عصبانی نیستم، یک عاشقانه کاملا ناآرام
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه نیوز به نقل از آرمان، «عصبانی نیستم» یکی از بهترین، بومیترین، همراهی برانگیزترین و در عینحال تلخ و تراژیکترین عاشقانههای سالهای اخیر سینمای ایران است که در عین ضعف در دراماتیزه کردن داستانش به خوبی توانسته فضای ذهنی شخصیت اصلی فیلمنامهاش را تصویری کند و با تکیه بر قصه جذابش مخاطب را برای همراهی بیقید و شرط با خودش قانع کند. «عصبانی نیستم» نه به خاطر اشارات اجتماعی و سیاسیاش نه به خاطر اشاراتش به جریانات دانشجویی و دانشجویان ستارهدار، نه بهخاطر ماهیت عصیانگرانهاش بلکه به دلیل نمایش یک عاشقانه ذاتا ناآرام و تراژیک و به دلیل تلاش قابل لمس کارگردان برای رسیدن به خاصیت همنشینی فرم و محتوا اثری درخور توجه محسوب میشود. جدای از همه حرف و حدیثهای با ربط و بیربطی که اطراف «عصبانی نیستم» مطرح شده و کار را به ممیزی پایانبندی تاثیرگذار آن و انصراف این فیلم از قضاوت شدن در مرحله اهدای سیمرغهای جشنواره سی و دوم مطرح شده است باید پذیرفت که «عصبانی نیستم» جزو آثار قابل قبول جشنواره در دل سیل سیریناپذیری از آثار سطحی، غیر قابل فهم و هضم بوده است. عصبانی نیستم، یک عاشقانه کاملا ناآرام یکی از
نقاط قوت «عصبانی نیستم» اجرای درست صحنهها و ترسیم تصویری فضای ذهنی پرآشوب نوید (نوید محمدزاده) است. درمیشیان که پیشتر در «بغض» علاقهمندیاش به استفاده از قابلیتهای بصری سینما و اهمیت قائل شدن به فرم و تکنیک و تکیه زیاد روی شیوه تصویربرداری و ریتم و سر و شکل تدوین برای انتقال معنای مدنظرش است در «عصبانی نیستم» نیز سهم زیادی به فرم و شمایل تصویرپردازی با هدف فضاسازی و ترسیم شکل ذهنیات شخصیتهای اثرش قائل شده است. در کنار این همه و فارغ از وجوهی از اثر که باعث بروز برخی مباحث حاشیهای و جهت دار حول و حوش این اثر شده نباید این نکته را از ذهن دور داشت که سکانسهای دیالوگهای عاشقانه دونفره نوید و ستاره (باران کوثری) و شمایل اجرای بازیگران این دو شخصیت در اولین و مهمترین لایه، «عصبانی نیستم» را به یکی از بهترین عاشقانههای سالهای اخیر سینمایی ایران تبدیل کرده؛ عاشقانهای که به دور از احساساتگراییهای زمخت پا روی زمین و چشم به اطراف دارد و همین رویکرد است که این عاشقانه دوست داشتنی را به عاشقانهای ناآرام، با پایانی تراژیک تبدیل میکند و تنها راه برای رسیدن به پایانی خوش را سیر در دنیای وهم و خیال و
فانتزی بعد از مرگ میداند.
دیدگاه تان را بنویسید