خسرو برای زنده ماندن شکیبایی نکرد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از پانا ، علاقه خسرو شکیبایی به تئاتر و سینما به سال های نیمه دوم دهه 1330باز می گردد. در نمایش های مدرسه ای بازی می کرد و در عین حال به کشتی کج علاقه مند بود. در چند مسابقه آماتوری و حرفه ای حریف طلبید و پیروز شده بود و او را به دلیل استخوان بندی چهره اش «ریکی والدی» ایران خطاب می کردند.
شکیبایی در سال 1343 به عضویت در گروه توسکا در آمد و در نمایش پنجه عدالت به ایفای نقش پرداخت. سال 1347 آغاز فعالیت او در عرصه گویندگی فیلم زیر نظر هوشنگ کاظمی در استودیو شهاب و دوبله فیلم های کم اهمیت هندی در نقش های دوم و سوم است.
او در این عرصه تا سال 1349 فعال بود.بازی در نمایش های صحنه ای و تلویزیونی مثل اجرای نمایش های زیرگذر لوطی صالح(هادی اسلامی1348)و سنگ و سرنا(بهزاد فراهانی 1351)از فعالیت های دیگر شکیبایی در این دوره است.در سال 1353 در مجموعه های تلویزیونی سمک عیارو لحظه و فیلم کوتاه کتیبه به ایفای نقش پرداخت و از سال 1358 به طور جدی تر در صحنه تئاتر حاضر شدکه حاصل آن نمایش های صیادان، با خشم به یاد آر،بازرس، همه پسران من و بیا تا گل برافشانیم.
سال 1361 موقع ایفای نقش در نمایش شب بیست و یکم مسعود کیمیایی او را انتخاب کرد تا در فیلم خط قرمز بازی کند. پس از ایفای نقش کم اهمیتی در فیلم دادشاه نخستین نقش نیمه بلند خود را در در فیلم صاعقه ضیاالدین دری بازی کرد.
فیلم های سینمایی شکیبایی تا سال 1368 هیچ یک اعتباری برای او به ارمغان نیاورد.ضعف فیلمنامه و کارگردانی دلایلی بود که مانع بروز استعدادهای شکیبایی شد.
شکیبایی در سال 1366 در مجموعه نمایشی مدرس به نقش سید حسن مدرس بازی کرد.بسیاری از بینندگان این نمایش و منتقدان از بازی روان شکیبایی شگفت زده شدند و تسلط خیره کننده او را در صحنه طولانی تک نفری و ایراد کردن سخن رانی مدرس در مجلس شورای ملی ستودند.آنچه در این فصل جلوه خیره کننده ای دارد به جز ایفای فوق العاده نقش استفاده از صدای خود او و صدابرداری سر صحنه بود.چرا که تا فیلم شکار ساخته مجید جوانمرد در سال 1366 منوچهر اسماعیلی به جای شکیبایی حرف می زد.
ایفای نقش در فیلم هامون داریوش مهرجویی(1368)شهرت و اعتبار زیادی برای شکیبایی به همراه آورد و در هشتمین جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین بازیگر نقش نخست به او تعلق گرفت.
ایفای نقش حمید هامون کار دشواری بود.سراسر فیلم در ذهن شخصیت اصلی آن می گذرد، آغاز، میان و پایان ماجرا مثل کابوس یا آنچه در ضمیر ناهوشیار می گذرد در هم تنیده و ددارای حرکتی دایره وار است و آنچه در ادبیات و سینما «لحظه های دراماتیک» خوانده می شود نه در رویه بیرونی ماجراها و کش مکش های میان اشخاص، بلکه در لایه ها و تعارض های درونی شخصیت هامون نهفته است.
هامون نقطه عطفی در کارنامه بازیگری شکیبایی بود.او قبل از این فیلم 27 سال فعالیت هنری داشت، در حدود 60 نمایش نامه و 9 فیلم سینمایی بازی کرده بود که هیچ کدام به اندازه نیمی از ایفای این نقش برای او شهرت و اعتبار نیاورد.شاید به همین دلیل نقشی که در هامون بازی کرد هیچ گاه از ذهن او نرفت.
شکیبایی در یک بار برای همیشه
شکیبایی همانقدر که نقش حمید هامون را ماهرانه ایفا کرد، در فیلم های بعدی اش به ندرت موفق شد خود را از زیر بار سنگین این نقش برهاند.بازی در فیلم های سارا، یک بار برای همیشه، خواهران غریب، کیمیا و دو مجموعه تلویزیونی روزی روزگاری و خانه سبز جز تکرار همان ویژگی های شخصیتی هامون چیز زیادی نداشت شکیبایی خودش به این مسئله معتقد نیست، او گفته است که از حیث ظاهری نمی تواند چیزی را در خودش عوض کند زیرا نگاهش همواره یکی است، صدایش همین جور است، شانه هایش همین اندازه است و نشستن و برخاستن خندیدن و گریه کردنش یه جور است و به همین دلیل بسیاری از نقش هایی که بازی کرده شبیه هم از کار درآمده اند به این دلیل ساده که بازیگران آن نقش ها یکی بوده اند.
اگر در فیلم هایی مثل هامون، سارا، پری و کاغذ بی خط کارگردان هایی مثل مهرجویی و تقوایی در سر صحنه به شکیبایی اعتماد به نفس می دادند او در بسیاری از فیلم هایش کارگردان توانمندی نداشت تا یاری دهنده اش باشد برای همین حد اعلای تلاش او این بود که نقش اش را روان و صمیمی ایفا کند.
شکیبایی در نمایی از کاغذ بی خط
آنچه همواره شکیبایی را از بلاتکلیفی در مقابل دوربین نجات داد توانایی خیره کننده اش در بداهه سازی نقش است.
وی همچنین برای بازی در فیلم «کیمیا» (1374، درویش) بار دیگر برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول از سیزدهمین جشنواره فیلم فجر شد.
خسرو شکیبایی با نقش آفرینی مقابل دوربین پوراحمد برای اتوبوس شب بار دیگر توانایی اش کنار کارگردان های بزرگ را به تماشاگر ثابت کرد.
وی در سال های آخر عمرش در دومین جشن منتقدان سینمایی، جایزه یکی از برترین بازیگران سی سال سینمای پس از انقلاب را روی صحنه از دستان محمدباقر قالیباف، محمد خزاعی و محمدرضا جعفریجلوه گرفت.
پدر کیمیای ایران در اوج ناباوری همگان 28 تیرسال 1387 در سن 64 سالگی دار فانی را وداع گفت و یاد حمید هامون و رضا صباحی برای همیشه در ذهن مخاطب سبز بماند مانند خانه ای که شکیبایی ساخته بود.
و همه نوشتند: خسرو برای زنده ماندن شیکبایی نکرد.....
دیدگاه تان را بنویسید