کد خبر: 64236
تاریخ انتشار :

فاز سوم جنگ در خاورمیانه

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : سیدحمید لاری:

از مارس 2003 نزدیک به یک دهه می گذرد و خاورمیانه در طول این دهه تا کنون شاهد دو جنگ بوده، جنگ عراق و اشغال آن به دست نیروهای نظامی و جنگ لیبی و به نظر می رسد که اکنون طبل ها برای جنگی دیگر به صدا درآمده است. ولید معلم، وزیر امور خارجه سوریه، صدای این طبل را شنیده و مارک ماردل، سردبیر آمریکای شمالی بی بی سی، هم به یاد یک سریال تلویزیونی کمدی و صحنه ای از آن افتاده که استدیوی تلویزیونی مبدل به میز پخش اخبار جنگ شده بود باز صدای زنگ خطر، روشن و خاموش شدن چراغ های قرمز و مابقی ماجرا. لحن طنزآمیز ماردل بیشتر برای انتقاد از آن دیدگاهی در غرب است که به جدی از جنگ در سوریه حمایت می کنند تا به زودی خاورمیانه را وارد فاز سوم جنگ کنند. بریتانیا و فرانسه از مدت ها پیش در این جبهه قرار داشتند و در آمریکا هم با شرط و شروط گوشه در گوشه ای از منازعه قرار گرفته است. باراک اوباما، رییس جمهور آمریکا، از مدت ها اعلام کرده بود که خط قرمز برای دخالت نظامی آمریکا استفاده دولت سوریه از تسلیحات شیمیایی است و از زمان حمله شیمایی در منطقه خان العسل واقع در حومه حلب فشارها بر او شروع شد. اکنون و بعد از حمله شیمیایی در غوطه از حومه دمشق، صورت مسئله از طرف غربی ها وضعیت جنگی و مداخله نظامی در سوریه پیدا کرده و دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، پیش نویس قطعنامه به بهانه حمایت از غیرنظامیان سوریی و به هدف مداخله نظامی در سوریه را برای شورای امنیت سازمان ملل آماده کرده و به نظر می رسد که تصویب این قطعنامه حکم همان طبلی را دارد که ولید معلم صدایش را شنیده اما آیا دیگران هم خواهند شنید و اتاق جنگ کمیک ماردل تشکیل خواهد شد؟ طبل و اتاق جنگ در مورد سوریه در وضعیت فعلی منوط به سه چیز است؛ اول وضعیت پیش نویس قطعنامه بریتانیا، دوم نتیجه تحقیق میدانی بازرسان شیمیایی سازمان ملل در سوریه و سوم، موضع روسیه در قبال اقدام نظامی غرب در سوریه. در مورد مسئله اول تجربه ای از سه قطعنامه قبلی سازمان ملل وجود دارد که روسیه و چین با استفاده از حق وتوی خود مانع هر گونه بهره برداری غرب از سوریه شده اند و به نظر می رسد که اگر در این قطعنامه اندک روزنه ای برای مداخله نظامی در آن ببینند باز از این حق برای وتوی آن استفاده کنند. تنها نتیجه تحقیق گروه بازرسان است که می تواند تا اندازه ای بر رای این دو کشور در شورای امنیت تاثیر بگذارد آن هم در صورتی که این گروه در گزارش خود اعلام کند دولت سوریه عامل حمله شیمیایی به غوطه یا منطقه ای دیگر مثل خان العسل، الطیبه یا شیخ مقصود است. احتمال دارد که روسیه یا چین در این صورت مجبور به رای مثبت به قطعنامه شورای امنیت شوند اما از موضع اولیه روسیه مبنی بر استفاده معارضان از تسلیحات شیمایی در غوطه چنین برمی آید که این کشور حاضر به قبول گزارش بازرسان نباشد و آن را مخدوش بداند. در این صورت، روسیه حتی با وجود گزارش بازرسان مبنی بر مسئولیت دولت سوریه هم سعی می کند در برابر مداخله نظامی غرب در سوریه مقاومت کند. مقاومت روسیه یکی از نگرانی های اصلی جبهه غرب برای مداخله نظامی در سوریه است اما دغدغه دیگر در نحوه این مداخله است. واقعیت این است که وضعیت سوریه با عراق 2003 و لیبی 2011 تفاوت دارد. عراق قبل از حمله آمریکا در آن سال با تحمل یک دوره طولانی از تحریم شدید اقتصادی به شدت ضعیف شده بود و توان نظامی آن هم به دلیل 8 سال جنگ با ایران و جنگ اول خلیج فارس در 1990 به تحلیل رفته بود و به این دلایل، کشوری آماده برای مداخله نظامی آمریکا و متحدانش بود. لیبی 2011 نیز وضعیتی مشابه عراق داشت جدای از این که سرهنگ قذافی به جز گردان های فدایی از چنان ارتش مستحکم قابل اتکایی هم برخوردار نبود. هر چند که ارتش سوریه بیش از دو سال درگیر جنگ داخلی است اما ساختار نظامی خود را حفظ کرده و توان دفاع آن با نمونه های عراق و لیبی قابل مقایسه نیست. از طرف دیگر، هنوز معلوم نیست که روسیه در قبال مداخله نظامی چه می کند و از فرستادن امکانات نظامی تا حتی ورود نظامی در حمایت از دولت سوریه از گزینه های مختلف روسیه است که مداخله در سوریه را برای غرب به مبدل به جنگی به طور کلی متفاوت با دو جنگ قبل می کند. علاوه بر این، آمریکا و متحدانش این مسئله را نیز دارند که به نفع چه کسی در سوریه مداخله کنند. به جز نیروهای معدود ارتش آزاد، بیشتر کسانی که در مقابل دولت سوریه می جنگند از تندروهای تکفیری هستند که هیچ کدام از غربی ها حاضر به حاکمیت آنها در سوریه نیستند. آمریکا از مدت ها قبل نگرانی خود از به قدرت رسیدن این جریان در سوریه را اعلام کرده و به جز تندروهایی مثل جان مک کین، به نظر می رسد که جو غالب در واشنگتن این باشد که مداخله نظامی در سوریه تنها به صورت ضربه ای شدید اما در زمانی به صورت کوتاه باشد. این به آن معنا است که آمریکا فقط می خواهد با این ضربه حیثیت نظامی خود را حفظ کند نه آن که با مداخله نظام فعلی سوریه را سرنگون کند. به این جهت است که تعابیری مثل گوش مالی یا تنبیه دولت سوریه در رسانه های غربی دیده می شود به جای تعابیری در مورد سرنگونی دولت سوریه. در هر حال، جبهه غرب طبل های خود را برای فاز سوم جنگ در خاورمیانه آماده می کند اما از شرایط موجود چنین برمی آید که این فاز با دو فاز قبل تفاوت داشته باشد. در این فاز دیگر مثل عراق 2003 قصه بر اعزام نیروهای نظامی برای اشغال گری نیست و حتی شرایط مثل فاز دوم در لیبی 2011 هم نیست. فاز سوم بیشتر در حکم آن نحو مداخله نظامی است که آمریکا و متحدانش با ضربه ای به دولت سوریه بتوانند حیثیت خود در این مناقشه حفظ کنند اما چنان درگیر ماجرا نشوند که پیامدهای غیرمنتظره ای بر آنها تحمیل شود.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها