بهترین صندلی دنیا

کلاغه صندلی لق لقو را دید. آمد روی دسته‌اش نشست. نوک زد به نگین‌های رنگی روی دسته‌اش. صندلی فکر کرد کلاغه دارد او را می‌بوسد. گفت: خب اگر مرا دوست داری صندلی‌ات می‌شوم. کلاغه قارقار خندید و گفت: یک صندلی لق لقو به چه دردم می‌خورد؟ من نگین‌هایت را دوست دارم آن‌ها هم که جدا نمی‌شوند. کلاغه پرید و رفت. گربه داشت از آن‌جا رد می‌شد. صندلی را که دید آمد و رویش دراز کشید. صندلی گفت: تو یک صندلی نمی‌خواهی؟ گربه گفت: چرا یک صندلی می‌خواهم که مثل تو کهنه نباشد و فنرهایش هم هی نرود توی شکمم. گربه این را گفت و پرید پایین. صندلی وقتی دید به درد هیچ‌کسی نمی‌خورد چشم‌هایش را بست و خوابید. شب که شد صندلی چشم‌هایش را باز کرد. او هیچ‌وقت آن موقع شب توی کوچه نمانده بود. از تاریکی می‌ترسید. یک‌دفعه یک‌چیز بزرگ که دو تا چشم براق داشت با غیژ و ویژ جلو آمد. آن چیز بزرگ ماشین زباله بود. که بوی خیلی بدی می‌داد. ماشین زباله تا صندلی لق لقو را دید، داد زد: یک زباله بزرگ! یک زباله بزرگ آن‌جاست! صندلی دلش لرزید! ترسید! ماشین زباله غیژ و ویژ جلو می‌آمد. صندلی دلش نمی‌خواست برود قاطی زباله‌ها. یکدفعه یک نفر نشست روی صندلی. خودش را این‌طرف و آن‌طرف کرد و گفت: آه! چه صندلی نرم و راحتی. آن یک نفر، یک پیرمرد مهربان بود. ماشین زباله وقتی دید پیرمرد روی صندلی نشست، راهش را کشید و رفت. پیرمرد خستگی‌اش را که گرفت، صندلی را برداشت و به خانه‌اش برد. یک نفر دیگر هم از صندلی خوشش آمد. آن یک نفرِ دیگر، زن پیرمرد بود. پیرمرد و زنش هرروز نوبتی روی صندلی می‌نشستند، گل می‌گفتند و گل می‌شنیدند. جام نیوز