پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران،نیم ور یا نیمور یا نیمه ور از شهرهای بخش مرکزی محلات است. فاصله این شهر با محلات 10 کیلومتر است و بر سر راه محلات به دلیجان قرار گرفته است. این منطقه در استان مرکزی به مرکزیت اراک قرار دارد. فاصله نیم ور تا تهران 250 کیلومتر است و در کمتر از دو ساعت و نیم میتوانید خود را به آنجا برسانید.
مسیر دسترسی هم بسیار ساده است. میتوانید از آزادراههای «تهران- قم» و «تهران -ساوه» به سمت سلفچگان رفته و از آنجا به سمت دلیجان و محلات تغییر مسیر بدهید. مسیر اصفهان به دلیجان هم به صورت آزاد راه است. کسانی هم که در ساوه، اراک، قم، کاشان و توابع آن زندگی میکنند کار چندان سختی برای رفتن به نیم ور ندارند. هرچند که نیم ور در حال حاضر شهر چندان نام آشنایی نیست اما در گذشته یکی از شهرهای مهم ایران بوده است. قدمت این شهر را به دوران اشکانی و ساسانی نسبت میدهند. در مورد وجه تسمیه شهر روایات مختلفی وجود دارد. آثار تاریخی به جا مانده در نیم ور و اشیای کشف شده در این منطقه حکایت از سابقهای در حدود 2300 سال قبل از میلاد مسیح دارد. نیم ور را از مراکز مهم مذهبی فلات ایران دانستهاند که با مراکزی چون ایوان کسری، قصر شیرین و معبد کنگاور هم تراز بوده است. در قسمتهای شمالی این شهر میتوانید بافت قدیمی را به چشم ببینید. نیم ور از مراکز تولید سنگ در ایران است و معادن سنگ تراورتن و سنگهای تزیینی زیادی دارد. جشن بیل گردانی در نیم ور
آئین بیل گردانی از جمله آئینهای کهن ایرانی است که همه ساله با آغاز فصل بهار و در اواخر فروردین ماه در نیم ور و برخی مناطق اطراف آن برگزار میشود. میگویند قدمت برگزاری این آئین به 2000 سال میرسد. این آئین به عنوان میراث معنوی ثبت شده است. در ایران قدیم بیل گردانی آیینی برای تشکر از آناهیتا الهه آب بوده. بنابراین میتوان قدمت آن را به دوران زرتشت نسبت داد. از کهنسالان و مردم نیم ور که بپرسید به شما میگویند بیل گردانی ریشه در فرهنگ آب و آبیاری دارد. همچنین این آئین نمادی از پهلوانی و نشان دادن زور اهالی به دشمنان است. در مورد برگزاری آئین بیل گردانی باید گفت که همه ساله با آغاز فصل بهار و شروع فعالیت جدی درباغها و زمینهای کشاورزی، مردم محلی با دعوت بزرگان شهر در مسجد جامع جمع شده و در یک حرکت دسته جمعی نسبت به لایروبی انهار و جویهای آب اقدام میکنند. گرفتگی جویها و مسیرهای ارتباطی آب به خاطر جمع شدن گلولای و روییدن علفهای هرز صورت میگیرد. کار لایروبی حدود دوهفته تا 20 روز طول میکشد. در آخرین روز ، مردم تا قبل از اذان ظهر کار را تمام کرده و به شهر بر میگردند و جشن و آئین بیل گردانی را
برگزار میکنند. قبل از آن که لایروبان به نیم ور برسند فردی به محل آمده و پایان کار لایروبی را با خوشحالی به اطلاع مردم میرساند. همزمان اسبی همراه با دسته بیلهای تهیه شده به پیشواز بیلدارها میرود. پس از رسیدن بیلداران به شهر ، یکی از بیلداران با لباس نظامی گروه بیلداران را که تعدادشان به دویست میرسد تا میدان چنار نیمور همراهی کرده و گروه نوازنده همراه وجد و هلهله مردم به استقبالشان میآید. در ادامه این آئین، بیلدارها مقابل تماشاچیان رژه رفته و سپس نمایش بیل گردانی آغاز میشود. در این آئین هفت بیل را انتخاب کرده و در دو دسته چهار و سه تایی با استفاده از طناب به هم میبندند. اکنون نوبت آن است که بیلگردانان هر دسته از بیلها را در یک دست گرفته و در بالای سر در جهت مخالف دور سر بچرخانند. انجام این کار به مهارت، تلاش و نیروی زیادی احتیاج دارد. اگر در هنگام انجام کار، بیل از دست بیل گردان بیفتد بازی را باخته و باید از محوطه انجام آئین دور شود. علاوه بر نیمور آئین بیلگردانی در مناطقی چون آشناخورد از توابع خمین نیز برگزار میشود. در نیمور نهر بزرگی که آب را به زمینهای کشاورزی میرساند از رودخانه
اناربار یا همان قمرود منشعب میشود. طول این نهر 18 کیلومتر است. در محل انشعاب سدی وجود دارد که به جا مانده از دوران ساسانی است و به بند نیمور معروف است. محلیها نخستین محل پخش آب را وارگو مینامند.
جشن بیل گردانی زمانی برگزار میشود که آب به این محل برسد. در روزی که آئین بیلگردانی انجام میشود تمام مردم در محل میدان برگزاری مراسم حاضر میشوند. کسانی که در مسابقه شرکت میکنند باید هر دسته از بیلها را با یک دست برداشته و بعد به موازات شانه بالا آورده و دور سر بچرخانند بطوری که بیلها با یکدیگر برخورد نداشته باشند برخورد بیلها به یکدیگر به معنای بازنده شدن است.
وقتی نخستین بیل گردان داوطلب وارد میدان میشود جمعیت دستهجمعی و با صدای بلند صلوات میفرستند. نحوه چرخاندن بیلها به دور سر چنان است که بیلهای دست راست به چپ میچرخند. از آغاز تا پایان بیل گردانی پای راست را جلو میگذارندو برای برنده شدن نمیبایست بیلها به یکدیگر برخورد کنند و شمار دفعات دور زدن مطرح نیست.
فارغ از آئین بیلگردانی، بد نیست نکته جالب دیگری را در مورد نیم ور بدانید. در این شهر افرادی وجود دارند که به «جیغون» معروفند. این افراد از دیرباز اخبار مهم شهر مانند فوت اهالی یا برگزاری مراسمها را با صدای بلند از روی پشت بام به اطلاع مردم میرساندند.
بند نیم ور و چرخ الماس
شهر نیم ور با قدمتی چند هزار ساله از جاذبههای گردشگری فراوانی برخوردار است. یکی از این جاذبهها بند نیم ور است. بند نام قدیمی کلمه «سد» است.
قدمت بند نیم ور به دوران ساسانی میرسد. این سد آن روزها روی رودخانه قمرود ساخته شده است. به رسم آن زمان مصالح به کار رفته در سد سنگ و ساروج است. طول سد 100 متر و عرض آن نیز 9 متر است. یکی از نقاط جالب سد دهانهای است به نام دهانه چاگور که در قسمتی از بند قرار گرفته است.
آب در این دهانه بسرعت چرخیده و پائین میرود. مردم محلی عقیده دارند در پائین این دهانه چرخی قرار دارد که به چرخ الماس معروف است. وظیفه این چرخ آن است که هر جسمی که با آب پائین برود را متلاشی کند. اگر این عقیده درست باشد هیچ جسم خارجی نمیتواند جلوی جریان آب در کانال را سد کند.
مسیر دسترسی هم بسیار ساده است. میتوانید از آزادراههای «تهران- قم» و «تهران -ساوه» به سمت سلفچگان رفته و از آنجا به سمت دلیجان و محلات تغییر مسیر بدهید. مسیر اصفهان به دلیجان هم به صورت آزاد راه است. کسانی هم که در ساوه، اراک، قم، کاشان و توابع آن زندگی میکنند کار چندان سختی برای رفتن به نیم ور ندارند. هرچند که نیم ور در حال حاضر شهر چندان نام آشنایی نیست اما در گذشته یکی از شهرهای مهم ایران بوده است. قدمت این شهر را به دوران اشکانی و ساسانی نسبت میدهند. در مورد وجه تسمیه شهر روایات مختلفی وجود دارد. آثار تاریخی به جا مانده در نیم ور و اشیای کشف شده در این منطقه حکایت از سابقهای در حدود 2300 سال قبل از میلاد مسیح دارد. نیم ور را از مراکز مهم مذهبی فلات ایران دانستهاند که با مراکزی چون ایوان کسری، قصر شیرین و معبد کنگاور هم تراز بوده است. در قسمتهای شمالی این شهر میتوانید بافت قدیمی را به چشم ببینید. نیم ور از مراکز تولید سنگ در ایران است و معادن سنگ تراورتن و سنگهای تزیینی زیادی دارد. جشن بیل گردانی در نیم ور
آئین بیل گردانی از جمله آئینهای کهن ایرانی است که همه ساله با آغاز فصل بهار و در اواخر فروردین ماه در نیم ور و برخی مناطق اطراف آن برگزار میشود. میگویند قدمت برگزاری این آئین به 2000 سال میرسد. این آئین به عنوان میراث معنوی ثبت شده است. در ایران قدیم بیل گردانی آیینی برای تشکر از آناهیتا الهه آب بوده. بنابراین میتوان قدمت آن را به دوران زرتشت نسبت داد. از کهنسالان و مردم نیم ور که بپرسید به شما میگویند بیل گردانی ریشه در فرهنگ آب و آبیاری دارد. همچنین این آئین نمادی از پهلوانی و نشان دادن زور اهالی به دشمنان است. در مورد برگزاری آئین بیل گردانی باید گفت که همه ساله با آغاز فصل بهار و شروع فعالیت جدی درباغها و زمینهای کشاورزی، مردم محلی با دعوت بزرگان شهر در مسجد جامع جمع شده و در یک حرکت دسته جمعی نسبت به لایروبی انهار و جویهای آب اقدام میکنند. گرفتگی جویها و مسیرهای ارتباطی آب به خاطر جمع شدن گلولای و روییدن علفهای هرز صورت میگیرد. کار لایروبی حدود دوهفته تا 20 روز طول میکشد. در آخرین روز ، مردم تا قبل از اذان ظهر کار را تمام کرده و به شهر بر میگردند و جشن و آئین بیل گردانی را برگزار
میکنند. قبل از آن که لایروبان به نیم ور برسند فردی به محل آمده و پایان کار لایروبی را با خوشحالی به اطلاع مردم میرساند. همزمان اسبی همراه با دسته بیلهای تهیه شده به پیشواز بیلدارها میرود. پس از رسیدن بیلداران به شهر ، یکی از بیلداران با لباس نظامی گروه بیلداران را که تعدادشان به دویست میرسد تا میدان چنار نیمور همراهی کرده و گروه نوازنده همراه وجد و هلهله مردم به استقبالشان میآید. در ادامه این آئین، بیلدارها مقابل تماشاچیان رژه رفته و سپس نمایش بیل گردانی آغاز میشود. در این آئین هفت بیل را انتخاب کرده و در دو دسته چهار و سه تایی با استفاده از طناب به هم میبندند. اکنون نوبت آن است که بیلگردانان هر دسته از بیلها را در یک دست گرفته و در بالای سر در جهت مخالف دور سر بچرخانند. انجام این کار به مهارت، تلاش و نیروی زیادی احتیاج دارد. اگر در هنگام انجام کار، بیل از دست بیل گردان بیفتد بازی را باخته و باید از محوطه انجام آئین دور شود. علاوه بر نیمور آئین بیلگردانی در مناطقی چون آشناخورد از توابع خمین نیز برگزار میشود. در نیمور نهر بزرگی که آب را به زمینهای کشاورزی میرساند از رودخانه اناربار یا همان
قمرود منشعب میشود. طول این نهر 18 کیلومتر است. در محل انشعاب سدی وجود دارد که به جا مانده از دوران ساسانی است و به بند نیمور معروف است. محلیها نخستین محل پخش آب را وارگو مینامند.
جشن بیل گردانی زمانی برگزار میشود که آب به این محل برسد. در روزی که آئین بیلگردانی انجام میشود تمام مردم در محل میدان برگزاری مراسم حاضر میشوند. کسانی که در مسابقه شرکت میکنند باید هر دسته از بیلها را با یک دست برداشته و بعد به موازات شانه بالا آورده و دور سر بچرخانند بطوری که بیلها با یکدیگر برخورد نداشته باشند برخورد بیلها به یکدیگر به معنای بازنده شدن است.
دیدگاه تان را بنویسید