پاسخ یک استاد دانشگاه به مجری صداوسیما درباره شکار غیرمجاز
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
1- در جایی از درام مشهور شکسپیر، هملت به نامزدش اوفلیا میگوید: «بودن یا نبودن، مساله این است!». حالا در موضوع شکار در ایران هم باید نوشت: «کشتن یا نکشتن، مساله این است!». آیا این همه نشانه از به سراشیبی افتادن تنوع زیستی کفایت نمیکند تا شکارچیها تفنگها را بر زمین بگذارند، دستشان را از روی ماشهها بردارند، دشنهها را غلاف کنند و به جایش دوربین عکاسی دست بگیرند؟
2- محمدعلی اینانلو که بخشی از موهایش را در مستندسازی محیط زیست و گردشگری سفید کرده، به تازگی «گرفتار ماجرایی شده که علاقهمندان محیطزیست را دلنگران و آزردهخاطر کرد. درباره صحت و سقم این ماجرا اطلاعات دست اولی ندارم و آنچه شنیدهام اخبار ضد و نقیضی است که بعضا» قابل اعتنا نیست. اما قلبا آرزو میکنم نه خبر واقعیت داشته باشد و نه ایشان و نه دوستان و بستگان و سرایدار او در این شکار دخیل بوده باشند. شاید هرکدام از ما هم جای ایشان بودیم از برخوردها و قضاوتهای عجولانه و غیرمنصفانه دنیای مجازی دل چرکین میشدیم ولی ادبیات فردی که میگوید شکار را کنار گذاشته، هیچ نشانی از تقبیح این اقدام نداشته و حتی ملت ایران و مردم شاهرود را به پس دادن «لوح شاهرودی افتخاری و لوح «محیط بانی افتخاری» خود» تهدید میکند. همان ملتی که ایشان با استناد به جملهیی از «هرودوت» باور دارد که حالا فقط «فرش نفیس» دارند و از «شرافت» خالیشدهاند!
3- البته من نه وکیل ملت ایرانم و نه از اهالی شاهرود اما همزمانی این هجمه با تاختن ایشان به همفکران من در مخالفت با شکار جالب است که میفرمایند: «شما با این احساسات لطیف باید مدیر مدرسه دخترانه بشوید. محیط زیستی که محیطبانش ماهی یکبار هم پوتین از پا در نمیآورد به درد شما نمیخورد. طبیعت با وجود همه زیباییها بسیار خشن و خطرناک است و مدیریتش مردانگی میخواهد، آدمهای اختهیی مثل من نمیتوانند طبیعت را حفظ کنند. متاسفانه ما داریم با مختصر مقرری ماهانه اخته میشویم و موجود اخته هرگز نمیتواند در روند طبیعت موثر باشد چه منفی چه مثبت».
4- بارها شنیدهایم که برخی وقتی هرچه خزنده و پرنده و چرنده بود را در طول این سالها کشتند حالا وقتی با دشت خالی مواجه میشوند تیرهای باقیماندهشان را نثار هر جنبنده زبان بسته ذیحرکتی میکنند! دیدهاید که با پلنگ کشتهشده و بچه خرس مثله شده در حال جان کندن و جنین آهو عکس یادگاری میگیرند. درک خشم شکارچیانی که نمیتوانند زیباییهای طبیعت را بدون دشنه و خون و گلوله و دود کباب ببینند سخت نیست. نتیجه سالها خدمت در عرصه محیط زیست و زندگی، مطالعه و کار در مناطق حفاظتشده جهان و نه صرفا دیدن فیلمهای راز بقا و اطلاع از وضعیت مناطق تحت حفاظت و گونههای جانوری در حال انقراض کشور بود که سالهاست پیگیر طرحهایی چون «آتش بس» و محدود کردن شکار بودهام. کشتن و سوزاندن پلنگها که این روزها مسلسلوار اخبارش میرسد، نشان میدهد راه را خطا نرفته بودم.
5- البته با آقای اینانلو کاملا موافقم که «طبیعت با وجود همه زیباییها بسیار خشن و خطرناک است» چون بیش از ایشان خون دیدهام. نمیدانم چند شکار -پیش از توبهاش- حلال کرده؟ ولی بیش از آنها جنازه عزیزترین فرزندان این ملت را که دوشادوش هم جنگیدهایم، جمع کردهام و بسیار پوتینهایی که پا در آن جامانده. آن هم نه در جنگی یکسویه، در جنگ واقعی و در جبههیی که طرف مقابل به جای شاخ، مسلسل داشت و تانک و گاز خردل که اصلا بوی کباب نمیدهد. «مردانگی» را هم میشناسم؛ البته نه با «لیبل» سبیلهای خوشفرم و اسلحههای براق با جلدهای چرمی. فقط دشنه را نمیشناسم. خصوصا که برای نمایش شجاعت و جسارت در جنگی نابرابر در قصابی جانداران بیدفاع و بیزبان به کار گرفته شود.
6- در دو سال گذشته که با کج سلیقگی مطلق نمایشگاه بینالمللی محیط زیست را با نمایشگاه شکار آلوده کردند، نه تنها با اجرای این رویه بهشدت مخالفت کردم بلکه در افتتاحیه و اختتامیه نمایشگاهی که بوی باروت میداد شرکت نکردم (که البته مورد عتاب قرار گرفتم) . اما همین ایستادگی موجب شکل گرفتن جریانی شد که جوانههایش را میبینیم. نیازی به همهپرسی نیست، هزاران نفر به این باور رسیدهاند که حیات وحش ایران به واسطه همین گشاده دستیها و کباب کردنها و شلیک کردنها و دشنه بر گلوی جانداران کشیدنها، تهی شده است. شاید به همین دلیل آقای اینانلو اظهار میدارند: «آدمهای اختهیی مثل من نمیتوانند طبیعت را حفظ کنند». اما برخلاف امثال ایشان، مخالفان شکار نه تنها «اخته» نشدهاند بلکه تکثیر میشوند و گسترش علایق طبیعت گرایانه، عکاسی از حیات وحش، افزایش نهادها و انجمنهای مردمی حمایت از حیوانات و تجمع علیه شکار نشان میدهد که مردم ایران علاوه بر «فرشهای نفیس»، هنوز شریف، محترم و نگران آینده طبیعت کشورشان هستند.
7- جا دارد از محبت ایشان به معلمی مثل من که «روح لطیفی» دارد و میتواند چنان مورد اعتماد قرار بگیرد که مدیریت دبیرستان دخترانشان را به او بسپارند قدردانی کنم که بیتردید اسباب سربلندی است. کجای تاریخ مردان قسیالقلب ستایش میشوند؟ من پیامبر شکارچی نمیشناسم. تنها امام مدفون در این سرزمین «ضامن آهو» بوده نه شکارچی آهو! شاید به همین دلیل از دل همین دبیرستانهای دخترانه که به آن اشارهکردهاند نسلی فارغالتحصیل شده که پرچمدار حفاظت محیطزیست (و مخالف شکار) هستند. به کار بردن این ادبیات زن ستیزانه شایسته کسی نیست که -یک سویه- تریبون رسانه ملی را در دست داشته و مدعی است برای محیط زیست «فرهنگ»سازی کرده است. موفقیتها هیچگاه تنهایی به دست نیامدهاند و هرکه خود را در قامت یک «ابر انسان» ببیند بیتردید دچار توهم و غرور است.
8- اتفاقاتی از این دست تلخ است و آموزنده. چهرههایی که بردوش مردم میایستند و مشهور میشوند اگر نتوانند با مخاطبان ارتباطی دو سویه برقرار کنند و از «مونولوگ» به «دیالوگ» مهاجرت کنند ممکن است در کسری از زمان همه آنچه به سالها بافتهاند را رشته کنند و دوست را دشمن. خطر خشمگینانه فشردن قلم کمتر از چکاندن ماشه نیست. آینه شکستن خطاست. امیدوارم اخبار منتشره این روزها با صداقت و صراحت تکذیب شوند و اینانلو دوباره مثل قبل با صدایی خشدار، محیط زیست ایران و زیباییهایش را برای مردمی که سالهاست از صدای گلوله، بوی باروت و خونریزی خسته شدهاند نمایش دهد. «اینانلو»یی که طبیعت را حفظ کند و روزی از خدا بگیرد و قید مختصر مقرری ماهانهیی که اخته میکند را بزند و در روند طبیعت موثر باشد، آنهم از نوع مثبت آن!
دیدگاه تان را بنویسید