آینده گروه طالبان در دوراهی ترور و سیاست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از متن، طالبان با اعلام اینکه امسال آخرین سال مبارزه این گروه علیه نظامیان خارجی است، از آغاز عملیات بهاری طالبان در سراسر افغانستان خبر داده است. این عملیات بهاری که بیشتر بوی باروت میدهد در سراسر افغانستان «خیبر» نامگذاری شده است. از آنجا که سال 1392 شمسی آخرین سال مبارزه علیه نیروهای خارجی در افغانستان خواهد بود، عملیات بهاری طالبان خیبر نامیده شده که از جنگهای مشهور تاریخ اسلام است. علاوه بر نیروهای خارجی، جاسوسان، همکاران و پیمانکاران نظامیان خارجی و همچنین ماموران عالیرتبه دولتی نیز هدف قرار خواهند گرفت. در بیانیه اعلام حملات تروریستی بهار 92 تصریح شده است که فرماندهان طالبان نیز در میدان نبرد حاضر شده و برنامه جنگ با نیروهای اشغالگر را طرح کرده و به پیش خواهند برد. البته به گفتوگو با آمریکا نیز اشاره شده است: «ما با آمریکاییها مذاکره میکنیم اما از آنها میخواهیم افغانستان را به صاحبان اصلی آن برگردانند.» فرمانده نیروهای خارجی در افغانستان جوزف دانفورد در نخستین واکنش به این بیانیه گفت: «طالبان تصور نمیکرد در شروع عملیات بهاری خود با 350 هزار نظامی افغان روبهرو شود.»
مساله این است که مردم افغانستان دیگر تحمل سیاستهای خصمانه طالبان را ندارند، اما طالبان به هر رو قسم بهاری خود را با یک بمب جادهای آغاز کرد. سخنگوی والی غزنی گفت: «یک روز پس از هشدار طالبان درباره آغاز موج جدید حملات انتحاری، محمدحسین، رئیس بخش امنیت فرماندهی پلیس این ولایت و دو نفر از محافظانش بر اثر انفجار بمب کنار جادهای در منطقه زنخان کشته و دو تن دیگر زخمی شدند. طالبان مسئولیت این حمله را برعهده گرفت.» حملات بهاری طالبان چیز جدیدی در افغانستان نیست. ولی حمله بهار امسال این گروه، یک تفاوت عمده با سالهای پیش دارد، طالبان در آستانه خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان در حال قرار گرفتن در پروسه مذاکره است. تصمیم آمریکا بر اینکه فرماندهان و روسای یک گروه شبهنظامی و تروریستی را پای میز مذاکره بنشاند، در پی استراتژی جدید کاخ سفید در موضوع افغانستان اتخاذ شد. این استراتژی جدید بر این مبنا قرار گرفت که مبارزه با شورش از دستور کار در افغانستان خارج و انجام آن به طرف افغان واگذار شود. آمریکا با حمایت مالی و تجهیزاتی از نیروهای امنیتی طرف افغان (352000 نفر) تا سال 2019 و خروج 34 هزار نفر از 66 هزار نفر نیروی
نظامی این کشور از افغانستان تا فوریه 2014 موافقت کرده است. آمریکاییها به این نتیجه رسیدند که جنگ با طالبان برای آنها، جنگ بیپایان و جنگ منهای پیروزی است، خصوصا هنگامی که نیروهای شورشی در بستر بزرگترین گروه قومی حرکت میکنند. بنابراین مذاکره با طالبان در تکمیل پروسه پایان حضور نظامی آمریکا طراحی شد، اما اعلام آغاز عملیات خیبر در آخرین سال حضور نیروهای خارجی در افغانستان، تنها به معنای آخرین تکاپوی تروریستی طالبان نیست. این حرکت میتواند به معنای اعلام حضور مجدد با شیوه همیشگی طالبان یعنی صدای انفجار باشد. تاکتیک طالبان در مواجهه با نیروهای خارجی و دولت افغانستان، متعاقب افزایش نیروهای آمریکایی در سالهای 2009 و 2010 از تسلط بر مناطق روستایی و برخی شهرهای کوچک به سمت تولید ناامنی و بیثباتی در شهرهای بزرگ متمرکز شد. با مشخص شدن چارچوب زمانی خروج نیروهای خارجی از افغانستان، اقدامات این گروه، بر عملیات انتحاری، بمبهای کنار جادهای، انجام عملیات هدفدار و هوشمند در شهرها و طراحی هدف قرار دادن نیروهای نظامی خارجی توسط افراد نفوذی خود در ارتش و پلیس افغانستان، متمرکز بود. در این زمینه میتوان از ترور ربانی،
ترور رئیس سازمان امنیت افغانستان، عملیات علیه سفارت آمریکا در کابل، سازمان امنیت و اداره مرکزی پلیس راهنمایی و رانندگی در کابل در عملیات سال گذشته طالبان نام برد. هدف آنها فروپاشی مفهوم امنیت و توانمندی دولت در اذهان مردم و بخشی از نیروهای امنیتی و همچنین تقویت بیباوری نسبت به آینده دولت کابل است . مذاکره با طالبان با این شروط مطرح شده است: 1. احترام به قانون اساسی افغانستان 2. احترام به حقوق زن و حقوق بشر که در قانون اساسی به صراحت مورد تاکید قرار گرفته است. 3- پایان دادن به هرگونه رابطه و همکاری با گروههای تروریستی 4. قطع خشونت علیه مردم افغانستان در مقابل، دولت کرزای حاضر به پذیرش مشارکت سیاسی طالبان در حکومت این کشور شده است. حاکمیت مناطق پشتوننشین و چهار وزارتخانه در کابل، پیشنهاد کرزای به طالبان بوده است و در عوض از طالبان خواسته شده سلاح خود را زمین بگذارند و وارد روند سیاسی شوند. با این حال، تابهحال نشانهای مبنی بر تمایل در مشارکت در قدرت یا پذیرش مسئولیت بخشهایی از افغانستان از سوی طالبان مشاهده نشده است. این گروه هر چند فاقد انسجام منظم تشکیلاتی هستند، اما بهخاطر رهبری کاریزماتیک، نگاه
ایدئولوژیک به تحولات و حمایت خارجی از توانمندی مناسبی برخوردارند. بنابراین حتی اگر به مذاکره با آمریکا هم چشم داشته باشد، اما درنهایت درصدد نشان دادن این نکتهاند که خواهان ایفای نقش محوری در افغانستان هستند. در این مسیر، طالبان حتی برای کسب مشروعیت از کشورها و سازمانهای خارجی به همان شیوه تروریستی که تابهحال به آن عادت داشتهاند، عمل میکنند و البته درصد موفقیت آمریکاییها برای ترک عادت آنها از راه آشنا کردن آنها با ادبیات مذاکره را زمان تعیین خواهد کرد. فروردین ماه سال 93 در افغانستان، موعد انتخابات ریاستجمهوری است. بنابراین پیامدهای اتفاقات سال کنونی، بسیار مهم خواهد بود، بهویژه که کرزای به این دلیل که دو دوره جدای از دوره انتقالی و موقت، رئیسجمهور بوده، نمیتواند نامزد شود. بنابراین در سال آینده، روند تحولات به موضوع انتخابات وابسته خواهد بود. حتی بحث خروج بخشی از نیروهای ناتو و آمریکا نیز باید ذیل تحول انتخابات مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین تحولات مهم سال آینده افغانستان، در درجه اول، تحولات مرتبط با انتخابات ریاستجمهوری است و در درجه دوم، بحث خروج بخشی از نیروهای نظامی فرامنطقهای است. مذاکره
با طالبان هم از این قاعده مستثنا نیست. با این حال گمانههای دیگری هم از خلال بحث به میدان سیاسی کشاندن طالبان یا حفظ آنها به شکلی متفاوت، وجود دارد. رئیس مرکز پژوهشهای راهبردی قاهره تلاشهای آمریکا را در جهت احیای مجدد طالبان در افغانستان میداند: «کاخ سفید مصمم است تا دور جدیدی از روابط سیاسی را با گروههای افراطی در منطقه آغاز کند و فشارهای جدیدی را بر ایران وارد سازد.» علی ابوالخیر تصمیم آمریکا برای برقراری تعامل با جنبش تندرو طالبان در افغانستان را ناشی از سیاستهای جدید این کشور در قبال خاورمیانه میداند، بدین صورت که آمریکا در صورتی که بخواهد بر خاورمیانه سلطه و سیطره پیدا کند، باید گروههای تندرو و رانده شده را احیا کرده و این گروههای تروریستی را وارد عرصههای سیاسی کند.
دیدگاه تان را بنویسید