خیلی دوست دارم در یک سریال تلویزیونی نقشی منفی به من پیشنهاد شود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل ار باشگاه خبر نگاران ، بازیگر سریالهای «پنج کیلومتر تا بهشت»، «پنجمین خورشید»، «باغ شیشهای»، «قرارگاه مسکونی»، «سه در چهار» و... که کار تصویریاش را با «خودروی پلاک 11» آغاز کرده در حالی امروز به عنوان یک بازیگر کمدی و طنز شناخته شده که در اولین تجربههای بازیگریاش در فیلم سینمایی «ارتفاع پست» حاتمیکیا دیده میشود.
دغدغه امروز بازیگر فیلمهای «چارچنگولی»، «روز سوم»، «قاعده بازی»، «احضار شدگان» و... تکرار نکردن خودش و ایفای یک نقش متفاوت (جدی و حتی منفی) است. او به دنبال این است که با ایفای یک نقش جدی دوباره پس از سالها تغییر مسیر دهد و از کلیشه شدن فاصله بگیرد...
«منوچهر» سریال زمانه در گفتگو با بانی فیلم از دغدغههای امروزش در دنیای بازیگری، کار با حسن فتحی، زیر و بمهای شخصیت منوچهر و... صحبت کرده که می خوانید.
با پایان سریال «زمانه» مشغول چه کاری خواهی شد؟
- من با آقای ورزی در دفتر آقای لدنی قراردادی بستم تا در سریال «معمای شاه» نقش دکتر فاطمی را بازی کنم. منتهی حجم نقش طوری نیست که بخواهد وقت زیادی از من بگیرد. اکثر نقشهای این سریال حجم بالایی ندارند، ولی تأثیرگذار هستند. راستش را بخواهی چند پیشنهاد هم داشتهام که رد کردم.
چرا؟
- چون به شدت دنبال این هستم که یک رل متفاوت بازی کنم. نمیدانم چرا این اتفاق برای من رخ نمیدهد؟
به خاطر اینکه اصلاً کاری تولید نمیشود!
- میزان تولیدات که پایین آمده، ولی دوستان هم گویا مرا قابل نمیدانند. ببین پس از سریال «چهار چرخ» چهار-پنج سریال طنز و کمدی مناسبتی پیشنهاد داشتم. از دوستان گرفته تا افرادی که با هم سابقه همکاری نداشتیم، تمام این کارها را رد کردم. به امید اینکه بتوانم یک کاری در ژانری غیر از کمدی تجربه کنم. حتی پیه این را که صبر کنم و یک مقدار بیکاری بکشم را هم به تنم مالیدم.
اما این انتظار طولانی شد؟
- از تمام آثار مناسبتی خدا را شکر تماس داشتم، اما همه برای نقشهای کمدی، تا اینکه آقای افخمی برای سریال «پنج کیلومتر تا بهشت» به اصرار خودم این نقش را به من سپرد و به اعتقاد خودشان من هم از پس نقش برآمدم. فکر میکردم پس از این سریال بتوانم از رل کمدی بیرون بیایم و نقشهای متفاوتی را بازی کنم.
حالا چه اصراری داری؟ یک کمدین موفق باشی کافی نیست؟
- اصرار دارم، چون حس میکنم جاهایی در حال تکرار خودم هستم. اگر یک کمدی پیشنهاد شود، از جنس منوچهر سریال «زمانه» و از سویی کارگردانی در حد و اندازههای حسن فتحی کنار کار باشد که بتواند از این نقش یک شخصیت متفاوت با بازی من در بیاورد حرفی نیست! من تا آخر هستم، خوشحال هم میشوم و کلاهم را بالا میاندازم. ولی بازیگر همین بدن است و همین بیان! چه کنم من؟
شعبدهبازی یا تقلید صدا هم که قرار نیست بکنم! آن آدمی که بالای سر من ایستاده باید از من چیزی دیگر در بیاورد و مرا در یک موقعیت متفاوت قرار دهد، موقعیتی کمدی یا هر موقعیت دیگر. اتفاقی که در سریال «زمانه» رخ میدهد، اما اگر قرار باشد خودم ایده بدهم یا فیالبداهه دیالوگ بگویم و دور هم شوخیهای کار را در بیاوریم که دوباره میشود تکرار! باور کنید این دست نقشها دیگر برای من لذتی ندارد. این پنجاه درصد ماجراست و پنجاه درصد دیگر این است که احساس میکنم از پس نقش جدی برمیآیم! پس از فیلم «ارتفاع پست» به سفارش یکی از دوستان عزیز که طرف مشورت من بود، تصمیم گرفتم کار نکنم تا سریال کمدی برای من اتفاق بیفتد.
آن مسئله باعث شد که من مدتها بیکار شدم و رسماً رفتم سراغ کار دستیاری، تا اینکه پس از هفت- هشت سال یک نقش کمدی به من پیشنهاد و باعث شد از این سوی بام بیفتم. نمیدانم چرا هیچ کارگردانی نمیآید به حرمت «ارتفاع پست» و چند کار جدی دیگر، یک نقش جدی اصلی یا حتی مکمل را به شهرام قائدی بسپارد.
شاید میزان توانایی تو در این عرصه «ژانر طنز» چشمگیرتر بوده؟
- ببین من با خودم رو راست هستم. یک چیزهایی را در این سینما خیلی خوب بلد هستم. مثلاً خط و خطوط اندازه بازیگری خودم را میشناسم، میدانم اندازه گلیمم چقدر است، پایم را درازتر نمیکنم، اندازه توانایی خودم را میشناسم و بر مبنای آن انتخاب میکنم کار فلان استاد را رد میکنم، چون میدانم به درد آن رل نمیخورم، کاری نمیکنم به من بخندند! پس میدانم که میتوانم یک رل منفی را در یک سریال خوب بازی کنم، این کار را در «خواب برفی» انجام دادم.
یکی از بزرگترین ناراحتیهای من در زندگی حرفهای این است که شهرام قائدی تمام انرژی و تلاش خود را برای تلهفیلمهایی گذاشته که دیده نشد! برخی مواقع که میبینم یک سکانس از کار بازیگری در جایی دیده میشود و در موردش نقد مینویسند و من به مراتب درخشانتر، سه سال پیش همین نقش را در یک تلهفیلم کار کردهام، واقعاً یک احساس بد به من دست میدهد چرا؟ چون دوستان اندیشمند برای اینکه کسر شأنشان میآید، اظهار میدارند که ما آن تلهفیلمها را ندیدهام! چه برسد که بخواهند راجع به آن کارها و بازیها دو خط مطلب بنویسند! باور کن هر وقت به این لحظات فکر میکنم، آزار میبینم، چون من سکانسهایی را بازی کردهام که اگر در سینما بود یا اگر برای یک کارگردان صاحبنام بود -که اظهار نظر راجع به آنها برای اهالی قلم، کسر شأن نبود، شاید جایگاه من نیز امروز تغییر میکرد.
پس قبول داری که گاهی انتخابهای اشتباه نیز داشتهای؟
- به شدت اشتباه کردم!
چرا اشتباه کردی؟ نادانسته یا به خاطر بحث اقتصادی و امرار معاش؟
- نه، من هیچگاه لنگ موضوع اقتصادی نبودم. من بدون بازیگری میمیرم. نمیتوانم بیکار باشم. تحمل من برای بیکاری اندازه دارد، خانه بیکاری من که پر میشود، دیگر دست به انتخاب میزنم و از بین پیشنهادها یکی را انتخاب میکنم.
گاه از میان بد و بدتر، بد را انتخاب میکنم. چون آن زمان کار برای من منبع اکسیژن است و من نیاز به تنفس دارم تا زنده بمانم، اما به جرأت میگویم کار من در هر سریال، تلهفیلم یا هر اثر ضعیف دیگر قابل دفاع است، چون عاشقانه کار میکنم و ذره ذره نقش را میسازم. من از جنس بازیگرانی هستم که اگر یک پلانم خوب از آب در نیاید و آن خودم یا کارگردانم راضی نباشیم، آن شب خواب ندارم و بابت این خود آزاری میکنم.
پس خیلی شانس آوردی که با حسن فتحی کار کردی؟
- به شدت! سریال «زمانه» برای من یک دوره آموزشی بود. یک زمان بازیگر به کارش غره میشود و خیالش از خودش راحت است، اما در کار با کارگردانی، از او طوری دیگر بازی میگیرند، کارگردان به بازیگر میگوید دیگر آن حرکت دستها را نمیخواهم، این شدت دیالوگگویی را نمیخواهم و... شاید در نگاه اول بازیگر ناراحت شود، اما با دیدن کار، میگویم درود به شرفت، چون مرا کنترل کردی تا یک آدم دیگر ساخته شود و یک اتفاق جدید برای من رخ بدهد.
معتقدی آن اتفاق دیگر برای تو در سریال «زمانه» با نقش منوچهر رخ داده؟
ـ نمیگویم شقالقمر کردهام چون من اینجا یک نقش مکمل را بازی کردهام.
ولی نقش مکملی که میتوانست نباشد، دیده نشود و تأثیری نه در داستان که در اذهان هم نگذارد؟
ـ دقیقاً، این کار هم از آن دست کارهایی بود که برای من با بغض همراه است. من اهل تملق نیستم، ولی آقای فتحی در این مسیر بسیار تأثیرگذار بودند. نمیدانم شاید نام این مسئله را خودشیفتگی بگذارید ولی باید قبول کرد هر بازیگری به فکر کار خودش است، چون نگران است که توانسته از پس نقش برآید یا خیر؟ واکنش مخاطب، اطرافیان، نگاه کارگردان، کلوزآپ خودش و... دغدغههایی است که هر بازیگری هنگام هر کاری دارد، اما برخی کارها ویژگیهایی دارند که در زمان اجرا تو را با خود میبرند و تو از آن پس خودت را فراموش میکنی. این سریال همین کار را با من کرد. در زمان خواندن پنجاه درصد و در زمان اجرا صد در صد، خودم را رها کرده بودم و قصه را چسبیده بودم.
باور کن الان دیگر برای من مهم نیست که منوچهر بیاید یا خیر، قصه را دنبال میکنم، دوست دارم قصه آن طور که باید پیش برود. حالا من به عنوان بازیگر خودم را فراموش میکنم. منوچهر در این سریال یک نقش مکمل بود که کم کم پررنگ شد. در کل با نقش و بازیگری عشق بازی میکنم و برای همین هم سر صحنه روحیهام عالی است، با هیچ کس درگیری ندارم و همین مسئله در خلق یک نقش متفاوت از یک کاراکتر ساده کمک است.
لحظات بازیگری برای من بهترین لحظات زندگی است. میخواهم چیزی را امروز اعتراف کنم، به شدت به نقش بهزاد حسادت کردم و آرزو کردم که ای کاش این اتفاق در زندگی بازیگری من هم رخ بدهد تا رلی را بازی کنم که هر آنچه دغدغه بازیگری یک بازیگر است در آن نقش باشد...
این موضوع را با حمید گودرزی هم مطرح کردی؟
ـ هم به حمید گفتم و هم به حسن فتحی، نقش بهزاد بسیار زیباست و حمید هم انصافاً از پس آن خیلی خوب برآمده است چون بازیگر بسیار توانایی است، من در مورد منوچهر ابتدا حس میکردم نقشی نیست که در حد عشق من باشد، ولی فتحی کاری کرد که امروز با دیدن نقش منوچهر به شدت خوشحال باشم.
ببین بی خود نیست که حسن فتحی امروز در عرصه سریال سازی تلویزیون چنین جایگاهی را دارد، او اگر امروز «میوه ممنوعه» یا «شب دهم» میسازد و اگر کارش دیده میشود دلیل دارد، چون برای کارش برای مخاطبش و برای آنچه میسازد فکر دارد و زحمت میکشد. تو پس از سالها تجربه بازیگری و ادعا در کار خودت، جملهای از حسن فتحی سر صحنه میشنوی که شرمنده میشوی! شرمنده این که چرا تا امروز من این را نمیدانستم! باور کن آن لحظه شرمنده میشوی که چرا تا الان نمیدانستی چرا هیچ کس این موضوع را پس از بیست سال بازیگری به تو نگفته بود؟! بعد خوشحال میشوی که با چنین کارگردانی کار کردهای.
نقش منوچهر در طول قصه دچار تغییرات چشمگیری خواهد شد، اتفاقاتی برای این شخصیت رخ میدهد که شاید کمتر خود من در طول این سالها تجربه کرده باشم. فقط یک قلم بگویم آقای فتحی برای شخصیت «منوچهر» از جایی مرا فرستاد تا به سرعت خودم را لاغر کنم و... اجازه بده بیشتر توضیح ندهم تا خودت در ادامه سریال ببینی!
در دل این ملودرام، تنها کاراکتری که رگههایی از موقعیت کمدی را ایجاد میکند و در واقع نقش پاساژهای لحظات بسیار جدی و سنگین قصه را دارد، شخصیت «منوچهر» است.
ـ بله ...
چه کردی تا این شخصیت که به شدت پتانسیل حرکت به سمت لودگی را داشته از مسیر قصه منحرف نشود و چقدر فتحی روی این مسئله حساسیت داشت؟
ـ من در جواب این سؤال هم باید بگویم به شدت مدیون حسن فتحی هستم. بازیگر بسیار خود شیفته است و جوگیر میشود خدا نکند کارگردان را هم سطح یا پایینتر از خودش بداند در آن شرایط به شدت میتازاند و این مسئله برای بازیگران کمدی یک کار معمولی است، یعنی تو بیشتر بازی میکنی و شاید تحت تأثیر نقشهای قبلیات باشی، ولی وقتی حسن فتحی بالای سر تو است، ملزم هستی به اندازه لازم بازی کنی و از خط و چهارچوبی که برایت مشخص شده بیرون نزنی! در نهایت میبینی که نتیجه کار چقدر به نفع خودت هست.
حرف آخر...
ـ خیلی دوست دارم که امروز در یک سریال تلویزیونی نقشی منفی به من پیشنهاد شود تا خودم را در این فضا نیز تجربه کنم. امیدوار هستم این اتفاق پیش از این که کاسه صبرم پر شود، رخ بدهد! (میخندد)
دغدغه امروز بازیگر فیلمهای «چارچنگولی»، «روز سوم»، «قاعده بازی»، «احضار شدگان» و... تکرار نکردن خودش و ایفای یک نقش متفاوت (جدی و حتی منفی) است. او به دنبال این است که با ایفای یک نقش جدی دوباره پس از سالها تغییر مسیر دهد و از کلیشه شدن فاصله بگیرد...
«منوچهر» سریال زمانه در گفتگو با بانی فیلم از دغدغههای امروزش در دنیای بازیگری، کار با حسن فتحی، زیر و بمهای شخصیت منوچهر و... صحبت کرده که می خوانید.
با پایان سریال «زمانه» مشغول چه کاری خواهی شد؟
- من با آقای ورزی در دفتر آقای لدنی قراردادی بستم تا در سریال «معمای شاه» نقش دکتر فاطمی را بازی کنم. منتهی حجم نقش طوری نیست که بخواهد وقت زیادی از من بگیرد. اکثر نقشهای این سریال حجم بالایی ندارند، ولی تأثیرگذار هستند. راستش را بخواهی چند پیشنهاد هم داشتهام که رد کردم.
چرا؟
- چون به شدت دنبال این هستم که یک رل متفاوت بازی کنم. نمیدانم چرا این اتفاق برای من رخ نمیدهد؟
به خاطر اینکه اصلاً کاری تولید نمیشود!
- میزان تولیدات که پایین آمده، ولی دوستان هم گویا مرا قابل نمیدانند. ببین پس از سریال «چهار چرخ» چهار-پنج سریال طنز و کمدی مناسبتی پیشنهاد داشتم. از دوستان گرفته تا افرادی که با هم سابقه همکاری نداشتیم، تمام این کارها را رد کردم. به امید اینکه بتوانم یک کاری در ژانری غیر از کمدی تجربه کنم. حتی پیه این را که صبر کنم و یک مقدار بیکاری بکشم را هم به تنم مالیدم.
اما این انتظار طولانی شد؟
- از تمام آثار مناسبتی خدا را شکر تماس داشتم، اما همه برای نقشهای کمدی، تا اینکه آقای افخمی برای سریال «پنج کیلومتر تا بهشت» به اصرار خودم این نقش را به من سپرد و به اعتقاد خودشان من هم از پس نقش برآمدم. فکر میکردم پس از این سریال بتوانم از رل کمدی بیرون بیایم و نقشهای متفاوتی را بازی کنم.
حالا چه اصراری داری؟ یک کمدین موفق باشی کافی نیست؟
- اصرار دارم، چون حس میکنم جاهایی در حال تکرار خودم هستم. اگر یک کمدی پیشنهاد شود، از جنس منوچهر سریال «زمانه» و از سویی کارگردانی در حد و اندازههای حسن فتحی کنار کار باشد که بتواند از این نقش یک شخصیت متفاوت با بازی من در بیاورد حرفی نیست! من تا آخر هستم، خوشحال هم میشوم و کلاهم را بالا میاندازم. ولی بازیگر همین بدن است و همین بیان! چه کنم من؟
شعبدهبازی یا تقلید صدا هم که قرار نیست بکنم! آن آدمی که بالای سر من ایستاده باید از من چیزی دیگر در بیاورد و مرا در یک موقعیت متفاوت قرار دهد، موقعیتی کمدی یا هر موقعیت دیگر. اتفاقی که در سریال «زمانه» رخ میدهد، اما اگر قرار باشد خودم ایده بدهم یا فیالبداهه دیالوگ بگویم و دور هم شوخیهای کار را در بیاوریم که دوباره میشود تکرار! باور کنید این دست نقشها دیگر برای من لذتی ندارد. این پنجاه درصد ماجراست و پنجاه درصد دیگر این است که احساس میکنم از پس نقش جدی برمیآیم! پس از فیلم «ارتفاع پست» به سفارش یکی از دوستان عزیز که طرف مشورت من بود، تصمیم گرفتم کار نکنم تا سریال کمدی برای من اتفاق بیفتد.
آن مسئله باعث شد که من مدتها بیکار شدم و رسماً رفتم سراغ کار دستیاری، تا اینکه پس از هفت- هشت سال یک نقش کمدی به من پیشنهاد و باعث شد از این سوی بام بیفتم. نمیدانم چرا هیچ کارگردانی نمیآید به حرمت «ارتفاع پست» و چند کار جدی دیگر، یک نقش جدی اصلی یا حتی مکمل را به شهرام قائدی بسپارد.
شاید میزان توانایی تو در این عرصه «ژانر طنز» چشمگیرتر بوده؟
- ببین من با خودم رو راست هستم. یک چیزهایی را در این سینما خیلی خوب بلد هستم. مثلاً خط و خطوط اندازه بازیگری خودم را میشناسم، میدانم اندازه گلیمم چقدر است، پایم را درازتر نمیکنم، اندازه توانایی خودم را میشناسم و بر مبنای آن انتخاب میکنم کار فلان استاد را رد میکنم، چون میدانم به درد آن رل نمیخورم، کاری نمیکنم به من بخندند! پس میدانم که میتوانم یک رل منفی را در یک سریال خوب بازی کنم، این کار را در «خواب برفی» انجام دادم.
یکی از بزرگترین ناراحتیهای من در زندگی حرفهای این است که شهرام قائدی تمام انرژی و تلاش خود را برای تلهفیلمهایی گذاشته که دیده نشد! برخی مواقع که میبینم یک سکانس از کار بازیگری در جایی دیده میشود و در موردش نقد مینویسند و من به مراتب درخشانتر، سه سال پیش همین نقش را در یک تلهفیلم کار کردهام، واقعاً یک احساس بد به من دست میدهد چرا؟ چون دوستان اندیشمند برای اینکه کسر شأنشان میآید، اظهار میدارند که ما آن تلهفیلمها را ندیدهام! چه برسد که بخواهند راجع به آن کارها و بازیها دو خط مطلب بنویسند! باور کن هر وقت به این لحظات فکر میکنم، آزار میبینم، چون من سکانسهایی را بازی کردهام که اگر در سینما بود یا اگر برای یک کارگردان صاحبنام بود -که اظهار نظر راجع به آنها برای اهالی قلم، کسر شأن نبود، شاید جایگاه من نیز امروز تغییر میکرد.
پس قبول داری که گاهی انتخابهای اشتباه نیز داشتهای؟
- به شدت اشتباه کردم!
چرا اشتباه کردی؟ نادانسته یا به خاطر بحث اقتصادی و امرار معاش؟
- نه، من هیچگاه لنگ موضوع اقتصادی نبودم. من بدون بازیگری میمیرم. نمیتوانم بیکار باشم. تحمل من برای بیکاری اندازه دارد، خانه بیکاری من که پر میشود، دیگر دست به انتخاب میزنم و از بین پیشنهادها یکی را انتخاب میکنم.
گاه از میان بد و بدتر، بد را انتخاب میکنم. چون آن زمان کار برای من منبع اکسیژن است و من نیاز به تنفس دارم تا زنده بمانم، اما به جرأت میگویم کار من در هر سریال، تلهفیلم یا هر اثر ضعیف دیگر قابل دفاع است، چون عاشقانه کار میکنم و ذره ذره نقش را میسازم. من از جنس بازیگرانی هستم که اگر یک پلانم خوب از آب در نیاید و آن خودم یا کارگردانم راضی نباشیم، آن شب خواب ندارم و بابت این خود آزاری میکنم.
پس خیلی شانس آوردی که با حسن فتحی کار کردی؟
- به شدت! سریال «زمانه» برای من یک دوره آموزشی بود. یک زمان بازیگر به کارش غره میشود و خیالش از خودش راحت است، اما در کار با کارگردانی، از او طوری دیگر بازی میگیرند، کارگردان به بازیگر میگوید دیگر آن حرکت دستها را نمیخواهم، این شدت دیالوگگویی را نمیخواهم و... شاید در نگاه اول بازیگر ناراحت شود، اما با دیدن کار، میگویم درود به شرفت، چون مرا کنترل کردی تا یک آدم دیگر ساخته شود و یک اتفاق جدید برای من رخ بدهد.
معتقدی آن اتفاق دیگر برای تو در سریال «زمانه» با نقش منوچهر رخ داده؟
ـ نمیگویم شقالقمر کردهام چون من اینجا یک نقش مکمل را بازی کردهام.
ولی نقش مکملی که میتوانست نباشد، دیده نشود و تأثیری نه در داستان که در اذهان هم نگذارد؟
ـ دقیقاً، این کار هم از آن دست کارهایی بود که برای من با بغض همراه است. من اهل تملق نیستم، ولی آقای فتحی در این مسیر بسیار تأثیرگذار بودند. نمیدانم شاید نام این مسئله را خودشیفتگی بگذارید ولی باید قبول کرد هر بازیگری به فکر کار خودش است، چون نگران است که توانسته از پس نقش برآید یا خیر؟ واکنش مخاطب، اطرافیان، نگاه کارگردان، کلوزآپ خودش و... دغدغههایی است که هر بازیگری هنگام هر کاری دارد، اما برخی کارها ویژگیهایی دارند که در زمان اجرا تو را با خود میبرند و تو از آن پس خودت را فراموش میکنی. این سریال همین کار را با من کرد. در زمان خواندن پنجاه درصد و در زمان اجرا صد در صد، خودم را رها کرده بودم و قصه را چسبیده بودم.
باور کن الان دیگر برای من مهم نیست که منوچهر بیاید یا خیر، قصه را دنبال میکنم، دوست دارم قصه آن طور که باید پیش برود. حالا من به عنوان بازیگر خودم را فراموش میکنم. منوچهر در این سریال یک نقش مکمل بود که کم کم پررنگ شد. در کل با نقش و بازیگری عشق بازی میکنم و برای همین هم سر صحنه روحیهام عالی است، با هیچ کس درگیری ندارم و همین مسئله در خلق یک نقش متفاوت از یک کاراکتر ساده کمک است.
لحظات بازیگری برای من بهترین لحظات زندگی است. میخواهم چیزی را امروز اعتراف کنم، به شدت به نقش بهزاد حسادت کردم و آرزو کردم که ای کاش این اتفاق در زندگی بازیگری من هم رخ بدهد تا رلی را بازی کنم که هر آنچه دغدغه بازیگری یک بازیگر است در آن نقش باشد...
این موضوع را با حمید گودرزی هم مطرح کردی؟
ـ هم به حمید گفتم و هم به حسن فتحی، نقش بهزاد بسیار زیباست و حمید هم انصافاً از پس آن خیلی خوب برآمده است چون بازیگر بسیار توانایی است، من در مورد منوچهر ابتدا حس میکردم نقشی نیست که در حد عشق من باشد، ولی فتحی کاری کرد که امروز با دیدن نقش منوچهر به شدت خوشحال باشم.
ببین بی خود نیست که حسن فتحی امروز در عرصه سریال سازی تلویزیون چنین جایگاهی را دارد، او اگر امروز «میوه ممنوعه» یا «شب دهم» میسازد و اگر کارش دیده میشود دلیل دارد، چون برای کارش برای مخاطبش و برای آنچه میسازد فکر دارد و زحمت میکشد. تو پس از سالها تجربه بازیگری و ادعا در کار خودت، جملهای از حسن فتحی سر صحنه میشنوی که شرمنده میشوی! شرمنده این که چرا تا امروز من این را نمیدانستم! باور کن آن لحظه شرمنده میشوی که چرا تا الان نمیدانستی چرا هیچ کس این موضوع را پس از بیست سال بازیگری به تو نگفته بود؟! بعد خوشحال میشوی که با چنین کارگردانی کار کردهای.
نقش منوچهر در طول قصه دچار تغییرات چشمگیری خواهد شد، اتفاقاتی برای این شخصیت رخ میدهد که شاید کمتر خود من در طول این سالها تجربه کرده باشم. فقط یک قلم بگویم آقای فتحی برای شخصیت «منوچهر» از جایی مرا فرستاد تا به سرعت خودم را لاغر کنم و... اجازه بده بیشتر توضیح ندهم تا خودت در ادامه سریال ببینی!
در دل این ملودرام، تنها کاراکتری که رگههایی از موقعیت کمدی را ایجاد میکند و در واقع نقش پاساژهای لحظات بسیار جدی و سنگین قصه را دارد، شخصیت «منوچهر» است.
ـ بله ...
چه کردی تا این شخصیت که به شدت پتانسیل حرکت به سمت لودگی را داشته از مسیر قصه منحرف نشود و چقدر فتحی روی این مسئله حساسیت داشت؟
ـ من در جواب این سؤال هم باید بگویم به شدت مدیون حسن فتحی هستم. بازیگر بسیار خود شیفته است و جوگیر میشود خدا نکند کارگردان را هم سطح یا پایینتر از خودش بداند در آن شرایط به شدت میتازاند و این مسئله برای بازیگران کمدی یک کار معمولی است، یعنی تو بیشتر بازی میکنی و شاید تحت تأثیر نقشهای قبلیات باشی، ولی وقتی حسن فتحی بالای سر تو است، ملزم هستی به اندازه لازم بازی کنی و از خط و چهارچوبی که برایت مشخص شده بیرون نزنی! در نهایت میبینی که نتیجه کار چقدر به نفع خودت هست.
حرف آخر...
ـ خیلی دوست دارم که امروز در یک سریال تلویزیونی نقشی منفی به من پیشنهاد شود تا خودم را در این فضا نیز تجربه کنم. امیدوار هستم این اتفاق پیش از این که کاسه صبرم پر شود، رخ بدهد! (میخندد)
دیدگاه تان را بنویسید