خالد حسینی از تاثیر جنگ عراق بر افغانستان میگوید/انگار فاجعه کسبوکار من است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از حاشیه، نیویورکتایمز: × در کتاب آخرتان، «پژواک کوهها» یکی از شخصیتهای اصلی، مثل خودت، پزشکی متولد افغانستان است که در آمریکا زندگی میکند. او از اینکه خودش سینمای خانگی دارد اما هموطناناش در رنجاند، احساس گناه میکند. آیا خودت همچنین احساسی داری؟ البته که دارم و همیشه هم این احساس را داشتهام. اینکه الان در افغانستان نیستم شانس محض بوده. انگار در یک لاتاری ژنتیکی احمقانه برنده شدهام. اینجور زندگیکردن نوعی موهبت نکبتبار است. کتابهای من با اقبالی غیرقابل پیشبینی روبهرو شدند، کتابهایی که درباره زندگی مردم افغانستان در خیابانها بود. احساس میکنم یک جوری دارم از بدبختی این مردم کسب سود میکنم. ×تو کتاب «بادبادکباز» را همانطور که خودت گفتهای هر روز 4 صبح و قبل از رفتن سر کار نوشتهای. تصور میکردی که زندگیات مانند نویسندههای موفق و بفروش شود؟ ابدا. اصلا نمیخواستم نوشتههایم را منتشر کنم. هیچوقت فکر نمیکردم اصلا چیز خوبی از آب دربیایند. فقط میخواستم به خود بگویم که یک رمان نوشتهام. همسرم، ویراستار خانگیام بود و هر چیزی که نوشته بودم را میخواند. 11 سپتامبر بود که دو سوم کتاب را نوشته بودم. زنم گفت« اگه این کتاب رو تموم کنی، واقعا باید برای ناشر بفرستیش. چون همه داستانها درباره افغانستان مثل هم هستند، همهشان درباره چیزهای وحشتناکی مثل مواد مخدر، تروریستها، بنلادن و طالبان هستند. کتاب ما خوب است؛ چرا که نگاه متفاوتی به افغانستان دارد». ×فکر میکردی اگر 11 سپتامبر اتفاق نیفتاده بود، این کتاب منتشر میشد؟ کسی چه میداند؟ باید راستش را گفت. 11 سپتامبر درها را باز کرد. اما چه باور کنید، چه نه، من ژوئن 2002 داشتم تلاش میکردم ناشری برای کتاب پیدا کنم. نامه رد درخواستم به دستم رسید که نوشته بود « ما کتاب شما را دوست داشتیم. اما واقعا الان دنبال داستانهایی درباره عراق هستیم». ×باورنکردنی است. حتی ناشرها هم روی حمله به عراق سرمایهگذاری کرده بودند؟ من انتظار اینکه درخواستم رد شود را داشتم اما آنچه مرا ناامید کرد، معنای این ردها و تاثیر آن بر افغانستان بود. این اتفاقات از اتفاقی که قرار بود در آینده بیفتد، خبر میداد، اینکه همه نگاهها متوجه عراق شود و منابع نظامی برای حمله به عراق بسیج شود. من یک روز قبل از حمله به عراق با هواپیما به افغانستان رفتم. آنچه بیشتر از همه مشاهده میشد، ناراحتی مردم از این اتفاق بود. ×این تصور وجود دارد که گروههای مختلف در افغانستان بعد از خروج آمریکاییها از این کشور در سال 2014 به سرعت به جان هم میافتند و جنگ داخلی شروع میشود. واقعا چه اتفاقی میافتد؟ کسی نمیتواند بگوید که آیا افغانها به آن حدی رسیدهاند که از مردمشان حفاظت کنند یا نه. اما این مساله خیلی مهم است که بفهمیم این 12 سال تماما هم تلف نشده است. آزادیهای فردی الان خیلی بیشتر شده، میلیونها کودک در مدرسه درس میخوانند، به خصوص دختران که مدرسه رفتنشان قبل از 2001 سابقه نداشت. زنان برای ریاستجمهوری نامزد میشوند و در مجلس حضور دارند. امید به زندگی در افغانستان بسیار بالا رفته است و شاهد کاهش چشمگیر مرگ و میر کودکان و مادران بودهایم. ×یعنی امکان ندارد که این دستاوردها در چند هفته از دست برود و به همان حدی برسد که در دوران طالبان در دهه 90 بود؟ بله. اما در نهایت شاهد امید مردم به روند صلح در افغانستان هم هستیم. مردم افغانستان دیگر از جنگ خسته شدهاند. این خیلی مهم است که ما برای رسیدن به راهحل عجله نداریم؛ چرا که راهحل داریم و اینکه مذاکرات فراگیر است و زنان هم در آن مشارکت و صدای خود را دارند. × تو برای اکران فیلم «بادبادکباز» به کاخ سفید رفتی و لورا بوش هم در فهرست 2008 مجله تایم درباره آدمهای موثر، درباره تو نوشت. با اینکه به عنوان چهره ایدهآل افغان - آمریکایی از منظر خانواده بوش دیده شوی، راحت هستی؟ آدم باید با آدمهایی که سیاستشان را قبول ندارد، بتواند تعامل داشته باشد. رفتن به کاخ سفید به نظرم یک دعوت خوشایند بود و خانم بوش هم لطف داشت که آن مطلب را نوشت. من با بسیاری از سیاستهای شوهرش مخالف هستم اما این بدان معنی نیست که نتوانم رفتار مهربانانه او را قبول کنم. ×از بعد از 11 سپتامبر آیا شده که سفر کردن برایت سخت شود؟ بعضیوقتها شده که به باجه بخوانندم و کسی از من کارت شناسایی بخواهد و آنوقت مودبانه از من بخواهد که کمی منتظر بمانم. میروند در اتاق پشتی و بعد 20 دقیقه میآیند و میگویند که من موردی ندارم. توضیحی هم درباره این معطلی نمیدهند. به نظرم البته اینها اتفاقات کوچکی هستند.
دیدگاه تان را بنویسید