ژاله صامتی: 70 درصد بازیگران تلویزیون غیرحرفهای هستند/ واقعا شما مجوز دارید؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
ژاله صامتی: تعدادی کسانی که لایق صاحبنظری نیستند بیشتر از صاحبنظران است. هنوز که هنوز است بعد از 22-23 سال، بازیگری برای من شغل نیست با اینکه شغل دیگری ندارم و تحصیلات من در همین راستا بوده است. با همین اوصاف بازیگری برای من روتین نیست. با شروع یک کار سینمایی در آن نقش یک زن دردمند را بازی میکنم، دست درد میگیرم، بعد میفهمم که نقش به من رخنه کرده، بازیگری برای من عاشقانه است و با آن زندگی میکنم. نمیتوانم سرسری به آن نگاه کنم. ترجیح میدهم که صبر کنم و حتی چهار سکانس در فیلمی بازی کنم که ارزش بازی کردن دارد به جای اینکه کار بیارزش باشد.
در حال حاضر کارهای مختلفی به من پیشنهاد میشود اما من 11 سال است که سریال بازی نمیکنم. از 10 سریالی که ساخته شده باشد هشت سریال به من زنگ میزنند، اینطوری نیستم که بازیگر سختی باشم اما سخت سر کاری میروم. این اتفاق یک بار افتاد که سر کار بروم و پشیمان شوم. آن هم به این دلیل که کارگردان تغییر کرد و پارتنرهای دروغین با آن چیزی که روز اول به من گفته بوند مقابل من قرار گرفتند، من وسط کاری قرار گرفتم که دیگر نمیتوانستم کاری کنم و نامردی بود که آن کار را رها کنم. با اینکه همه از بازی من تعریف کردند اما من این تعریف را دوست ندارم. دوست دارم پارتنر قوی داشته باشم، دوست دارم مجموع کار دیده شود و مجموعه خوب باشد. من کار گروهی میکنم کار تکی نیست. اگر میخواستم بروم کار تکی کنم میرفتم، مجسمهسازی میکردم یا نقاشی. من مقابل دوربین نماینده جمعی هستم.
آخرین کاری که بازی کردم، نسیم رویا، هفت قسمت بود و بینظیر بود و همین باعث شد منی که کار مناسبتی بازی نمیکردم ایده به نظرم بینظیر بیاید. الان اگر آسمان زمین هم بیاید و کاری کامل نوشته نشده باشد و من نخوانده باشم، سر آن کار نمیروم. چون در آن تجربه هم من هفت قسمت را خوانده بودم، یکدفعه چیز دیگری پیش آمد و اصلا سریال به نابودی کشیده شد، بعد از آن تصمیم گرفتم سریال بازی نکنم. بیشتر بخش حرفهاش نابود میشود. 80 درصد سینما آدمهای حرفهای هستند و اما در تلویزیون شاید 30 درصد حرفهای باشند. من آدم اکتیوی هستم، با رخوت تلویزیون نمیتوانم کار کنم، در تلویزیون حالا صبر کنیم تا آدمها بیایند و انرژی بگذارند و... .اینها من را اذیت میکند. من وقتی کار میکنم وقتی در پلان نیستم هم در پشت دوربین میایستم. اینها با روحیه من سازگار نیست که تمرین نکنیم و به ضعیفترینها قانع شویم؛ نمیخواهم بگویم بازیها در سطح پایینتر هستند اما کار در تلویزیون راحتتر است.
من مدتهاست سریالها را نگاه نمیکنم، در صورتی که همیشه سریالها را نگاه میکردم اما آنقدر سریالها بد هستند که من نگاه نمیکنم. امسال نمیتوانستم حتی یک دقیقه از سریالهای ماه رمضان را نگاه کنم. در سینما هم همین روند پیش رفته است. فیلمنامههایی را که میخواندم از گروه تولید میپرسیدم واقعا شما مجوز دارید؟! من فیلمنامههایی خواندم که درون مایه ملودرامهای سال 60 را دارد. مردم اینها را قبول نمیکنند! دوستان همکار چطور قبول میکنند کار کنند. نمیپذیرم که فقط کار کنم برای اینکه باشم! همیشه آدمهای کاربلد در راس کم بوده اما امسال تیشه به ریشه زدند.
دیدگاه تان را بنویسید