یک گفتگوی جذاب با وودی آلن
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
- وودی الن در 79 سالگی هم از هر مصاحبهای فراری است اما گاهی آگاهانه دم به تله می دهد زیرا می خواهد چیزهای خاصی را بگوید که نوعی توضیح درباره مواردی است که در ارتباط با وی جنجالی از آب درآمده اند و یا دل خودش بعد از سالها تنگ و کوچک شده است و باید چیزهایی را بیرون بریزد و سبک شود. این آخرین مصاحبه او بعد از اکران فیلم تحسین شده و اسکاری «یاسمین غمگین» (2013) است که البته هیچ ارتباطی هم با این فیلم ندارد! راجع به اینکه واقعاً مرد خانه و خانواده نیستید و به درد این کار نمی خورید هنوز هم انواع حرف ها را می زنند؟ -مختارند هر چه می خواهند بگویند و دو دختر نوجوانم نیز مرا به چشم اشیای عتیقه می نگرند اما این من هستم که هر روز صبح زودتر از آنها بیدار می شوم و در حالی که غرولند میکنند، آنها را بلند می کنم و به زور به مدرسه می فرستم
هنوز هم عده ای می گویند سر از حرف های شما در نمی آورند؟ -وقتی به خودتان تلقین کنید که حرف های فلان کس را نمی فهمید اگر درباره روشنی روز هم
صحبت کند، باز هم از حرف های او سر در نخواهید آورد و کار به لجاجت می کشد. اگر نمی فهمند چطور وقتی بعضی جوک ها را می گویم، زودتر از خودم زیر خنده می زنند؟ می گویند ذاتاً آدم به شدت ترسویی هستید؟ -صددرصد درست می گویند. اگر ترس در وجودتان نباشد همان روز اول می میرید. این ترس است که شما را از خطرات شدید بالقوه دور نگه می دارد. و خرافات؟ -من به شدت خرافاتی هستم. سالهاست که هر روز صبح یک موز می خورم اما آن را ابتدا به 7 قطعه تقسیم می کنم و سپس قطعه قطعه و به نوبت می خورم. 2-3 بار که بی توجهی کردم و آن را فقط به 5-6 قطعه تقسیم کردم، تا شب هر بلایی که تصور کنید، بر سرم آمد و پشت دستم را داغ کردم که همان روش 7 قطعه را تا آخر عمرم ادامه بدهم و گرنه دفعه بعد لابد زلزله خواهد آمد! از پدرتان چه خاطره خوشی دارید؟ -او چیز زیادی را به من یاد نداد و من حتی ریش تراشیدن را از یک راننده تاکسی که با او رفت و آمدی پیدا کردم، آموختم اما پدرم چیزی را گفت که بعداً فهمیدم بسیار مهم و پرارزش است. او می گفت اگر همه چیزهای دنیا را داشته باشی اما فاقد سلامتی باشی عملاً هیچ چیزی نداری. او درست می گفت. تصور کن تمام ثروت ها و نعمت های
دنیا را داری اما دچار دندان درد شده ای و یا سرماخورده ای و گلویت درد میکند. در آن صورت هر چه داری، در آن لحظات مفت هم نمی ارزد و به هیچ کارت هم نمی آید. مادرتان چطور؟ -پدرم به اندازه کافی پول در نمی آورد و در نتیجه اوضاع ما هیچگاه درخشان نبود و این مادرم بود که همان بودجه اندک ما را مدیریت می کرد و رییس خانواده بود. شوخی هم با هیچ کس نداشت و جدی و سرسخت فرماندهی می کرد. من از او یاد گرفتم که سفت و سخت کار کنم و یک ثانیه را هم هدر ندهم. غذای محبوب تان چیست؟ -عاشق ساندویج های پر و پیمان با سس غلیظ و همبرگرهای کوه پیکر و مک دونالدها و فرانکفورترها هستم و آنهایی که از گوشه شان خردل می ریزد و دلبری میکنند اما 45 سال است که حتی یک دانه شان را هم نخورده ام زیرا به توصیه پزشک غذاهای به شدت کم کالری و غیر چرب و خوراک های کم حجم و بهداشتی می خورم و گرنه تا به حال 100 بار با آن غذاهای خوش منظره مرده بودم. می گویند امکان ندارد حتی یک ثانیه از فیلم هایتان را ببینید. -کاملاً صحت دارد. آن قدر آنها را ندیده ام که موضوع و اتفاقات برخی از آنها اصلاً یادم نیست! حتی وقتی در حال جا به جا کردن کانال ها و شبکه های تلویزیونی و
ماهواره ای هستم و ناگهان فیلمی از خودم را می بینیم، بلافاصله آن را رد می کنم و به کانال دیگری می روم. اینها هم دلایلی دارد و مهمترین آن این است که تا فیلمی را ببینم، عیب هایی را در آنها می یابم و خودم را بابت آن سرزنش می کنم و می گویم که باید این کار و آن کار را می کردم و قسمتی را اضافه و بخشی را حذف می کردم. حتی بعضی اوقات به خودم دشنام می دهم و می گویم این چه گندی است که زده ام! زیر دوش چه می کنید؟ مثل بقیه زیر آواز نمی زنید؟ ...وقتی آب با آن وسعت و شدت روی سرتان می ریزد، فکرتان بازتر میشود و به نتایجی می رسید که در خشکی نمی رسید! من بارها زیر دوش طرح هایی را ریخته و گره های فکری را باز کرده ام که در بیرون و در خشکی مرا فلج و به لحاظ فکری عاصی کرده است. نظرتان درباره مل بروکس چیست؟ -واقعاً کارش را دوست دارم و از کارهای مشترک ام با او لذت برده ام اما هیچ شباهتی بین ما وجود ندارد جز این که هر دو کمدین و هر دو نفرمان نیز کوتاه قد هستیم.ش یوه کار کمدی او به کلی متفاوت با من است و من سالهاست راهی را طی می کنم که کوچک ترین شباهتی با وی ندارد. و باب هوپ؟ -تفاوت من با هوپ از تفاوتم با بروکس هم بیشتر است و
توضیحی بیشتر از این را از من نخواهید. در مورد ازدواج چه چیزی را برای گفتن دارید؟ -ازدواج و زندگی مشترک یعنی دعوا، با این تفاوت که وقتی جوان اید، پر شر و شورش هستید و از ایده تان کوتاه نمی آیید و کار دعوای شما و همسرتان به جاهای باریک حتی طلاق می کشد اما وقتی مسن تر می شوید، بحث را جمع می کنید و به خودتان می گویید این نیز خواهد گذشت و پایانی بر جهان نیست. به واقع تجربه شما را قادر میکند چیزی را که بد و مضر است، بیشتر و بهتر از گذشته تحمل کنید! از روزهای شروع کارتان بگویید. -ترجیح می دهم خاطره ای را برایتان بگویم. چند روز بعد از شروع اکران پول را بردار و فرار کن» (1969) سران یونایتد آرتیست که تهیه کننده فیلم بودند به من گفتند سری به آنها بزنم. دیدم 2-3 گونی نامه آماده کرده اند که حاوی نظرات مردم عادی و از قشرها و صنف ها و ایالات مختلف آمریکا و کانادا درباره این فیلم بود. در آن موقع کامپیوتر رواج امروز را نداشت و اصولاً اینترنت و ایمیل و این جور چیزها نبود که بتوان نامه ها را روی خطوط مختلف دید و مطالعه کرد. گونی ها را باز کردم و سرشار از نظرات متضاد وحتی تا 180 درجه تفاوت بود. یک نفر از شهر تولسا در ایالت
اوکلاهوما نوشته بود که این فیلم یک شاهکار است و یکی دیگر در ورمونت در ایالت اوهایو نظر داده بود که این مزخرف ترین چیزی است که در عمرش دیده است. دیدم هیچ نگرش واحد و عقلایی و مشخصی در این نظرها نیست و نمی تواند برای من راهگشا باشد و در نتیجه از همان روز نه تنها خواندن نظر کارشناسان را ترک کردم از مطالعه ایده های مردم عادی و سینما روهای عادی هم دست برداشتم. به واقع با تکیه بر نصیحت مادرم سرم به کارم گرم بوده و با نظرات دیگران کاری نداشته ام. روزی با اینگمار بر گمان افسانه ای چند سال پیش از مرگ وی دیداری داشتید و ظاهراً با هم شام خوردید، چه احساسی در آن روز به شما دست داد؟ -احساس نقاش و رنگرز عادی یک خانه را هنگامی که با پیکاسو ملاقات کند! فلسفه تان در زندگی چیست؟ -پوچی مطلق، هر کاری که ما در زندگی انجام بدهیم برای از یاد بردن این حقیقت تلخ است که همگی مدتی کوتاه مستاجر این کره خاکی هستیم و روزی می میریم و همه چیز تمام میشود و می رود. بدتر از آن که بر اثر استهلاک تدریجی، کره خاکی هم ماندنی نیست و به تدریج نابود میشود و خورشید هم به سبب بالا رفتن عمرش مثل کره زمین روزی رو به خاموشی خواهد رفت و آنجا که ما
هستیم، یعنی راه شیری و کهکشان مان بر اثر عملیات ایذایی و مضر خودمان و کارهای آلوده کننده مان مضمحل شد و به جای آن یک خلاء بزرگ در فضا ایجاد خواهد شد. بنابراین هر کاری که ما در این دنیا می کنیم، عملاً به وجود آوردن نوعی حواس پرتی برای خودمان به قصد از یاد بردن این واقعیت هاست و توجه به کارهای برجسته هنری و لذت بردن از آنها قسمتی از همین قضیه است. عشق ورزیدن به آثار شکسپیر، بتهون و داوینچی چیزی در همین ارتباط و فقط گم کردن واقعیت های تلخ از طریق لذت بردن از زیبایی های زندگی است. البته می توانید با تمرکز روی کار و شغل تان نیز همین کار را بکنید. هر چیزی که فکر شما را از کوتاه بودن زندگی تان و اجتناب ناپذیر بودن مرگ دور کند، یک نعمت است. چطور به شانس در زندگی تان معتقد هستید؟ -خیلی زیاد. آدمی را می شناختم که دائماً دم از اقبال بلندش می زد اما روزی موقع رد شدن از خیابان، یک کسی که پیانویی چند صد کیلویی را با طناب های ضخیم از زمین بلند کرده و از پنجره اتاق بیرون کشیده بود و می خواست به سطح زمین برساند کنترل طناب را از دست داد و پیانو درست افتاد روی سر آن بینوای به ظاهر خوش اقبالی که داشت از آن زیر رد می شد و او
را در دم کشت. بله کنترل اکثر بندهای زندگی با شما نیست و سرنوشت گاهی چیزی کاملاً خلاف آنچه می خواهید و انتظارش را می کشید برای شما فراهم می آورد و شما را در یک چشم بر هم زدن به درک حواله میکند!
دیدگاه تان را بنویسید