محاکمه عروس نازی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از اشپیگل، در این محکمه بزرگ، همراه شپه، چهار شریکجرم نیز محاکمه و بیش از 600 شاهد برای شهادت احضار میشوند. مدت دادگاه در مجموع 84 روز تعیین شده که حتی ممکن است کافی نباشند. از خانوادههای قربانیان - که 9 مرد ترک، یک مرد یونانی و یک پلیس زن آلمانی بودند- 80نفر شاکی در این دادگاه حضور خواهند یافت. ماجرای این آدمکشی، سهمیلیون جمعیت ترکتبار آلمان را به ترس و هراس انداخت و آلمان را یکپارچه شرمنده کرد. این شرمساری، محصول اشتباهات مکرر پلیس و نیروهای امنیتی بود که به نژادپرستیهای سازمانی و چشمپوشی از خطراتی متهم شدند که از جناح راست افراطی متوجه جامعه بود. به دلیل همین اشتباهات بود که هفته گذشته آلمان از شورای حقوق بشر سازمان ملل عذرخواهی کرد و این قتلها را یکی از بدترین اشکال نقض حقوق بشر در دهه اخیر در آلمان خواند. صدراعظم «آنگلا مرکل» نیز در مراسم یادبودی که سال پیش در برلین برگزار شد، رسما از قربانیان این پرونده عذر خواست. به خاطر دعوا سر تعداد جایگاههای مخصوص رسانهها، شروع دادگاه سه هفته به تاخیر افتاد. در نوبت اول، هیچ یک از سایت خبری ترک حق پوشش خبری نداشتند که همین، بلوایی شد که حیثیت آتی آلمان را خدشهدار میکرد. وقتی پدرم جون میکند از او عکس میگرفتند تمام قتلها توسط یک هفتتیر براونینگ ساخت چِک اتفاق افتاده که بین سالهای 2000 تا 2007 در شهرهای مختلف آلمان مورد استفاده قرار گرفته است. پلیس هیچوقت نژادپرستی را در ردیف علل قتلها لحاظ نکرد و در عوض، به خود قربانیان قتلها - که یک گل فروش، یک بقال و یک خیاط نیمه وقت بودند- مشکوک شد که شاید با گروههای جنایی مرتبط بودهاند. «سمیا سیمسک» دختر «انور سیمسک» -گلفروشی در نورنبرگ که 9 سپتامبر 2000 جسدش را در کنار دکهاشی افته بودند- ماه پیش به روزنامه «دِر وِلت» گفت: «وقتی به صورت پدرم شلیک کردند و او افتاده، ازش عکس گرفتهاند.» او قربانی اول بود. پلیس هم گفته بود که خانواده او در قتلش دست داشتهاند و هم مشکوک شده بود که سیمسک از هلند مواد مخدر قاچاق میکرده است. سیما اضافه کرد: «تعصبات قومی علیه خارجیها و ترکها که در ذهن مردم حک شده است، روند تحقیقات پلیس را به بیراهه انداخت.» سر آخر در نوامبر 2011 پرونده کاملا تصادفی حل شد؛ دو عضو گروه -«اووِه بونهارت» و «اووه موندلوس»- وقتی در سرقت از یک بانک در محاصره پلیس افتادند، خودکشی کردند. این سرقت یکی از 15 سرقتی بوده که طی سالها بدینوسیله در آلمان بدون مزاحمت پلیس امرار معاش میکردهاند. پلیس آلت قتاله ساخت چک را در آپارتمانی در شهر تسویکا پیدا کرد؛ آپارتمانی که این دوتا به همراه «شپه» سه سال در آن زندگی میکردهاند. «شپه» تا خبر خودکشی آنها را شنید، آپارتمان را به آتش کشید. او که وقتی محل را ترک میکرد، دو گربهاش را نزد همسایه گذاشت، به پیرزنی که در یکی دیگر از واحدهای ساختمانِ بهآتشکشیده شده زندگی میکرد، کمکی نکرد. او همچنان متهم به ایجاد حریق و اقدام به قتل است. آیا «شپه» بالاخره اعتراف میکند؟ «شپه» چند روز بعد، وقتی که یک «دیویدی» را برای روزنامهها پست کرد، خود را تحویل پلیس داد. فیلم خیلی بیپرده بیرحمی گروه را نشان میداد و فقط بریدههایی از کارتون پلنگ صورتی بود که با عکسهای قربانیان به قتل رسیده که در خون غوطهور بودند، میکس شده بود. اگرچه از نوامبر 2011 به بعد عکسهایی که پلیس از چهره سرد و بیاحساس شپه تهیه کرده بود، مدام روی جلد نشریات رفت اما شپه که هم با بونهارت و هم موندلوس رابطه عاطفی داشته، تابهحال زیر بار اعتراف به جنایات نرفته است. دادگاه در تمامی جوانب زندگی او دقیق شده است؛ مادرش، برادرزادهاش، والدین بونهارت و موندلوس، همکاران نئونازی اما خبرچینش و افسران پلیس همه به جایگاه شاهد احضار خواهند شد تا مشخص شود انگیزه گروه ان.اس.یو چه بوده است و چطور آنان به این سهولت، و چنین طولانیمدت، از دست پلیس گریختهاند. زمانی که او سکوت را بشکند، یکی از جالب توجهترین لحظات دادگاه رقم خواهد خورد... «بئاته شپه» در سال 1975 در شهر «ینا» درآلمان شرقی بهدنیا آمد و در اوایل 1990 به عضویت گروه نئو نازی درآمد و با «بونهارت» و «موندلوس» آشنا شد و به سازماندهی تظاهرات راست افراطی کمک میکرد. در سال 1998، وقتی که پلیس چهار بمب لولهای با 4/1 کیلوگرم تی آن تی را در گاراژی که «شپه» کرایه کرده بود، یافت، فرمان دستگیری آنها را صادر کرد و این سه نفر فراری شدند. پلیس در آپارتمان او همچنان یک عدد کارد بزرگ و یک تفنگ یافت که مربوط به یک بازی خودساخته بودند به اسم «قتل عام بازی» که ورژن نئونازی «مونوپولی» بود. دادگاه همچنین در سطح وسیعتری، قصورهای سازمانی را آشکار میکند که از سال پیش طی تحقیق و تفحصهایی که از اعضای پارلمان صورت گرفته است، مطرح شدهاند. مواردی مثل اینکه سازمانهای امنیتی در نواحی مختلف بسیار پراکنده و بیش از حد بوروکراتیک هستند؛ اطلاعات حیاتی یا گسترش داده نشدهاند یا با بخشهای دیگر درمیان گذاشته نشدهاند و فرصتهای دستگیری این سه نفر از دست رفته است؛ به طوری که آنها با خیال راحت تعطیلات زیادی را در ساحل چشمنواز دریای بالتیک آلمان سپری کردهاند. انگشت اتهام به سوی سازمانهای امنیتی محلی و اداره فدرال نگهبانی از قانون اساسی - که حافظ شبکههای خبرچینان نئو نازی هستند- رفته است و نقد ویژهای به آنها وارد شده است که فایلهای مربوط به «ان اس یو» را بلافاصله بعد از افشای گروه در 2011 نابود کردند. رئیس این اداره، «هاینتس فروم» سال پیش کنارهگیری کرد. سران زیادی در این قضیه نقش داشتهاند، اما او باسابقهترین فرد رسمی بود که باید میرفت. دولت در پاسخ به این قصورها یک مرکز ثبت نئونازیها و یک بخش جدید علیه افراطیگری ایجاد کرده است که نهتنها بر افراطیون راست، که همچنین بر جناح چپ و تروریسم خارجی متمرکز شود. کشف «اناسیو» تحول چندانی را موجب نشد با وجود اینکه محاکمه مونیخ سیلی از توجهها را به خود جلب خواهد کرد، اما فعالان ضدنژادپرستی و خشونت، معتقدند که آزار هر روزه، ارعاب و توهین به مهاجران توسط نئو نازیها در سرتاسر آلمان ادامه خواهد داشت. آنها معتقدند از زمانی که «اناسیو» باعث جنجال عمومی و بینالمللی شد، در واقع تحول چشمگیری رخ نداده است. «برند واگنر» موسس گروه «اگزیت» -گروهی که به نئونازیها راه خروج را نشان میدهند- در جواب این سوال که: «آیا حس کردهاید که مسوولان به نئونازیها سختتر میگیرند؟ » به «اشپیگل آنلاین» گفت: «خیر، من نمیتوانم اذعان کنم که کسی درسی گرفته باشد.» این عضو سابق پلیس همچنان اضافه کرد: «بسیاری از افسران پلیس، خصوصا سران آنها، در مقابل نقد حس آزردگی یا تحقیرشدن پیدا میکنند. بیشتر آنها همانطور عمل میکنند که تا قبل از نوامبر 2011 هم عما میکردند. فضا تغییری نکرده است. به نظر میرسد که رهبری سیاسی و مافوقهای آنها چنین تغییری را طلب نکردهاند.» «بیپلاب بایو»، یک فعال هندی ضد نژادپرستی که برای گروه «ریچ-آوت» - گروهی در برلین که به قربانیان خشونت نژادی کمک میکنند- کار میکند نیز پیشرفتی را شاهد نبوده است. او به «اشپیگل آنلاین» گفت: «ما امیدوار بودیم برخورد مسوولان حداقل برای یک یا دو سال تغییر کند؛ اما متاسفانه شاهدیم که چنین چیزی رخ نداده است.» «باسو» همچنان اضافه کرد: «من در مورد گشت پلیس صحبت میکنم. اخیرا مرد سیاهپوست جوانی را در دادگاه مشایعت کردم که در خیابانی در منطقه «نوی کلن» برلین مورد توهین قرار گرفته بود و سپس با میله آهنی ضربه خورده بود. مردم پلیس را خبر کردند. وقتی پلیس رسید، اولین اقدامشان این بود که قربانی را به دیوار کوبیدند و به او دستبند زدند. هنگامی که او شکایت کرد به او گفتند خفه شود. بعضی از رهگذران و کودکانی که همان نزدیکی در زمین بازی بودند فریاد زذند که پلیس اشتباه گرفته است. او گفت که درد میله فلزی را فراموش کرده است؛ آنچه بیش از همه دردناک بهنظرمیرسید، این بود که پلیس بلافاصله او را به عنوان مجرم دیده بود.» «باسو» در ادامه گفت: «چنین حوادثی مکرر رخ میدهند. بسیاری از مردم میگویند که وقتی پلیس میرسد اولین چیزی که طلب میکند، مدارک شناسایی قربانی است؛ و این همان قانونی است که قتلهای «اناسیو» با آن همسو است. من فکر نمیکنم که این محاکمه تحول چندانی در جامعه موجب شود.» انگلستان بعد از مورد «استفن لارنس» دست به اصلاحات زد «آنتا کاهان»، مسوول موسسه آمادئو آنتونیو -که گروهی هستند که با جناح راست افراطی مبارزه میکنند- گفت که آلمان برای مبارزه با نژادپرستی سازمانی، اصلاحات پایهایتری نیاز دارد. او متذکر شد که تغییراتی که در قانون انگلستان رخ داد، در پی بیداری ناشی از قتل نژادپرستانه «استفن لارنس» در 1993 بود. «لارنس»، جوان سیاهپوست 18 سالهای بود که در لندن هنگامی که منتظر اتوبوس بوده، تا حد مرگ چاقو میخورد. تبرئه پنج مظنون این پرونده، منجر به بلوای عمومی شد و در پی آن نیروهای پلیس شهری به جرم نژادپرستی سازمانی مورد مواخذه قرار گرفتند و اصلاحات گستردهای در موسسات دولتی -از پلیس گرفته تا کارمندان دولتی محلی و سرویس سلامت ملی- مطالبه شد. قانون به طوری تغییر کرد که امکان محاکمه مجدد به وجود آید و دو نفر از مظنونان اصلی به حبس ابد محکوم شدند. نخستوزیر انگلستان، «دیوید کامرون» یک ماه قبل از بیستمین سالگرد یادبود مرگ «استفن لارنس» گفت: «این فاجعه موجب تغییر ناگزیر و برانگیزانندهای در جامعه ما شد.» افسران سیاهپوست و آسیایی در انگلستان میگویند که تغییرات بیشتری لازم است. اما «کاهان» فکرمیکند آلمان از این حیث خیلی عقبتر است.
دیدگاه تان را بنویسید