دور سوم قدرت «مسلملیگ» نواز
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پیرمحمد ملازهی*: با توجه به این سابقه، پرسش اکنون این است که قدرت دوره سوم حزب مسلملیگ با چه آیندهای روبهرو خواهد بود؟ هرچند از هماکنون نمیتوان قضاوت زودهنگامی کرد، ولی رهبران حزب مسلملیگ شاخه نواز از حالا نگران آینده قدرت هستند و به نظر میرسد که در فکر چارهاندیشی افتاده باشند. این واقعیت که چالش قدرت در پاکستان بر همان روال سنتی بین نخبگان سیاسی - حزبی و نخبگان نظامی و ژنرالهای ارتش محدود باقی نمانده و مدعیان جدید پیدا کرده است، تا حدی روشن است و شاید همین تنوع در مدعیان قدرت مجالی برای ادامه قدرت حزب مسلملیگ شاخه نواز و نه الزاما قدرت شخصی محمد نوازشریف در مقام نخستوزیری به وجود بیاورد؛ اما شرط اصلی این است که حزب مسلملیگ اولا فرد دیگری جایگزین رهبری نوازشریف در مقام نخستوزیری کند که در اینباره «شهباز شریف» برادر بزرگتر نوازشریف شخصیت قابلقبولتری برای ژنرالها خواهد بود. شرط دوم چگونگی تعامل حزب مسلملیگ شاخه نواز با جریان رادیکال مذهبی حول محور «تحریک طالبان» است که هم ادعای اسلامیکردن تمامعیار قدرت را در پاکستان شعار اصلی خود قرار داده و هم از پشتوانه قومی قدرتمندی در میان
قبایل مسلح پشتون برخوردار شده است. نوازشریف در یک تاکتیک نسبتا موثر از قبل با جریانهای مذهبی تاثیرگذار در تفکر رادیکال طالبانی دست به ائتلاف زده است و امیدوار است که فصل نوینی را در آغاز تعامل سازنده با رادیکالهای اسلامی بگشاید. شرط سوم توفیق نسبی حزب مسلملیگ نواز در حفظ قدرت طی پنج سال آینده به چگونگی حل و فصل مشکل قومی در ایالت بلوچستان بستگی دارد. به گزارش شرق، در کنار مسایل چالشبرانگیز داخلی پاکستان، دولت مسلملیگ شاخه نواز با چالشهای منطقهای در ارتباط با هندوستان و افغانستان و چالش حضور نظامی آمریکا و ناتو نیز روبهرو است. بهویژه آنکه اکنون روشن شده است آمریکا و ناتو بعد از سال 2014 نیز در افغانستان باقی خواهند ماند و لااقل انتظار دارند 9 پایگاه نظامی در گوشه و کنار افغانستان احداث کنند. آمریکا انتظار دارد پاکستان اولا خروج امن بخش اصلی نظامیان آمریکایی و ناتو را بهگونهای تسهیل کند که تلقی شکست نشود و ثانیا وجود پایگاههای نظامی آمریکا و ناتو را در افغانستان بدون قید و شرط بپذیرد و آن را برای حفظ صلح و ثبات در جنوب آسیا موثر ارزیابی کند. این در حالی است که از نگاه پاکستان حضور نظامی آمریکا
در افغانستان ضرورتی ندارد و نهتنها حافظ صلح و ثبات نخواهد بود بلکه در ابعاد کلیتری مخل امنیت در جنوب آسیا خواهد بود. البته اصلیترین نهاد قدرت در پاکستان بخش سیاسی نیست و این بخش نظامی است که میتواند با انتظارات آمریکا برخوردی سازنده یا غیرسازنده داشته باشد ولی در هر حال در شکل ظاهری، مسوولیت اداره کشور در اختیار حزب مسلملیگ نواز یا دولت احتمالی ائتلافی خواهد بود که حزب مسلملیگ شاخه نواز در محور آن قرار خواهد داشت. با درک همین معناست که نوازشریف و حزب تحترهبریاش از قبل تدابیر لازم را اندیشیدهاند. به این معنا که از یک طرف در ارتباط با هندوستان وعده دادهاند که در جهت کاهش تنشها و بهبود مناسبات از طریق اعمال کنترل بر گروههای مبارز کشمیری حرکت خواهند کرد و از طرف دیگر ابراز تمایل کردهاند، اگر آمریکا به پاکستان کمک کند که خط مرزی «دیوراند» بین پاکستان و افغانستان به عنوان مرز رسمی بینالمللی مورد شناسایی افغانستان قرار گیرد، پاکستان آمادگی دارد که با افغانستان و آمریکا وارد مبادله سازندهای شود. اینکه آمریکاییها تمایل پیدا کردهاند که به پاکستان و افغانستان برای حلوفصل مسایل تاریخی
اختلافبرانگیزشان کمک کنند، در ارتباط با اینگونه واقعیتها قابلفهم میشود.
*کارشناس امور شبهقاره
دیدگاه تان را بنویسید