مردان جدید ضد جنگ/ هگل و وعده تغییر در کابینه جدید اوباما
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفتهنامه متن، «من یک سناتور اسراییلی نیستم. یک سناتور آمریکایی هستم». این میتواند یکی از جملات کلیدی «چاک هیگل» 66 ساله، استاد دانشگاه جورج تاون، سناتور پیشین نبراسکایی و هم اکنون نامزد ریاست پنتاگون باشد که کدهای اطلاعاتی لازم برای هجمه رسانه ای و البته دیجیتالی جمهوریخواهان از او را دربر دارد. معرفی تیم جدید دفاعی آمریکا (وزیر خارجه، جان کری؛ رییس سازمان سیا، جان برنان و وزیر دفاع، چاک هیگل) به جز هیاهو و چالش بین حزبی و درون حزبی در هفتههای گذشته، در اصل، خبر از یک موضع اندیشیده در طراحی نشانگان جدید و چه بسا راهبرد دیپلماسی خارجی اوباما در دور دوم ریاستجمهوری میدهد. با این حال، هنگامی که رییسجمهور دموکرات، با اعتماد به نفس، دست سناتور جمهوریخواه را در برابر خبرنگاران و مهمانان کاخ سفید میفشرد، این چاک هیگلِ ضدلابی یهودیان بود که بیش از دیگر نامزدها در ذهن جامعه سیاسی آمریکا مطرح شده است. اوباما در معرفی او، با طعنه پنهان به سیاستهای بوش، هیگل را ستود که «میداند سربازان و فرزندان ما نباید در خاک و خون جنگ گرفتار شوند، مگر وقتی که واقعا ضروری باشد». شاید یکی از نکات جالب توجه در برخورد با پرونده هیگل، این نکته باشد که صندلی نمایندگی مجلس، در اصل، ابزار محک انتخابهای بعدی دستگاه سیاست خارجی این کشور است. پرونده قطور چاک هیگل، که بیشتر برگهای آن مربوط به آرای او در سنا بوده است، تا آنجا پیش رفت که برخی از هم حزبیهایش اقدام به راهاندازی سایتی برای بررسی نظرات هیگل و البته جلوگیری از انتخاب نهایی او کردند. برخی آرا و نظرات هیگل را میتوان چنین مرتب کرد: در سال 2001 بر ضد تجدید لایحه تحریم علیه ایران و لیبی رأی داد. در نوامبر 2001، از امضای نامهای که در آن از بوش درخواست شده بود از ملاقات با یاسر عرفات تا توقف حملات نیروهای مرتبط با فتح به اسراییل خودداری کند، سرباز زد. در ژوییه 2006، به دیدار بوش رفت و خواستار آتشبس فوری حملاتی شد که رژیم صهیونیستی علیه حزبالله آغاز کرده بود. در آگوست 2006، هیگل یکی از 12 سناتوری بود که از امضای نامه ای که در آن از اتحادیه اروپا خواسته بودند حزبالله را یک سازمان تروریستی اعلام کند سرباز زد. در سال 2007 علیه شناسایی و برچسب زدن به سپاه پاسداران به عنوان یک سازمان تروریستی رأی داد و با پیمان منع گسترش سلاحهای ایران مخالفت کرد. در سال 2007، مخالفت خود را با افزدون نام حزب الله به فهرست سازمانهای تروریستی اعلام کرد. در سال 2008 اعلام کرد، برخلاف همردیفانش، از «لابی یهودی» هیچ وحشتی ندارد. سال 2009 نامه ای را امضا کرد که در آن از اوباما خواسته شده بود وارد مذاکره مستقیم با حماس شود. در پایان سال 2009 و زمانی که سوریه در قضیه ترور رفیق حریری زیر شدیدترین فشارها بود، اعلام کرد: «به باور من، امکان تغییر در طرز فکر استراتژیک و سیاستهای سوریه وجود دارد... سوریه خواهان گفتوگو در بالاترین سطح است و همه گزینهها نیز روی میز است». در اوج جنگ روانی نئوکانها برای ضرورت حمله به ایران گفت: «حمله نظامی علیه ایران، اقدامی ناپایدار، غیرعملی و غیرمسوولانه است». اما اوباما به چه علت هیگل را انتخاب کرده است. نخست اینکه اوباما نمیخواهد در معرض جبهه تهاجمی جمهوری خواهان قرار گیرد. دیگر این که اوباما نیازمند کسی بود که در وزارت دفاع بتواند با سیاستهای او همخوانی بیشتری داشته باشد؛ چون تا به حال به اندازه کافی با ژنرالهای پنتاگون، بویژه در افغانستان، مشکل داشته است. دیدگاه و موضع هیگل و اوباما، هر دو، در مورد مداخله نظامی همگون است. هیگل مخالف سرسخت جنگ است. همه شواهد نشان میدهد در مرحله خروج نیروهای آمریکا از افغانستان، هیگل مدافع سرسخت اوباما خواهد بود. هیگل بعد از کشته شدن اسامه لادن گفت که اوباما فورا باید به طرف راههای خروجی از افغانستان برود؛ چون بهانه و دلیل ما برای حمله به افغانستان و عراق دیگر وجود خارجی ندارد. او البته این را هم اضافه کرد که ما در مخمصه ای از مسایل غیرقابل پیشبینی و غیرقابل کنترل گرفتار شدهایم. دلیل دیگر انتخاب او از سوی اوباما این است که هیگل یک صندلی میانهرو و دور از جهتگیریهای تند به کابینه اوباما خواهد افزود. با تمام موضعگیریهای تندی که هیگل، از نظر جمهوریخواهان، داشته است او در کابینه اوباما هنوز به اندازه کافی میتواند محافظهکار تلقی شود. نکته مهمتر این است که هیگل و اوباما به اندازه کافی یکدیگر را قبول دارند و اعتماد کافی بین آنها وجود دارد. آنها با هم به عراق مسافرت کردهاند. هیگل در این باره میگوید: «ما به اندازه کافی یکدیگر را میشناسیم و من بیشترین احترام را برای اوباما قایلم». سرانجام اینکه هرچند ممکن است نوعی نزاع حزبی بر سر تایید او وجود داشته باشد، اما گذشته هیگل و عملکرد کلیاش به اندازه کافی برای هر دو حزب، مجاب کننده به نظر میرسد. اما ورای عناصر کلیدی در تیم جدید دفاعی آمریکا، واقعیت بنیانی تری نیز وجود دارد. چنانکه کارشناسان میگویند در سند جدید دفاعی آمریکا مبانی جدیدی وجود دارد که عبارتند از: رویارویی و مواجهه آمریکا با درک تهدیدات، میزان ائتلاف با همکاران سنتی، شتاب جدید تکنولوژیک در عرصه نظامی، ضرورت تغییر اولویتهای آمریکا خصوصا در محیط آسیایی، معنایابی معدل قدرت نسبت به رقبای بینالمللی و چگونگی مدیریت کاهش بودجه جدید دفاعی آمریکا. بر این اساس، آمریکا نگاه خود به آینده را الزاما قطعی نمیداند و استراتژی خود را متمرکز بر رئالیسم قدرت تعریف میکند. مسیر استراتژی جدید آمریکا حول محور فرایندسازی و مدیریت برتر مفهوم «چند جانبهگرایی» است. نگاه آمریکا عملا از تمرکز بر ثباتسازی خارج خواهد شد و اهمیت بیشتری را برای قدرتهای نوظهور خصوصا چین قائل خواهد شد؛ بنابراین، آمریکا با حفظ برخی اولویتهای خاورمیانه، به تدریج، دست به یک اسبابکشی استراتژیک به سمت آسیا خواهد زد.
دیدگاه تان را بنویسید