پر حرفی کسب و کار من است/ آیا رهبران اقتدارگرا، سخنرانیهای طولانی مدت میکنند؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از حاشیه، سیامک کریمی: سخنرانی بیسابقه قذافی، بحثهای درونی زیادی در سازمان ملل متحد برانگیخت. برخی بر این باور بودند که باید با تغییر در آییننامه داخلی مجمع عمومی، این اجازه را به رئیس جلسه داد تا وقتی که رهبرانی مانند قذافی سخنرانیهای خستهکننده و طولانی میکنند، بتواند به راحتی میکروفن آنها را قطع کند. این بحثها اما تنها تبعات سخنرانی دیکتاتور سابق لیبی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نبود. به گزارش «فارن پالیسی»، شبکه جهانی بی.بی.سی، با اشاره به سوابق سخنرانیهای طولانی رهبران سیاسی دست به یک پژوهش تازه زد. بی.بی.سی درصدد پاسخگویی به این پرسش بود که آیا ارتباطی میان سخنرانیهای طولانیمدت و منش سیاسی رهبران سیاسی وجود دارد؟ گزارش بی.بی.سی نشان میداد که جز در موارد استثنایی، سخنرانیهای طولانی توسط رهبران اقتدارگرا ایراد شدهاند. سخنرانی وزیر دفاع وقت هند در شورای امنیت در سال 1957 را باید یکی از همین موارد استثنایی دانست. «کریشنا منون» در سخنرانی 8 ساعته در شورای امنیت به مساله «کشمیر» پرداخت و شورای امنیت را از اقدامات دهلی نو دراینباره آگاه کرد. به غیر از این، دیگر موارد سخنرانیهای طولانیمدت رهبران دموکرات صرفا در روزهای تاریخی ایراد شدهاند. رهبران اقتدارگرا اما، تفاوتی میان مناسبتهای سخنرانیهاشان قائل نیستند و هر جا که تریبونی پیدا کنند، دقایق طولانی سخن میگویند. شواهد تاریخی دیگر، یافتههای بی.بی.سی را تقویت میکرد. «فیدل کاسترو» رهبر سابق کوبا که در سال 2006، پس از 47 سال رهبری، قدرت را به «رائول» برادر کوچکش سپرد، در سال 1960 و از همان تریبونی که قذافی سخنرانی کرده بود، چهار ساعت و 29 دقیقه حرف زد. بی.بی.سی با قراردادن «هوگو چاوز» رئیسجمهور سابق ونزوئلا در فهرست رهبران اقتدارگرای جهان، برنامههای تلویزیونی او را نمونهای از سخنرانی طولانیمدت رهبران اقتدارگرا به شمار آورده است. سخنرانیهای چاوز در این برنامهها معمولا بیش از 4 ساعت طول میکشید و گاهی به 8 ساعت هم میرسید. با این همه، نباید فراموش کرد که بخش زیادی از سخنان چاوز به پاسخگویی به مخاطبانی مربوط بود که به صورت زنده میتوانستند از رئیسجمهوری سابق ونزوئلا سوال بکنند. شهره است که «جوزف استالین» رهبر اتحاد جماهیر شوروی سابق هم هنگام حضور در جلسات دولت، سخنرانیهای طولانیمدتی داشته؛ بهطوری که، پس از پایان این جلسهها، اعضای دولت با خستگی زیادی از اتاق جلسه بیرون میآمدند. به نظر میرسد اگر بتوان ارتباطی میان اقتدارگرایی سیاسی و ماراتن سخنرانی پیدا کرد، این سخنرانیها را باید فرصتی برای نشان دادن اقتدار این نوع از سیاستمداران دانست. اجبار شنوندگان به تحمل این سخنان، میتواند نشانهای از زور و اقتدار باشد. «مونولوگ» یا «تک صدایی» که از نشانههای بارز جوامع اقتدارگراست، به خوبی در این سخنرانیها آشکار است. با این همه آیا به راستی نمیتوان دلیل دیگری برای ماراتن سخنرانی پیدا کرد؟ اگر اقتدار، عامل اصلی سخنرانیهای طولانی باشد، درباره ماراتنهای سخنرانی در جامعههای دموکراتیک که تعداد آنها کم نیست چه میتوان گفت؟ بیبرنامگی، دلیل سخنرانی طولانی مدت است؟ رئیسجمهور روسیه، دو هفته پیش در برنامه تلویزیونی سالانهاش، 5 ساعت سخن گفت. ولادیمیر پوتین در ابتدای این برنامه با اشاره به عوامل چچنی بمبگذاری بوستون آمریکا گفت که این حمله تروریستی، نشان داد که سرکوب تروریستهای چچنی نیاز به عمل دارد تا حرف. بقیه برنامه به پاسخهای پوتین به پرسشهای مخاطبان اختصاص داشت. وقتی که برنامه تمام شد، بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند، پوتین بیعملیاش را در لفاف پرحرفی پوشانده است. به باور این عده، رئیسجمهور روسیه میتوانست با جملاتی کوتاه پاسخ مخاطبان را بدهد اما گفتههای طولانی او نهتنها پاسخی به پرسشها نبود بلکه بیشتر به سخنرانیهای مستقل از هم شباهت داشتند. تحلیلگران میگویند، سخنرانیهای طولانی مدت این حقیقت را لو میدهد که سیاستمداران، بیشتر از اینکه چیزی برای گفتن داشته باشند، چیزی برای عمل کردن ندارند. به این ترتیب، سخنرانیهای طولانیمدت، میتواند نقش استتار کردن بیبرنامگی سیاستمداران را بازی کند. شاید پربیراه نیست که «سخنان کلی» محور اصلی ماراتنهای سخنرانی را شکل میدهد. اتفاقا، پوتین در برنامه تلویزیونی سالانهاش هر جا که نوبت به پرسشهایی درباره وضعیت سیاسی و اقتصادی روسیه میرسید، پرحرفی بیشتری به خرج میداد. یعنی همان جایی که مخالفانش، او را متهم به عدم شفافیت در برنامهریزی میکنند. در تاریخ معاصر سیاست انگلیس، «گوردون براون» نخستوزیر سابق این کشور بیشتر از پیشکسوتاناش سخنرانی میکرد. تقریبا خیلیها معتقدند براون هیچ حرفی برای گفتن نداشت و هربار گفتههایش تکرار گفتههای قبلی بود. نکته جالب آنکه، «بیبرنامگی» یکی از نقدهای اصلی بود که منتقدان متوجه دولت گوردون براون میدانستند. در غیاب بیبرنامگی، «شعار دادن» میتواند نقشی حیاتی بازی کند؛ چرا که هیچ چیز به اندازه شعار دادن نمیتواند خالی بودن دست رهبران سیاسی را پنهان نگاه دارد. بخش زیادی از سخنرانی قذافی در مجمع عمومی ملل متحد را شعارهای تند و تیز علیه ساختار سیاسی دنیا تشکیل میداد بدون آنکه مسیری مشخص برای تغییر این ساختار ارائه کند. سخنرانی معمر قذافی دست آخر با پاره کردن «منشور ملل متحد» به پایان رسید. آیا شعاریتر از این عمل، میتوان مثال دیگری زد؟ اگر چه، یافتههای تاریخی تا اندازهای کفه ترازو را به سود تئوری ارتباط میان بیبرنامگی و ماراتن سخنرانی سنگین میکند، اما همه سخنرانیهای طولانیمدت را نمیتوان به بیبرنامگی نسبت داد. سخنرانی 8 ساعته کریشنا منون در شورای امنیت، نهتنها نسبتی با بیبرنامگی نداشت که وزیر دفاع سابق هند، با دهانی پر از برنامههای دولت هند درباره منطقه کشمیر روانه نیویورک شده بود. شاید همین وضعیت درباره سخنرانیهای تلویزیونی هوگو چاوز هم صادق باشد. بخشی از حرفهای او دوروبر معرفی اقدامات دولتش برای فقرا میگذشت. البته او علاقه داشت، این برنامهها را بیش از آنکه نیاز باشد، معرفی کند. این نمونهها نشان میدهد که در برقراری خط مستقیم میان بیبرنامگی و ماراتن سخنرانی دست به عصا بود. اینجا و آنجا میتوان نظریههایی دید که اعتبار چندانی بر ارتباط میان اقتدارگرایی و سخنرانی طولانیمدت از یک سو و بیبرنامگی و ماراتن سخنرانی از سوی دیگر قائل نیستند. «رابرت سرویس» استاد «مطالعات روسیه» در دانشگاه آکسفورد میگوید: « موضوع خیلی ساده است. شما وقتی سخنرانیهای طولانیمدت میبینید که سخنران، نگرانیای بابت شنوندگان و سخنانش ندارد.» شاید بتوان این گفتهها را چنین تعبیر کرد که قهرمانان ماراتنهای سخنرانی، چنان بر سخنوری مسلطاند که بیمی از طولانی شدن گفتههایشان ندارند. در این صورت، بیبرنامگی و اقتدار به عنوان دو دلیل جدی ماراتن سخنرانی رنگ میبازند. در این تحلیل، موضوع را صرفا باید در «حرف» جستوجو کرد و نه اقتدار و بیعملی. هر کس حرافتر، حرفش بیشتر. با این همه نباید ریشه ماراتن سخنرانی را به تسلط سخنران بر موضوع سخنرانی نسبت داد. این تنها علامههای عصر باستان بودند که بر همه مسائل مسلط بودند. 1 - استیوارت استیونسون - نماینده مجلس اسکاتلند مدت: 23 ساعت و 51 دقیقه استیونسون رکورد ماراتن سخنرانی را که در پارلمان اسکاتلند انجام شد، در اختیار دارد. اما این سخنرانی، صرفا به علت نقص فنی در سیستم صوتی پارلمان طولانی شد. سخنرانی استیونسون رسما از ساعت 17:21 دقیقه روز 7 سپتامبر 2004 آغاز شد و در ساعت 17:12 روز بعد به پایان رسید. 2 - هوگو چاوز- رئیسجمهور ونزوئلا زمان: بیش از 8 ساعت برنامه تلویزیونی هوگو چاوز با سخنان سیاسی او در ساعت 11 صبح شروع شد. آنهایی که تا پایان این برنامه را دیده بودند، دقایقی پس از ساعت 7 عصر از پای تلویزیون برخاستند. 3 - هنری پتر بروگهام- نماینده مجلس اعیان انگلیس زمان: 6 ساعت سخنرانی بروگهام در سال 1853 درباره ضرورت اصلاحات قانونی، شش ساعت طول کشید. پس از تصویب این اصلاحات، او به همین اندازه درباره این قانون سخنرانی کرد. 4- ولادیمیر پوتین- رئیسجمهوری روسیه زمان: 5 ساعت سخنرانی سالانه تلویزیونی ولادیمیر پوتین در سال 2013 که با پرسش و پاسخ مخاطبان همراه بود، 5 ساعت زمان برد. 5- ویلیام گلاستون- نخستوزیر سابق انگلیس زمان: 4 ساعت و 45 دقیقه نخستوزیر سابق انگلیس طولانیترین سخنرانی را درباره بودجه این کشور داشته است. سخنان او به هنگام تصویب بودجه در سال 1853 نزدیک به 5 ساعت زمان برد. 6- فیدل کاسترو- رئیسجمهور کوبا زمان: 4 ساعت و 29 دقیقه طولانیترین سخنرانی در سازمان ملل متحد متعلق به فیدل کاسترو است. سخنرانی او در سال 1960 درباره ضرورت رد نظام سرمایهداری بود. 7- سر ایوان لاورنس- نماینده مجلس لردهای انگلیس زمان: 4 ساعت و 23 دقیقه رکورد ماراتن سخنرانی در قرن بیستم در اختیار سر ایوان لاورنس است. سخنرانی این عضو حزب محافظهکار توری در یکی از کمیتههای مجلس 4 ساعت و 23 دقیقه طول کشید. 8- آندریو دیس مور- نماینده مجلس اعیان انگلیس زمان: 3 ساعت و 37 دقیقه سخنرانی نماینده مجلس اعیان از حزب کارگر درباره میزان توانایی حقوقی مالکان علیه سارقان، در دسامبر 2005 از ساعت 11:13 صبح آغاز و تا ساعت 14:30 بعدازظهر ادامه داشت. 9- ویلیام هریسون- رئیسجمهوری آمریکا زمان: 1 ساعت و 55 دقیقه نهمین رئیسجمهوری آمریکا که کمترین دوره ریاستجمهوری را در اختیار داشت، در سال 1841 یک ماه پس از انتخاب و پیش از آنکه در اثر ذات الریه جان بسپارد، رکورد طولانیترین سخنرانی روئسای جمهوری آمریکا را به نام خود ثبت کرد 10- گوردون براون- نخستوزیر انگلیس زمان: 1 ساعت و 9 دقیقه گوردون براون نخستوزیر سابق انگلیس در 9 مارس 1999، به مدت 1 ساعت و 9 دقیقه درباره بودجه پیشنهادیاش سخنرانی کرد تا لقب نهمین برنده ماراتن سخنرانی را به دست آورد.
دیدگاه تان را بنویسید