کد خبر: 157072
تاریخ انتشار :

دستگاه‌های اجرایی موظف به اجرای «برنامه ملی کاهش کم‌تحرکی» شدند/ 22 میلیون ایرانی؛ کم‌تحرک 25 میلیون ایرانی؛ چاق

دستگاه‌های اجرایی موظف به اجرای «برنامه ملی کاهش کم‌تحرکی» شدند/ 22 میلیون ایرانی؛ کم‌تحرک 25 میلیون ایرانی؛ چاق
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه نیوز به نقل از روزنامه اعتماد، تغذیه نامناسب، گرایش مفرط و بیمار‌گونه به مصرف چربی و نوشابه، کم تحرکی و رقابت برای افزایش وزن به رفتار جمعی ایرانی‌ها تبدیل شده است. آمارهای رسمی که با نگرانی و هراس از آینده غیر‌قابل پیش‌بینی از زبان مسوولان سلامت بیان می‌شود حاکی از آن است که میانگین تعداد افراد با اضافه وزن در کشور از 25 میلیون نفر هم فراتر رفته و بنا بر اعلام مرکز تحقیقات پیشگیری و درمان چاقی، بیش از دو‌سوم ایرانیان دارای وزن غیر‌طبیعی و دارای درجاتی از اضافه وزن و چاقی هستند و بدتر آنکه زنان ایرانی، موجوداتی که باید نماینده تبلیغ برای سبک زندگی سالم باشند، در این رقابت پیروز شده‌اند چنان‌که تعداد زنان چاق در ایران، دو برابر مردان برآورد شده است. نتایج مطالعه انجام شده در سال‌های 1387 تا 1386 نشان داده که میزان چاقی در ایران در سال 78، 6/13 درصد بوده که این رقم در سال 86 به 3/22درصد رسیده علاوه بر آنکه در همین فاصله زمانی، میزان اضافه وزن از 32 به 36 درصد افزایش یافته است. نتایج آخرین بررسی انجام شده در سال 89 نشان داد که 65 درصد جمعیت ایران، در گروه سنی بالای 20 سال قرار داشته که 40 درصد جمعیت شهری در همین گروه سنی، به اضافه وزن و 21 درصد آنها به چاقی مبتلا هستند. این مطالعه با تفکیکی جزیی‌تر اعلام کرد که 2/11 میلیون نفر از ساکنان شهرها به اضافه وزن و 9/5 میلیون نفر جمعیت شهری دچار چاقی هستند که در این تحقیق، تهرانی‌ها رکورددار چاقی بودند چنان‌که 66 درصد زنان بالای 20 سال و 32 درصد مردان پایتخت مبتلا به چاقی شکمی بودند. اما نکته مهم اینکه افزایش وزن فقط گریبان شهر‌نشین‌ها را نگرفته و روستاییان، مردمانی که در گذشته‌یی نه چندان دور، به پیروی از تغذیه و سبک زندگی سالم و پر از جنب و جوش شهره بودند هم، به درد اضافه وزن گرفتار شده‌اند چنان‌که بر اساس نتایج مطالعات کشوری، بیش از 35 درصد روستاییان بالای 20سال، اضافه وزن دارند و 15 درصد این افراد به چاقی مبتلا هستند. در حالی که به گفته علیرضا مرندی؛ عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، چاقی یکی از بیماری‌های غیرواگیر است که با بروز 10 درصدی بیماری‌های غیرواگیر، نیم درصد از رشد اقتصادی کشور کاهش پیدا می‌کند، علی‌اکبر سیاری؛ معاون بهداشت وزارت بهداشت و رییس انجمن تغذیه کودکان ایران، چندی قبل هشدار داد که چاقی از شایع‌ترین علل مرگ و مزمن‌ترین بیماری است و پیش بینی کرد که «12 تا 18 درصد از نوجوانان ساکن در ایران دچار اضافه وزن و حدود 6/5درصد از این افراد چاق هستند.» چاقی چقدر برای شما مفید است مسوولان سلامت می‌گویند که اغلب موارد بیماری‌های قلبی و سرطان‌ها ناشی از چاقی است. می‌گویند که چاقی موجب افزایش چربی خون و بروز دیابت نوع 2 که حدود 2/7 درصد ایرانیان هم مبتلا‌به دیابت هستند. می‌گویند که چاقی موجب بروز پوکی استخوان، آرتروز، سنگ کیسه صفرا، کبد چرب، ریفلاکس معده به مری و اختلال روانی می‌شود. بهزاد دماری؛ رییس واحد بیماری‌های غیر‌واگیر وزارت بهداشت، چند روز قبل با اشاره به نتایج آخرین مطالعه انجام شده درباره بی‌تحرکی ایرانیان و بیماری‌های مرتبط گفت: «40 درصد جمعیت 15 تا 64 ساله کشور تحرک بدنی کافی ندارند؛ به عبارت دیگر حدود 22 میلیون ایرانی بی‌تحرکند.» وی که با ایسنا گفت‌وگو می‌کرد وضعیت تحرک فیزیکی در ایران را وخیم ‌خواند و گفت: «از هر سه مرد ایرانی یک نفر و از هر دو زن ایرانی یک نفر پایین‌تر از حد لازم تحرک دارند و به عبارتی می‌توان گفت که نیمی از زنان کشور کم تحرک یا بی‌تحرکند. آن هم در حالی که تحرک فیزیکی، عامل رشد است و تحرک کافی در طول سال‌های زندگی در برخورداری از سالمندی خوب و به ویژه در پیشگیری از پوکی استخوان بسیار موثر است.» آمارها نگران‌کننده است. اما باید در این میان پرسید که دولت‌های وقت طی سال‌های گذشته چه اقدامی در جهت تشویق جمعیت به ورزش و اصلاح سبک زندگی و کیفیت تغذیه انجام داده‌اند؟ فست‌فودها و تنقلات فاقد ارزش غذایی و سوسیس و کالباس همچنان در صدر تبلیغات محبوب قرار دارند زیرا سودآوری این اقلام در پربار کردن وزن طمع تولید‌کنندگان نقش بسزایی دارد. گرانی قیمت باشگاه‌های ورزشی از مهم‌ترین دلایل بی‌رغبتی مردم به انجام ورزش است و هوای آلوده شهرهای بزرگ و کوچک هم امکان انجام ورزش‌های همگانی در فضای باز و طبیعت را نمی‌دهد. در حالی که به گفته دماری، کشورها متعهد شده‌اند که تا سال 2025 به میزان 10 درصد از کم تحرکی جمعیت?شان بکاهند به نظر می‌رسد که ایران در این فهرست جایی ندارد زیرا نه‌تنها نشانی از قدم‌های دولت در زمینه فرهنگ‌سازی و تشویق‌های موثر برای تغییر و بهبود کیفیت زندگی مردم دیده نمی‌شود، به نظر می‌رسد که هم پیمانی تولید‌کنندگان مواد غذایی مضر و فاقد ارزش غذایی با دولت‌های وقت در جایگاه رفیع‌تری نسبت به کاهش هزینه‌های ناشی از سبک زندگی غلط قرار گرفته است. دماری هم از همین رو بر لزوم فرهنگسازی جهت افزایش گرایش مردم به فعالیت فیزیکی و ورزش تاکید می‌کند و می‌افزاید: «لازم است کمپین‌های رسانه‌یی جهت افزایش آگاهی عموم در زمینه تاثیرات تحرک فیزیکی تشکیل و این موضوع به صورت مستمر تبلیغ شود؛ همان‌طور که اکنون بستن کمربند ایمنی هنگام رانندگی به یک هنجار تبدیل شده است، تحرک فیزیکی هم باید در سبد اولویت‌های خانواده وارد شود. لازم است به ورزش‌های همگانی بهای بیشتری داده شود. جهت توسعه تحرک فیزیکی در کشور باید از ظرفیت سازمان‌ها و نهادهای مختلف از جمله وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، تعاون، کار و رفاه اجتماعی، ورزش و جوانان، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، مسکن و شهرسازی، رسانه‌ها و... استفاده شود.» برنامه ملی کاهش کم‌تحرکی تدوین شد وی از تدوین برنامه ملی «کاهش کم‌تحرکی» خبر می‌دهد و می‌گوید: «همواره نقطه ورود برای تغییر، برنامه‌ریزی است، اما برنامه‌ریزی به‌تنهایی کفایت نمی‌کند. این برنامه باید ابتدا در شورای عالی سلامت و امنیت غذایی تصویب شده، پس از آن کمپین‌های ترویجی و تبلیغی فعال شده و دستگاه‌های مختلف نیز وظایف و تکالیف‌شان درباره افزایش تحرک فیزیکی را به اجرا گذارند.» دماری همچنین از تدوین آیین‌نامه اجرایی «افزایش تحرک فیزیکی» جهت توسعه فعالیت بدنی در کشور خبر می‌دهد و ادامه می‌دهد: «در این آیین نامه وظایف و تکالیف نهادها و وزارتخانه‌های مختلف مشخص شده است. به عنوان مثال وزارت جهاد کشاورزی، باید زمین‌های غیرقابل کشت را جهت ایجاد مکان‌های مناسب فعالیت فیزیکی مانند پیست‌های دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی و سایر تفریحات سالم در اختیار دستگاه‌ها و سازمان‌ها قرار دهد. وزارت نیرو نیز باید پیام‌های سلامت را در خصوص ضرورت انجام فعالیت‌های بدنی روی فیش‌های برق، گاز، آب و تلفن درج کند. پیامک‌های ارسالی وزارت ارتباطات و فناوری به مردم نیز باید حاوی اثرات تحرک فیزیکی بر سلامت باشد. وزارت صنایع نیز باید تسهیلات لازم جهت تولید انبوه و ارزان قیمت وسایل ورزشی عمومی ویژه بانوان و آقایان را فراهم کند. شهرداری‌ها نیز باید برای برقراری عدالت در هر منطقه شهری، مسیرهایی را برای پیاده‌روی مردم ایجاد کنند. این مسیرهای پیاده‌روی باید شرایط استانداردی داشته باشد؛ خط‌کشی و امن باشند. این مسیرها باید حدود سه کیلومتر طول داشته باشند؛ چراکه سه کیلومتر معادل نیم ساعت پیاده‌روی است. به این ترتیب به تدریج باید مسیرهای ماشین‌رو کوچک‌ شده و مسیرهای دوچرخه‌سواری و حرکت عمومی برای مردم فراهم شود. وزارت آموزش و پرورش نیز باید ورزش صبحگاهی را در مدارس اجباری کند. مدارس غیرانتفاعی یا مدارسی که از فضای مناسب جهت فعالیت بدنی دانش‌آموزان برخوردار نیستند، نباید پروانه فعالیت بگیرند و در صورت ارائه پروانه نیز آن مدرسه باید تضمین کند که فعالیت فیزیکی مناسبی را در باشگاه‌های نزدیک مدرسه برای دانش‌آموزان فراهم کند. اما عمدتا باید فضای مناسب برای فعالیت بدنی در فضای مدرسه فراهم شود.»

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها