چرا به NGOها توجه نمی شود؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه نیوز به نقل از شریان،این سازمان ها مستقیماً بخشی از ساختار دولت محسوب نمیشود، اما نقش بسیار مهمی بعنوان واسطه بین فرد فرد مردم و قوای حاکم و حتی خود جامعه ایفا میکند. بسیاری از سازمانهای مردمنهاد غیر انتفاعی نیز هستند. بودجه این سازمانها از طریق کمکهای مردمی، سازمانهای دولتی، توسط خود دولت یا ترکیبی از طرق مذکور تامین میشود. اکثرNGO ها از نظر مالی تامین نیستند و عموما فعالیتهایشان خیلی اندک و محدود است و در طی سالهای گذشته اکثرNGO ها از نظر کمی رشد کردهاند اما من از نظر کیفی در آنها چندان رشدی نمیبینم. بعضی از سازمانهای مردمنهاد نیمه کارهای دولتی را نیز انجام میدهند. کار تشکلهای غیردولتی را نباید سیاسی دانست و آنها بیشتر مدنی کار می کنند یعنی در فعالیتهای اجتماعی حاضر می شوند. برخی از کارشناسان اجتماعی معتقدند سازمان های مردم نهاد قادرند جایگزینی مناسب برای دولت ها در زمینه ارائه خدمات و اولویت هایی مانند، حمایت ازکودکان، توسعه مشارکت ها، محیط زیست و گردشگری باشند؛ بدون آنکه هزینه ای به دولت تحمیل کنند. این کارشناسان نقش سازمانهای غیردولتی و مردم نهاد در خصوص اجتماعی کردن کنترل و کاهش آسیب های اجتماعی از جمله مواد مخدر را نقشی بی بدیل و سازنده می دانند. در حوزه های اجتماعی زمانی می توان به مدیریت موفق و امنیت اجتماعی پایدار رسید که مردم و سازمانهای غیردولتی در این حوزه وارد شوند و 2 نقش مسئولیت پذیری و پرسشگری یا مطالبه گری را در این جایگاه ایفا کنند. البته سازمانهای غیردولتی تنها خالق سرمایه اجتماعی نیستند، بلکه کارکرد مهمتر آنها حفظ سرمایه اجتماعی است. ضمن این که کارکرد دیگر سازمانهای مردمنهاد تبیین و شناخت مشکلات اصلی جامعه در حوزهها و بخشهای مختلف است چرا که انجیاوها متشکل از مردم هستند و اگر مشکلات از درون جامعه مطرح شود حتما به مطالبات اجتماعی جامعه نزدیکتر است و اگر مشکلات توسط خودم مردم طرح شود، آنها حتما راهکارهایی هم برای آن دارند. متاسفانه یکی از خصوصیتهای سازمانهای مردم نهاد این است که در بسیاری موارد دوره همکاری اعضا کوتاه است. گاهی داوطلبان تنها یک یا دو سال همکاری فعال دارند و پس از آن، به صورت موقت یا برای همیشه، همکاریشان محدود یا متوقف میشود. مثلا در گروههای مردم نهاد دانشجویی، بسیاری از اعضا بعد از تمام شدن درسشان، وقت و انرژی کمتری برای حضور در سازمان خواهند داشت. نکته آن است که حجم بزرگی از دانش و تجربه سازمان نزد همین اعضاست و با رفتن آنها، سازمان عملا آن اطلاعات را از دست خواهد داد. در چنین شرایطی، یک مشکل، پیدا کردن اعضا جدید برای پستهای کلیدی و مشکل مهمتر، انتقال دانش و تجربه اعضا قبلی به افراد تازه وارد است. معمولا در انجام نقشهای کلیدی، اطلاعات مفصل و تجربه فراوانی لازم است که نمیتوان همه آن را به اعضای جایگزین آموزش داد. به نظر می رسد این معضل در کنار بی توجهی مدیران دولتی به نقش و جایگاه سازمان های مردم نهاد از دلایل عمده عدم تاثیرگذاری این سازمان های در ایران شده است. امید است با دقت نظر و درک جایگاه موثری ان جی او ها ا سوی مدیران دولتی شاهد تاثیر بیش از یش این سازمان ها ر روابط اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و ... در سطح جامعه باشیم.
دیدگاه تان را بنویسید