کد خبر: 26368
تاریخ انتشار :

امام خمینی به چه غذایی علاقه داشت؟

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از نادر نیوز، محمدحسین خمسی اشراقی، نوه دختری امام خمینی(ره) و آیت‌ا.. اشراقی است!

حرف‌هایش درباره زندگی امام آنطور نیست که فکر کنی چیزی را از قبل آماده کرده تا الآن از رو بخواندش! از آن چیزهایی که رسمی و کتابی و معلوم به نظر بیاید!

روی سئوال‌ها فکر می‌کند، وسواس و دقت به خرج می‌دهد و می‌ایستد تا کاملا چیزی را که از او خواسته‌ای به یاد بیاورد و چنان که به نظر میرسد، سعی دارد تا دقیق‌ترین خاطرات را برایت تعریف کند!

بالاخره او از اشراقی هاست! دوازده، سیزده سال را با بزرگترین رهبر انقلابی جهان در قرن بیستم گذرانده و حالا سال‌ها است که از فاصله بسیار نزدیک با اهل بیت چنین مردی آشنا و هم‌لحظه است.

آقای اشراقی! سبک زندگی امام به این معنا که کلیتی از زندگیشان را بشود تصور کرد، همه می‌دانند، اما چیزی از جزئیات این طرز زندگی تا کنون در رسانه‌ها منتشر نشده است! مثلا اینکه امام روزشان را چطور می‌گذراندند! چه غذایی را دوست داشتند، چه روزهایی حمام می‌کردند! چگونه کتاب‌ها را برای مطالعه انتخاب می‌کردند! حتی این که چه وقت‌هایی شعر می‌نوشتند یا حتی موسیقی گوش می‌کردند؟

یک بخشی از منزل متعلق به حضرت امام بود! بیشتر وقت‌هایش را در آنجا به مطالعه و عبادت می‌گذراند! این‌ها را که البته به قول شما همه می‌دانند اما در زندگی شخصی‌اش هم چیزی غیر از این نبود! امام هر دو روز یک بار و مهم‌تر از همه صبح‌های جمعه حمام می‌کردند! موقعی که فرصتی برای استراحت پیش می‌آمد در حیاط قدم می‌زدند!

کتاب‌هایی را هم که می‌خواندند عموما دینی بود! کتاب‌ها را مرور می‌کردند و اگر کتاب خوبی به تازگی منتشر می‌شد، بعید بود امام با آن همه گرفتاری‌ها و مشغولی‌ها در فرصت کوتاهی بطور کامل آن را نخواند!

امام روزانه بیش از هفتاد صفحه مطالعه می‌کرد!

تلویزیون می‌دیدند یا رادیو هم گوش می‌کردند؟

یادم است یک‌بار امام داشت موج‌های رادیو را عوض می‌کرد که از یکی از کانال‌ها صدای آقای شجریان پخش می‌شد، امام موج را نگاه داشت و چند لحظه در سکوت کامل به آهنگی که پخش می‌شد گوش داد، بعد فرمودند که گمان نمی‌کنم صدایی رساتر و شیواتر و واضح‌تر از این صدا در عالم وجود داشته باشد.

البته آن موقع هم آقای شجریان خیلی با سیاست کشور همراه نبود! حتی شائبه‌هایی هم بود که او کاملا با انقلاب همسو نیست و البته امام هم این موضوع را می‌دانست! اما همیشه تأکید می‌کرد که هنرمند در عین این که باید متعهد باشد، باید مستقل هم باشد تا هنرش فروختنی نشود! این حرف امام بود. ایشان هر موقع که صدای شجریان از رادیو پخش می‌شد به آن گوش می‌داد و بعد باز هم این نکته‌ها را یادآوری می‌کرد.

آیا درباره موسیقی نظر بخصوصی داشتند که مردم کمتر از آن اطلاع داشته باشند؟

حضرت امام موسیقی محرک و لهو لعب را کاملا حرام می‌دانستند، اما بارها تأکید می‌کردند که آهنگ‌هایی که از رادیو و تلویزیون کشور پخش می‌شود ایراد شرعی ندارد و حلال است. یک نگاه بسته به زمان و مکان و شرایط به موسیقی داشتند. در واقع هدف از پخش موسیقی هم بر موضع ایشان درباره این هنر اثر داشت.

درباره سینما چطور؟

امام خیلی در جزئیات وارد نمی‌شدند! ایشان خط مشی کلی را می‌گفت و دیگر وارد بحث‌های مصداقی نمی‌شد که مثلا بگوید آن فیلم آن سکانسش خوب بود یا بد بود! می‌گفتند هرچیزی از جمله سینما، اگر اخلاقی و اسلامی باشد از نظر شرعی مشکلی ندارد.

در منزل امام تلویزیون روشن می‌شد؟ چه موقع‌هایی؟ برای چه برنامه‌هایی؟

بله تلویزیون روش بود ، مخصوصا زمان‌هایی که ما آنجا بودیم تلویزیون معمولا روشن بود! امام هم گاه‌گاهی که فرصت داشتند برنامه‌ها را می‌دیدند!

چه برنامه‌هایی را بیشتر نگاه می‌کردند؟ نظر خاصی آنجا در خانه درباره برنامه‌ها هم می‌گفتند یا واکنشی نشان می‌داد؟

معمولا خبرها را بیشتر پیگیری می‌کردند دیگر! اما من به واقع ندیدم به برنامه خاصی اعتراض کنند یا واکنشی نشان بدهند! تنها اگر از این آهنگ‌های تند و با ریتم سریع پخش می‌شد که صدایش بلند بود، امام کمی صدایش را کمتر می‌کرد نه اینکه صدایش را کاملا قطع کند یا دستگاه را خاموش کند! ایشان اگر از چیزی خوشش نمی‌آمد به جای آنکه آن موضوع را برای جامعه ممنوع کند، خودش را برای آن موضوع ممنوع می‌کرد، بنابراین هرگز نگفتند که فلان برنامه پخش نشود و یا . . . ، خود را محدود می‌کرد، اما جامعه را محدود نمی‌کرد.

امام شاعر هم بوده‌اند! آیا شما وقت‌هایی را به یاد دارید که ایشان شعر می‌نوشتند؟چه‌کار می‌کردند!؟ کجای خانه می‌نشستند برای نوشتن شعرهایشان؟

بله امام شاعر هم بودند، درباره شعرو شاعری باید از عروسشان، همسر احمد آقا بپرسید، کسی که از امام شعر می‌خواست و مرتب با ایشان درباره ادبیات حرف می‌زد، ایشان بودند! بنابریان بهتر است این سئوال را ایشان پاسخ بدهند! اما من این را می‌دانم که امام پنجشنبه‌ شب‌ها و جمعه‌ها هیچ وقت شعر نمی‌گفت! شاید دلیلش این بود که در میان عبادت این زمان‌ها فرصتی برای شعر نوشتن نمی‌یافت! اما این روزها و ایام رمضان معمولا شعر نمی‌گفت.

درباره حافظ، سعدی، مولوی یا . . . نظر خاصی نداشتند؟ از حافظ فال می‌گرفتند؟

درباره این شاعران که آن ها را بزرگان ادبیات می‌دانستند، بزرگان دین و عرفان که از اولیا خدا به شما می‌آمده‌اند! حافظ را هم می‌خواندند اما به نظرم بهتر است به جال کلمه فال از کلمه تفأل استفاده کنیم! ایشان بعضی وقت‌ها تفألی به دیوان حضرت حافظ می‌زدند و طبیعی بود که این شاعران ارزش و احرتام بسیار فراوانی برای امام داشته باشند.

مثلا چه موقع‌هایی تفأل می‌زدند؟

عیدها تفأل می‌زدند و شاید بشود گفت در حالاتی که احساس کرده‌اند تفأل ممکن است فراغتی ایجاد کند. اما به فال و رمالی و اینها کوچکترین عقیده‌ای نداشت.

عیدها چی به شما هدیه می‌دادند؟

والله من آخرین باری که از ایشان هدیه عیدانه گرفتم، فکر کنم دوازده، سیزده سالم بود، دو اسکناس صد تومانی به من دادند! ما شیطنت می‌کردیم و آن اسکناس‌ها را به پنج، شش برابر ارزش به فامیل یا دوستان می‌فروختیم!

ایشان به همه یکجور هدیه می‌دادند، هدیه کسی بالا یا پایین‌تر نبود.

من شنیده‌ام که غذای مورد علاقه امام آبگوشت بوده، این درست است؟

بله غذای مورد علاقه ایشان آبگوشن بود و دوست داشتند که برای ناهار کسی سر سفره‌شان برسد و با آنها آبگوشت بخورد.

البته کلا غذاهای ایرانی را دوست داشت اما شب‌ها برای شام تنها نان و پنیر و گردو می‌خوردند و معتقد بودند که ترکیب پنیر و گردو برای حافظه و سلامتی ذهن مفید است. من هیچ وقت ندیدم که شام امام (ره) چیزی غیر از پنیرو گردو یا غذایی گرم و تجملاتی باشد. واقعا هیچ وقت ندیدم!

آشپزی هم می‌کردند؟

آشپزی نه! اما صبح‌ها همیشه خودشان چایی دم می‌کردند! چون قبل از همه از خواب بیدار می‌شد و وضو می‌گرفت، قرآن می‌خواند و هنگام اذان، نماز می‌خواند، بعد از نماز چایی می‌گذاشتند و تا خانواده آماده صبحانه خوردن بشوند، مطالعه می‌کرد!

جالب این است که هیچ وقت به همسرشان که مادربزرگ من باشد، دستور نمی‌دادند، همیشه اگر چیزی می‌خواستند با ملایمت و اضافه کردن قید لطفا از ایشان می‌خواستند! می‌گفتند زن گل ا ست، ریحانه است، خدمتکار نیست!

امام، رهبر بزرگترین انقلاب قرن بیستم بود! طبیعتا به لحاظ امنیتی باید در حلقه‌های محافظتی زندگی می‌کردند و این موضوع معمولا برای رهبران خوشایند نیست! نظر امام در این باره چگونه بود؟

البته در اطراف خانه و یا حتی در ساختمان‌های مجاور حتما محافظانی بودند که مواظب باشند تا کسی از گروه‌های تندرو و معاند نظام تحرک آسیب‌زایی نداشته باشند، چه که آن زمان از این انتفاق‌ها بسیار می‌افتاد! اما در خانه کسی به دلایل امنیتی اجازه حضور نداشت! اگر مهمان بود، قضیه فرق می‌کرد اما کسی در خانه نبود که مثلا محافظ امام باشد! ولی دربیرون چرا! با فاصله از امام محافظانی بودند که البته چندان خوشایند امام هم نبودند!

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها