش به تلاش‌های مخالفان، دیوسدادو کابیو، رییس مجمع ملی پاسخ داده است؛ «مراسم تحلیف تنها یک امر تشریفاتی برای رهبر کنونی است و هوگو چاوز هم در تاریخی دیرتر سوگند یاد خواهد کرد». براساس قانون اساسی، در غیاب رییس‌جمهور، کابیو در جایگاه رییس پارلمان باید اداره یک دولت موقت را برای برگزاری انتخابات بر عهده بگیرد اما دعوت او از مردم برای راهپیمایی خیابانی به سود هوگو چاوز و فراخواندن رهبران چند کشور خارجی به کاخ ریاست‌جمهوری برای مراسم روز تحلیف نشان می‌دهد که کابیو، دوست دیرین خود را به جایگاه قانونی‌اش ترجیح می‌دهد و اکنون آماده هیچ نرمشی درباره مساله ریاست‌جمهوری نیست. به مانند بسیاری از کشورهای دیگر که درگیر انتقال قدرت هستند، انگار داستان ونزوئلا هم به نقطه‌یی آشتی‌ناپذیر رسیده است؛ یک گروه می‌گویند کشور «رییس‌جمهور» دارد و گروه دیگری هستند که فریاد می‌زنند؛ «رییس‌جمهور کجاست؟»

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها