تریاکیارانهای تنهاراه نجات ازشرشیشه وکراک
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از خبرآنلاین، یادم میآید بچه که بودم نقطه چین نامی توی شهرمان بود که شهره بود به شیرهای، نقطه چین نام دیگری بود خانم، که معروف بود به نقطه چینی...آنقدر حرف اینها توی کوچه و بازار بود که آخرش گذاشتند و رفتند، هم آن آقا و هم آن خانم که یکی اهل محله ریگ سیاه بود و یکی هم محله سراب و بادامستان. اسم این دو بدبخت شده بود فحش، مثلا وقتی توی کوچهای دو تا همسایه دعواشان میشد، همدیگر را به اسم آن دو نفر صدا میزدند یا اینکه میگفتند مثلا دماغت مثل دماغ فلانیه و... البته عالی خان نامی هم بود که به سن من قد نمیدهد، پسر محترم السلطنه از فامیلهای اورنگ و امیرنظام. خب خان و سناتور و میرزا و سلطنه همه وافوری بودند حرفی نیست اما مردم نه، باز لااقل خدا را شکر حالا جریان برعکس شده. من که وزیر و وکیل کراکی نمیشناسم و نشنیدهام. گفتم عالی خان، یادم افتاد یک روز شوهرخالهام سر دعوای زار و زمین میرود پیش همین آقا و دم در دو زانو مینشیند تا خان سر از وافور بردارد. خان تعارف میکند بفرمائید دودی بگیرید. شوهرخاله بیچاره ما هم عرض میکند خان به سلامت! من اهل وافور نیستم شیرین کام باشید! خان دستور میدهد برای آقا قلیان چاق کنید. شوهر خالههه میگوید خان بنده قلیان نمیکشم راحت باشید. خان میفرماید خب سیگار که میکشی؟ بفرمائید چپقی سیگاری... شوهرخاله ماهم مظلوم، همان طور که در آستانه گردن کج و دوزانو نشسته بوده، جواب میدهد خان به سلامت من اهل دود نیستم. خان میخندد و داد میزند آهای برای آقا آبکی بیارید. آقا هم که شوهرخاله ما باشد عرض میکند خان بفرمائید زحمت نکشند، من اهل آبکی نیستم عرض کوچکی داشتم و اگر اجازه دهید بگویم و رفع مزاحمت کنم... خان سر از وافور برمیدارد و کمی به شوهرخالههه براق میشود و درحالی که دو ستون لولهای دود از دماغش بیرون میداده میغرد که چایی چطور؟ چایی که میخورید احیانا؟ شوهرخاله پاستوریزه ما که واقعا چایی هم نمیخورد، زیر لب فس فسی میکند و میگوید: خان! فدایت گردم خیر، من عادت به چایی هم ندارم و... جمله از دهانش بیرون نیامده همان و فریاد خان همان که برو گم شو پدر فلان و لنگه کفش و اردنگی و فلان فلان... عرض کردم که مردم کمتر میرفتند سراغ دود و دم و اگر کسی از سن هفتاد و پنج سالگی به آن طرف زغالی میگیراند و مثقالی میچسباند، باید توی هفت تا سوراخ قایم میشد که مبادا در و همسایهای بو برده باشد. بگذریم از معتادان بدنام قلعه تهران که شهره ایران بودند.حالا توی شب نشینیهای همان شهری که من بزرگ شدهام اگر پیک نیکی روشن نکنی میگویند فلان فلان شده سفره انداخته از این سر تا آن سر عرضه ندارد دو تا قل قلی بگذارد وسط! البته این موضوع مال پنج شش سال پیش است، یعنی زمانی که هنوز شیشه و کراک جای تریاک را نگرفته بود. حالا حرف بزرگترهای خانواده صد رحمت به تریاک است... یادش بخیر تریاک! نه آن تریاکی که دهخدا توی چرند و پرندش توصیف میکند؛ قاطی چهار من چهار من تلخه و لواشک و قره قروت و خاک اره... نه، تریاک مولانایی که میفرماید: همچو نی زخمی و تریاقی که دید... تریاک آریامهری، تریاک بیغش. امان از نوستالوژی تریاک...هی! کاش الان ارزان بود و سوپریها به جای این همه هله هوله که همهاش سوتغذیه و گرسنگی سلولی میآورد، تریاک میفروختند تا لااقل این آشپزخانههای شیشه و کراک جمع میشد. آشپزخانه؟ این حرفها را از همین دور و بریها یاد گرفتهام؛ میگویند دیگ دارند و چه میدانم سالیسیلات و مفنامیک اسید و دیفن هدرامین و این چیزها را قاطی میکنند و میجوشانند. لابد به جای ادویه هم دو سه شیشه اکسپوکتورانت کدئین و آموکسی کلاو میریزند تویاش خوش مزه شود. اسم همه داروهایی که بلدم همین چند تاست، ژلافون یادم رفت. خب اینها را به هم میزنند و مثل دوشاب انگور عملش میآورند. میگویند از این آشپزخانهها خیلی هست، توی هر گاراژ کهنه و زیرزمین و خرپشتهای یکی از این آشپزخانهها هست. میگویند از این غذا که بخوری مغزت کرم میزند، انگشتهات یکی یکی میافتد. ببینید بشر به کجا رسیده! آدم موقع ناهار زنگ بزند به یکی از این آشپزخانهها برایش چیزی بیاورند که مغزش را بخورد یعنی غذا مغز تو را بخورد! صد رحمت به دوره ضحاک که زوری مغزت را میخوردند. حالا باید پول بدهی زنگ بزنی کرم بخری که مغزت را بخورد... من که نمیفهمم. یعنی کاوهای بین مسئولان پیدا میشود تریاک یارانهای بدهد دست جوانان غیور و این آشپزخانهها را به خاک سیاه بنشاند و اژدهای هفت سر کراک و شیشه را نابود کند؟ لازم است تاکید کنم تریاک یارانهای و نه یارانه تریاک چون وقتی پول تریاک را بریزی به حساب مردم، معلوم نیست واقعا خرج تریاک بشود یا نه.
دیدگاه تان را بنویسید