باتلاقی به نام سوریه
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از متن، اصطلاح «خط قرمز» به کار برده شده از زبان رئیسجمهور آمریکا بهعنوان نقطه حساسیت دستگاه سیاست خارجی این کشور بر سر مداخله مستقیم در اوضاع سوریه است. این نکته برای بسیاری به معنای فرصتی برای به صدا درآوردن آژیر قرمز ورود به مرزهای سوریه، اعمال منطقه پرواز ممنوع و چه بسا تکرار سناریوی لیبی است. دیوید کامرون، نخستوزیر انگلیس نیز در عین حال که از سوریه بهعنوان «سوریه صحنه ارتکاب جرائم جنگی» نام میبرد، گفت که این کشور قصد پیاده کردن نیرو در سوریه را ندارد. کامرون نیز مشابه سخنانی که چاک هیگل، وزیر دفاع آمریکا در نگرانی از کافی نبودن اطلاعات در مورد استفاده از سلاح شیمیایی گفت از اینکه اطلاعات ناموثق یک بار دیگر توجیهی برای درگیری غرب در خاورمیانه شود، هراس دارد. اما مقامات سوریه چه گفتند. آنها این اتهامات را «دروغ» خواندهاند. عمران الزعبی، وزیر اطلاعرسانی سوریه گفت: «اتهامات غرب هیچ اعتباری ندارند.» نماینده سوریه در سازمان ملل متحد برآوردی نزدیک به واقعیت ترسیم میکند: «آنها از پروندهای به پرونده دیگر منتقل میشوند و تلاش میکنند از طریق شورای امنیت، سناریوی عراق را در مورد سوریه اجرایی کنند، اما دشمنان سوریه هرگز موفق به انجام این کار نخواهند شد.» به گفته این مقام سوری 40 هزار مسلح خارجی در حال حاضر در سوریه حضور دارند و گزارشهای اروپایی نیز حاکی از آن است که 805 هزار مسلح از کشورهای اروپایی در کنار افراد مسلح موسوم به «جبهه النصره» با دولت سوریه میجنگند. مساله این است که استفاده از سلاح شیمیایی تابهحال یک بوق دو سر، در بحران سوریه بوده است. گروههای مختلف اپوزیسیون سوریه پیش از این بارها مدعی شدهاند که نظامیان اسد از سلاح شیمیایی علیه شهروندان سوری استفاده کردهاند. سوریه نیز شورشیان مسلح این کشور را به استفاده از سلاح شیمیایی متهم میکند. داستان واقعی سوریه سیرجا در دو جبهه النصره و القاعده جنگیده است. وقتی به جبهه النصره پیوست، حاضر بود برای کسانی که میجنگد، جان بدهد. حالا سیرجا بعد از دو سال شک دارد که هزینه پیروزی هر کدام از این گروههای جهادی و معارض به معنای خط پایان سوریه خواهد بود. سیرجا بعدها چشمش را در جنگ بابا عمر از دست داد؛ وقتی پس از درمان در لبنان به سوریه بازگشت، پی بردن به پروندههای فساد مالی و دزدی بین شورشیان شوکهاش کرد. تسلیحاتی که از مرز لبنان رسیده بود، سر از بازار سیاه درآورده بود. شورشیان از مردمی که زمانی با ایده دفاع از آنها دست به اسلحه برده بودند، دزدی میکردند. سیرجا با پرسش تلخی روبهرو شد؛ چرا من اینجا میجنگم؟ من زندگیام، چشمم و مالم را قربانی چیزی کردم که به درست بودنش باور داشتم؛ گروههای جهادی دیگری که با القاعده نسبتی نداشتند. آنها منظم بودند، به زنان تجاوز نمیکردند، دزدی نمیکردند. اما دیدگاه آنها در مورد آینده سوریه متفاوت از دیدگاه سیرجا بود. آنها سوریه را برای جنگیدن بدون قانون و دولت میخواهند؛ یک کشور جهادی. حالا سیرجا در کنار دیگر پناهجویان سوری به سرنوشت خود فکر میکند. آنها زمانی میخواستند برای آزادی بجنگند، اما حالا قربانیان خشونتی هستند که زاد و رودشان را از دست دادهاند. این نمونه کاملی از وضعیت سوریه پیش روی نیروهای خارجی است. هماکنون قطعهای که قدرتهای خارجی و نیروهای تعیینکننده در تعیین وضعیت کهنه و زخمخورده سوریه در پی جا دادن آن هستند، این مساله است: دخالت در جنگ داخلی سوریه. آمریکا فعالتر از قبل شبهنظامیان سوری را به واسطه متحدان عرب خود مجهز میکند. سازمان سیا نیز جنگجوهای سکولار را در اردن آموزش داده و راهی سوریه میکند. سرنگونی سوریه در اصل طرح مورد حمایت بسیاری از تندروهای سیاست خارجی آمریکا، همچون سناتور مک کین است. با سرنگونی سوریه، ایران متحد خود را از دست میدهد، اسرائیل دیگر دشمنی نخواهد داشت و حزبالله نیز برای همیشه باید سوریه را فراموش کند. به همین سادگی، اما طرحی که تابهحال امتحان خود را به تلخی پس داده است، به این سادگیها هم نیست. مساله مهم، سوریه بعد از بشار اسد است. آیا ساختار سیاسی و امنیتی باثباتی برای سوریه رقم خواهد خورد؟ دولتی که رابطه حسنهای مانند قبل بهزعم آمریکاییها نداشته باشد و دشمن القاعده هم باشد. اینجاست که بار دیگر استقرار نیروهای صلح بینالمللی در سوریه لازم میشود. آمریکا در عراق برای جلوگیری از جنگ داخلی به دستکم 100 هزار نیرو نیاز داشت و تمام این شروط و پیشفرضهای شاق به معنی تکرار دوباره جنگ ناامنی و بحران داخلی در این کشور خواهد بود. مساله دیگر انتخاب آمریکا بین بد و بدتر از میان شبهنظامیان است. بنابراین میان نیروهای میانهرو و القاعده رقابت به وجود آمده است، اما حقیقت استفاده از نیروهای نظامی در منازعات منطقهای مانند چیزی که در جنگ افغانستان و شوروی سابق روی داد، این است که نیروهای خوب همیشه خوب نمیمانند. شوک تازه در این مرحله سیل تسلیحات و تجهیزات نظامی است که نخستین مشتری آنها در بازار سیاه خود القاعده خواهد بود. در این برهه زمانی، همه نیروهای غربی که روزی به پروژه سرنگونی سوریه مانند یک لیوان آب خوردن نگاه میکردند با معادلات وحشتناکی روبهرو شدهاند: چه کسی امنیت سوریه پس از بشار را تامین خواهد کرد؟ تامین مالی دولت بر عهده چه کسی خواهد بود؟ تکلیف اقلیت علوی در برابر سلفیهای تندرو چه خواهد شد؟ باراک اوباما از خط سرخ در برابر اسد گفته است؛ چیزی که بازی را عوض خواهد کرد. بر فرض که حتی این مساله ثابت شود و دستگاههای اطلاعاتی آمریکا آن را تایید کنند، در آن زمان اوباما واقعا میخواهد چه کند؟ اعزام نیروهای ویژه، اعلام منطقه پروازممنوع و تجهیز رسمی و علنی مخالفان، گمانههای احتمالی هستند که کارشناسان دفاعی آمریکا روی میز اوباما گذاشتهاند، اما غرب ناچار به پذیرش این واقعیت است که بمباران مقر سکونت بشار اسد، دولتی باثبات را در سوریه تضمین نمیکند. این تازه به معنای کلید خوردن یک مخمصه دیگر برای آمریکا در منطقه است. در عراق هنوز مردم قربانی انفجارهای انتحاری است در افغانستان نیز فرآیند دولت- ملتسازی هنوز نتیجه قابل توجهی نداشته است. با این حال آمریکا میرود تا برای سومینبار بخت خود در خاورمیانه را امتحان کند.
دیدگاه تان را بنویسید