بازیگر فیلم «بوسیدن روی ماه»: شیطنت‌هایم مختص جوانان است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه به نقل از فارس، «رابعه مدنی» بازیگری است که با حضورش در نقش مادربزرگ امیر در سریال «وضعیت سفید» ثابت کرد که می‌تواند نقشش را در جایگاه یک مادر به خوبی ایفا کند. مدنی هم‌اکنون به عنوان یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم «بوسیدن روی ماه» به کارگردانی همایون اسعدیان حضور دارد. او با شیرینی لهجه و طنزی که در بازی او دیده می‌شود، کمی از تلخی فیلم را گرفته که بسیار هوشمندانه است.
فروغ بودم تا رابعه
وقتی نقشی را می‌پذیری، باید دقیقا در نقش قرار بگیری و خود را فراموش کنی. باید بدانی که چگونه می‌خواهی این نقش را ایفا کنی. بعد از پذیرش نقش خاله فروغ، بیشتر فروغ بودم. کاملا در فضای فیلم قرار داشتم. با خودم فکر می‌کردم اگر همکلاسی قدیمی‌ام را ببینم ممکن است چه احساسی داشته باشم. همان احساس را نسبت به خانم یزدان‌بخش داشتم. او هم همین احساس را منتقل می‌کرد، یک ارتباط صمیمی با یکدیگر داشتیم. علاوه بر بازیگر بودن و ایفای جزئیات سعی می‌کردیم به هم نزدیک شویم که از لحاظ عاطفی و روانی به کار مسلط باشیم.
شیطنتم زیاد است
پشت صحنه این فیلم بسیار خوب بود. من پیرترین عضو این گروه بودم اما همه شیطنت‌ها مربوط به من بود و خانم یزدان‌بخش آرام‌تر بود. من شیطنتم زیاد است، درست است که پیرم اما مثل جوان‌ها شاد هستم و سعی می‌کنم روحیه شادی داشته باشم.
داغ شهید کهنه نمی‌شود
مادر شهید، مادر شهید است، چه یک سال از جنگ گذشته باشد و چه سال‌های دور. بالاخره هر زمان که درد دل کنند و خاطرات خود را مرور کنند، باز هم به یاد فرزندان‌شان صحبت می‌کنند و به یاد می‌آورند زحمات و خاطراتی که از فرزندان شهیدشان دارند. هر قدر انسان پیرتر شود احساساتش جوان‌تر خواهد شد. داغ شهید هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود.
مادران شهید را دریابیم
تاکنون هر فیلمی ساخته شده، درباره شخصیت خود شهید بوده است اما این فیلم درباره رنج‌های دو مادر شهید است. ای کاش فیلمسازان ما از زبان مادران شهید فیلم بسازند و حالات روحی و روانی مادران را به تصویر بکشند. از بچه‌ها و همسری که در انتظار خبری از مفقودالاثرش است، فیلم بسازند. من از خداوند می‌خواهم که توانسته باشم لحظاتی از رنج و درد این خانواده‌ها را به درستی بیان کنم.
وقتی شهدا را به همدان می‌آوردند ما حتما در تشییع پیکرها شرکت می‌کردیم. دیدم دختران جوانی که جسد همسران شهیدشان را تشییع می‌کردند یا مادرانی که برای تشییع پسران‌شان آمده بودند، من همه این‌ها را دیده بودم. مادر‌بزرگی که نوه پسر شهیدش را به مدرسه می‌آورد و با دستانی لرزان، دست نوه‌اش را می‌گرفت را دیدم. ما قدرت این مادران که فرزندان‌شان را از دست دادند را دیدیم یا پدر یا برادر را دیدیم. هر شهید تنها متعلق به یک خانواده نبود، متعلق به وطن و خاک من بود. او تنها متعلق به همه خانواده‌اش نبود، متعلق به وطن و خاک من بود، برای ما حرمت داشته و دارند. مادری که سال‌ها برای بزرگ کردن فرزندش سختی کشیده، حال باید در انتظار اثر و خبری از فرزندش باشد که بسیار سخت است. انشاالله هیچ وقت دیگر جنگی پیش نیاید، ما دیدیم وقتی خبر شهادت فرزند را به مادر دادند، مادری که چهل یا پنجاه ساله بود به یک‌باره تکیده شد و غم و اندوه فرزند بسیاری از مادران شهید را از پای درآورد.
ای کاش فیلمسازان ما روح و روان مادران را زیر ذره‌بین بگذارند و به تصویر بکشند تا مردم ببینند که این افراد چه کشیدند. آن شهید به قصد شهادت رفته و به آرزوی خودش رسید اما خانواده چه سرنوشتی پیدا می‌کند و چگونه رنج دوری را تحمل می‌کند. شاید هر چه ما بگوییم درباره غم و رنج آن‌ها شعار است، وقتی در میان آن‌ها قرار بگیرید تا عمق این دردها و آلام را متوجه می‌شوید.
ستاد معراج، حس عجیبی داشت
حس حضور در ستاد معراج، حس عجیبی بود که قابل وصف نیست. من از آقای اسعدیان خواستم ورود من به اطاق معراج - جایی که شهدا هستند - را برای آخرین روز فیلمبرداری برنامه‌ریزی کنند. آن حال، حال عادی نبود، بازی نمی‌کردم، خودم را به جای آن مادرها قرار دادم. حتی آقای اسعدیان پیشنهاد دادند می‌خواهید قبل از کار آنجا را ببینید گفتم نه، اگر بروم آن حال اصلی را از دست می‌دهم. الان هم به آن زمان فکر می‌کنم می‌بینیم اصلا در آن اتاق بازی نکردم. یک حال عجیبی بود.
دیدگاه تان را بنویسید