وقتی تلویزیون فنلاند بجای مسوولان ما از ایرانیان دفاع میکند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از مشرق ، برخی معتقدند اوایل دهه شصت تنها نقطه عطف در سینمای ایران بوده، زیرا سینمای ما با وجود شرایط جنگی کشور در آن برهه خوب درخشید اما کم کم پس از آن در سراشیبی سقوط افتاد. در دوران اصلاحات، سینمای ایران جهشی بزرگ برای ورشکستگی برداشت و با فیلمهای مازوخیستی و انتحاری که ضد جامعه اسلامی بود به خود زنی علیه خودمان اقدام کرد. در دوران کنونی هم هیچ کار خاصی در سینما صورت نگرفته است، یادتان که هست در سال جاری تنها دغدغه اصلی مسوولان سینمای ما پروژه سنگین «لاله» بود که آن را هم باید در دسته فیلمهای تجاری با ژانر فیمینستی قرار داد و بس. اینجاست که حالا میبینیم بمبافکنهای تبلیغاتی غرب با فیلمهای سینمایی و جوایز رنگارنگ خود به کارگردان ضد ایرانی، افکار عمومی جهان را ضد ما نشانه رفتهاند و باز هم دست سینمای ما خالی است و بخاری از این سینما ملی بلند نمیشود. همین جشنواره فجر امسال که به زعم دوست و دشمن ضعیفترین جشنواره در نوع خود بود، نیز گلایهآمیز اعلام کرد سینمای ایران ورشکسته است چرا که مردم گیشه این سینما را به خانه خود راه نمیدهند؛ اما خود این آقایان تاکنون نشده کلاهشان را
قاضی کنند که چرا هیچ کس حاضر نیست فیلمهای سیاه وتلخ و خنثی آنها را در سبد فرهنگی خود قرار دهد. سینمایی که غیرت ندارد سینمای مرده است و سینمای ایران غیرت ندارد میپرسید چرا؟ یکی از دلایلش این است که سینمای کشور حتی حاضر نشده جوابی محکم در مقابل توهینهای سینمای غرب ارایه دهد تا حس غیرت ملی را برانگیزد. نگاهی به فیلمهای ضد ایرانی و پاسخ منفعل سینمای ایران که تنها دغدغهاش به تصویر درآوردن مسایل خصوصی زن وشوهر است این موضوع را به راحتی نشان میدهد در سال 1370 براساس تخیلات بتی محمودی همسر پروفسور محمودی فیلم«بدون دخترم هرگز» با بازی سالی فیلد* در اسراییل ساخته شد. فیلمی سراسر توهین، دروغ و افترا. اما چه پاسخی به سازندگان این فیلم که موج ضد ایرانی را در غرب رهبری میکردند داده شد؟! جالب اینجاست که تم فیلم و حقایق پشت پرده آن پتانسیل عظیمی برای جنگ رسانهای ضد آمریکاییها داشت و میتوانست فیلم پرفروشی را از سوی ایران به جهان معرفی کند. فیلمی که اگر ساخته می شد قادر بود بر موج حملات غرب بر ایران سوار شود و برتری اندیشه و عمل ما بر آمریکایی ها را نشان دهد؛ اما دریغ از رگ غیرت و بصیرت که در سینماگران آن
روز وجود نداشت. در آن زمان که غربیها با تاکتیک رسانهای خود، دروغگویی مثل بتی محمودی را به الهه مظلومیت تبدیل کرده بودند، سینمای ایران به تقلید از غرب به فکر چگونگی ورود ابتذال بر پرده نقره ای بود. حتی یک مستند هم در این رابطه ساخته نشد در حالی که دکتر محمودی رزومه کاری و علمی غیرقابل انکاری داشت. (دکتر سید بزرگ محمودی دکترای فوق تخصص بیهوشی نوزادان است و قبل از آن مهندس هوا و فضا بوده که گفته می شود نقش فعالی در ساخت اولین آپولویی که اولین انسان را به فضا برده داشته است.) الکسیس کوروس فیلمساز ایرانی الاصل مقیم فنلاند میگوید: زمانیکه دیدم ایران هیچ واکنشی به فیلم بدون دخترم هرگز نشان نمیدهد تصمیم گرفتم این موضوع را از دیدگاه دکتر محمودی بسازم که این فیلم با نام بدون دخترم با هزینه تلویزیون فنلاند!!! ساخته شد. در آن زمان غرب کارهای تبلیغاتی زیادی کرد. از جمله کالج آلما به بتی محمودی به خاطرکتاب «بدون دخترم هرگز» دکترای افتخاری داد. استون آلما رییس کالج آلما در این مورد میگوید: بهخاطر تم احساسی داستان و همچنین به خاطر توجهی که هالیوود به آن داشته این جایزه را به بتی محمودی دادیم و حالا سوال ما
این است که با توجه به سوابق دکتر محمودی و حقایق ماجرا نمیتوانستیم فیلم بهتری به جهان معرفی نموده و حملات غرب را نه فقط دفع بلکه آنها را از ساخت فیلمهای ضد ایرانی بعدی منصرف کنیم؟ این ماجرا گذشت تا آنکه در سال 86 فیلم«300 »اکران شد. فیلمی که اینبار به همت برخی منتقدان دلسوز به دغدغه هنری کشور مبدل شد اما با وجود آن همه هیاهو و تبلیغی که خودمان برای آن انجام دادیم!چه کاری از سوی سینما و سینماگران ایرانی در این عرصه صورت گرفته است؟! باز هم حتی یک مستند ساده نساختیم چه برسد به آنکه با تم هنر به جنگ سازندگان« 300 »برویم بعد از آن بود که یانکیها فهمیدند مترسک سینمای ایران، پوشالی است مترسکی که نه تنها از مزرعه پدری ما دفاع نمی کند بلکه زاغچههای فیلمسازی چون بهمن قبادی، مخملباف، جعفرپناهی و... از روی شانههای او سکوی پرواز ساخته اند. آنها از روی مترسک سینمای ما پریدند تا لاشخورهای آمریکایی چراغ سبز سینمای ایران را برای حملات پیدرپیشان راحتتر احساس کنند. و حالا هم فیلم «آرگو» ساخته بِن اَفلک، که صرفنظر از نوشابههایی که در صحنههای آخرش برای جیمی کارتر بازکرده و تصاویری که حمایت آمریکا از سلطنت
سرکوبگر محمدرضا شاه پهلوی را نمایش میدهد، در یک سیاهنمایی عجیب کوشیده است تصویر کشوری عقب مانده، نا متمدن و متعصب را از ایران به بینندگانش قالب کند که با افزایش تنش در روابط ایران و آمریکا در سالهای اخیر، این موضوع به شدت مساله ساز شده است. ساخت فیلم «آرگو» و اهدای اسکار به آن که نوعی دهنکجی به ملت ایران است باعث موج اعتراضات وسیعی در کشور شد و افراد در گروهها و جناحهای مختلف نسبت به آن معترض شدند؛ اما حقیقتا این تب داغ انتقادات هنرمندان و اهالی سینمای ما تا چه مدت داغ میماند؟ و چگونه قرار است نسبت به چنین فیلمهایی وارد عمل شویم ؟! مطمئنا دشمن با وجود اعتراضات ما، از مسیری که هدف قرار داده عقبنشینی نخواهد کرد؛ بلکه بعد از بررسی آستانه تحمل ما، دوباره کار خودش را دنبال میکند. در آن زمان آمریکا به وسیله این فیلم و شانتاژ وسیع خبری توانست افکار عمومی غرب را علیه ایران و اسلام بشوراند. اما متاسفانه در مقابل موضع مسولان و سینماگران ما انفعالیتر از آن بود که بتوان از آن سخن گفت و امروز «آرگو» با تمام ساز و برگش و اسکاری که در دست گرفته، به جنگ با ملت ایران آمده است که اگر تجربه انفعال و اهمالورزی
قبلی را در قبال آن تکرار کنیم وضعیت سینمای ورشکسته ایران به مراتب بدتر از قبل خواهد شد. اما اگر برای دفاع از شرف ملت ایران خیزبلندی برداریم بهراحتی خواهیم توانست برگرده این هیولای پوشالی سوار شویم و از تمام جوسازیهای آنها به نفع خودمان بهره ببریم. سینما جرات موجسواری میخواهد و مرد خود را میطلبد؟ *او دوبار برای بازی در فیلمهای نورما ری و مکانهایی در قلب جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن دریافت کرده است.
به گزارش نامه به نقل از مشرق ، برخی معتقدند اوایل دهه شصت تنها نقطه عطف در سینمای ایران بوده، زیرا سینمای ما با وجود شرایط جنگی کشور در آن برهه خوب درخشید اما کم کم پس از آن در سراشیبی سقوط افتاد. در دوران اصلاحات، سینمای ایران جهشی بزرگ برای ورشکستگی برداشت و با فیلمهای مازوخیستی و انتحاری که ضد جامعه اسلامی بود به خود زنی علیه خودمان اقدام کرد. در دوران کنونی هم هیچ کار خاصی در سینما صورت نگرفته است، یادتان که هست در سال جاری تنها دغدغه اصلی مسوولان سینمای ما پروژه سنگین «لاله» بود که آن را هم باید در دسته فیلمهای تجاری با ژانر فیمینستی قرار داد و بس. اینجاست که حالا میبینیم بمبافکنهای تبلیغاتی غرب با فیلمهای سینمایی و جوایز رنگارنگ خود به کارگردان ضد ایرانی، افکار عمومی جهان را ضد ما نشانه رفتهاند و باز هم دست سینمای ما خالی است و بخاری از این سینما ملی بلند نمیشود. همین جشنواره فجر امسال که به زعم دوست و دشمن ضعیفترین جشنواره در نوع خود بود، نیز گلایهآمیز اعلام کرد سینمای ایران ورشکسته است چرا که مردم گیشه این سینما را به خانه خود راه نمیدهند؛ اما خود این آقایان تاکنون نشده کلاهشان را
قاضی کنند که چرا هیچ کس حاضر نیست فیلمهای سیاه وتلخ و خنثی آنها را در سبد فرهنگی خود قرار دهد. سینمایی که غیرت ندارد سینمای مرده است و سینمای ایران غیرت ندارد میپرسید چرا؟ یکی از دلایلش این است که سینمای کشور حتی حاضر نشده جوابی محکم در مقابل توهینهای سینمای غرب ارایه دهد تا حس غیرت ملی را برانگیزد. نگاهی به فیلمهای ضد ایرانی و پاسخ منفعل سینمای ایران که تنها دغدغهاش به تصویر درآوردن مسایل خصوصی زن وشوهر است این موضوع را به راحتی نشان میدهد در سال 1370 براساس تخیلات بتی محمودی همسر پروفسور محمودی فیلم«بدون دخترم هرگز» با بازی سالی فیلد* در اسراییل ساخته شد. فیلمی سراسر توهین، دروغ و افترا. اما چه پاسخی به سازندگان این فیلم که موج ضد ایرانی را در غرب رهبری میکردند داده شد؟! جالب اینجاست که تم فیلم و حقایق پشت پرده آن پتانسیل عظیمی برای جنگ رسانهای ضد آمریکاییها داشت و میتوانست فیلم پرفروشی را از سوی ایران به جهان معرفی کند. فیلمی که اگر ساخته می شد قادر بود بر موج حملات غرب بر ایران سوار شود و برتری اندیشه و عمل ما بر آمریکایی ها را نشان دهد؛ اما دریغ از رگ غیرت و بصیرت که در سینماگران آن روز
وجود نداشت. در آن زمان که غربیها با تاکتیک رسانهای خود، دروغگویی مثل بتی محمودی را به الهه مظلومیت تبدیل کرده بودند، سینمای ایران به تقلید از غرب به فکر چگونگی ورود ابتذال بر پرده نقره ای بود. حتی یک مستند هم در این رابطه ساخته نشد در حالی که دکتر محمودی رزومه کاری و علمی غیرقابل انکاری داشت. (دکتر سید بزرگ محمودی دکترای فوق تخصص بیهوشی نوزادان است و قبل از آن مهندس هوا و فضا بوده که گفته می شود نقش فعالی در ساخت اولین آپولویی که اولین انسان را به فضا برده داشته است.) الکسیس کوروس فیلمساز ایرانی الاصل مقیم فنلاند میگوید: زمانیکه دیدم ایران هیچ واکنشی به فیلم بدون دخترم هرگز نشان نمیدهد تصمیم گرفتم این موضوع را از دیدگاه دکتر محمودی بسازم که این فیلم با نام بدون دخترم با هزینه تلویزیون فنلاند!!! ساخته شد. در آن زمان غرب کارهای تبلیغاتی زیادی کرد. از جمله کالج آلما به بتی محمودی به خاطرکتاب «بدون دخترم هرگز» دکترای افتخاری داد. استون آلما رییس کالج آلما در این مورد میگوید: بهخاطر تم احساسی داستان و همچنین به خاطر توجهی که هالیوود به آن داشته این جایزه را به بتی محمودی دادیم و حالا سوال ما این است
که با توجه به سوابق دکتر محمودی و حقایق ماجرا نمیتوانستیم فیلم بهتری به جهان معرفی نموده و حملات غرب را نه فقط دفع بلکه آنها را از ساخت فیلمهای ضد ایرانی بعدی منصرف کنیم؟ این ماجرا گذشت تا آنکه در سال 86 فیلم«300 »اکران شد. فیلمی که اینبار به همت برخی منتقدان دلسوز به دغدغه هنری کشور مبدل شد اما با وجود آن همه هیاهو و تبلیغی که خودمان برای آن انجام دادیم!چه کاری از سوی سینما و سینماگران ایرانی در این عرصه صورت گرفته است؟! باز هم حتی یک مستند ساده نساختیم چه برسد به آنکه با تم هنر به جنگ سازندگان« 300 »برویم بعد از آن بود که یانکیها فهمیدند مترسک سینمای ایران، پوشالی است مترسکی که نه تنها از مزرعه پدری ما دفاع نمی کند بلکه زاغچههای فیلمسازی چون بهمن قبادی، مخملباف، جعفرپناهی و... از روی شانههای او سکوی پرواز ساخته اند. آنها از روی مترسک سینمای ما پریدند تا لاشخورهای آمریکایی چراغ سبز سینمای ایران را برای حملات پیدرپیشان راحتتر احساس کنند. و حالا هم فیلم «آرگو» ساخته بِن اَفلک، که صرفنظر از نوشابههایی که در صحنههای آخرش برای جیمی کارتر بازکرده و تصاویری که حمایت آمریکا از سلطنت سرکوبگر
محمدرضا شاه پهلوی را نمایش میدهد، در یک سیاهنمایی عجیب کوشیده است تصویر کشوری عقب مانده، نا متمدن و متعصب را از ایران به بینندگانش قالب کند که با افزایش تنش در روابط ایران و آمریکا در سالهای اخیر، این موضوع به شدت مساله ساز شده است. ساخت فیلم «آرگو» و اهدای اسکار به آن که نوعی دهنکجی به ملت ایران است باعث موج اعتراضات وسیعی در کشور شد و افراد در گروهها و جناحهای مختلف نسبت به آن معترض شدند؛ اما حقیقتا این تب داغ انتقادات هنرمندان و اهالی سینمای ما تا چه مدت داغ میماند؟ و چگونه قرار است نسبت به چنین فیلمهایی وارد عمل شویم ؟! مطمئنا دشمن با وجود اعتراضات ما، از مسیری که هدف قرار داده عقبنشینی نخواهد کرد؛ بلکه بعد از بررسی آستانه تحمل ما، دوباره کار خودش را دنبال میکند. در آن زمان آمریکا به وسیله این فیلم و شانتاژ وسیع خبری توانست افکار عمومی غرب را علیه ایران و اسلام بشوراند. اما متاسفانه در مقابل موضع مسولان و سینماگران ما انفعالیتر از آن بود که بتوان از آن سخن گفت و امروز «آرگو» با تمام ساز و برگش و اسکاری که در دست گرفته، به جنگ با ملت ایران آمده است که اگر تجربه انفعال و اهمالورزی قبلی را در
قبال آن تکرار کنیم وضعیت سینمای ورشکسته ایران به مراتب بدتر از قبل خواهد شد. اما اگر برای دفاع از شرف ملت ایران خیزبلندی برداریم بهراحتی خواهیم توانست برگرده این هیولای پوشالی سوار شویم و از تمام جوسازیهای آنها به نفع خودمان بهره ببریم. سینما جرات موجسواری میخواهد و مرد خود را میطلبد؟ *او دوبار برای بازی در فیلمهای نورما ری و مکانهایی در قلب جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن دریافت کرده است.
دیدگاه تان را بنویسید