کد خبر: 49317
تاریخ انتشار :

گزیده‌ای‌‌ ازسرمقاله‌ روزنامه‌های شنبه

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران ، ستون سر مقاله امروز روزنامه کیهان ،به مقاله ای از حسین شریعتمداری با عنوان« از پلاک شروع‌کن ! »اختصاص یافت:
می‌گویند؛ شخصی مشغول شستن ماشین خود بود ولی برخلاف معمول، شستشوی ماشین را از پلاک آن شروع کرده بود. پرسیدند این چه کاری است؟ خب! مثل بقیه مردم و به روال عادی از بدنه آغاز کن، پلاک و شماره ماشین هم به‌موقع خود شسته می‌شود. طرف در پاسخ گفت؛ دفعه قبل ماشینم را به همین روال که شما می‌فرمایید شستم ولی، وقتی به شماره آن رسیدم، متوجه شدم که ماشین خودم نبوده! در نگاه اول، شاید تصور شود که برداشت این یادداشت از نتیجه انتخابات اخیر، با واقعیت فاصله دارد ولی شواهدی که بیرون از قیل و قال برخی از جریانات سیاسی به آن اشاره خواهیم کرد، نشان می‌دهد هر سه نتیجه‌ای که یادداشت پیش‌روی از انتخابات پرشور و حماسی 24 خرداد ارائه می‌دهد، بی‌کم و کاست صحت داشته و با واقعیات همخوانی غیرقابل انکاری دارد. بخوانید؛ مواضع آقای دکتر روحانی بعد از انتخاب ایشان به ریاست جمهوری اسلامی ایران و مخصوصاً آنچه در کنفرانس خبری روز دوشنبه هفته گذشته در پاسخ به پرسش خبرنگاران داخلی و خارجی مطرح شد، نه فقط با مواضع و نظرات مدعیان اصلاحات و اصحاب فتنه متفاوت بود، بلکه این تفاوت در برخی از موارد به مرز یکصد و هشتاد درجه‌ای نیز می‌رسید. روحانی در این کنفرانس خبری و پس از آن در جمع اعضای ستاد انتخاباتی خود، همانگونه ظاهر شد که اکثریت قریب به اتفاق رأی دهندگان و شرکت‌کنندگان در انتخابات حماسی 24 خرداد انتظار داشتند و نه آنگونه که گروه‌ها و احزاب چند ده نفره آرزو می‌کردند. رئیس جمهور منتخب با بیانی قاطع و صریح بر سیاست‌های کلان و رسماً اعلام شده نظام نظیر مذاکره و رابطه با آمریکا، چالش هسته‌ای، تحریم‌ها، مسائل منطقه‌ای، بحران سوریه، حضور ایران در آمریکای لاتین و... تأکید ورزید. مواضع دکتر روحانی در کنفرانس خبری روز دوشنبه از یکسو با ناامیدی آمیخته به عصبانیت دشمنان بیرونی روبرو شد که نظرات ایشان را با آنچه به توهم در شیپورهای فریب خود دمیده بودند، متفاوت می‌دیدند و از سوی دیگر ناخشنودی مدعیان اصلاحات را در پی داشت که با آراء حداکثر 7 تا 12 درصدی خود انتظار داشتند دکتر روحانی از آنها به عنوان شریک انتخاباتی خود یاد کند! اما رئیس‌جمهور منتخب که از ترکیب سبد رأی خود باخبر بود اجازه نداد در رأی مردم که به امانت نزد ایشان است، خیانت شود. دکتر روحانی در جریان کنفرانس خبری روز دوشنبه خود تلاش هماهنگ روزنامه‌های زنجیره‌ای که با پرسش‌های از قبل طراحی شده سعی داشتند جبهه اصلاحات را در پیروزی ایشان مؤثر قلمداد کنند، به گونه‌ای هوشمندانه ناکام گذاشت. به عنوان مثال، در پاسخ به خبرنگار روزنامه زنجیره‌ای شرق که پرسیده بود «پی‌گیری مطالبات اصلاح‌طلبان در دولت شما چگونه خواهد بود»؟ گفت «از همه آنهایی که حمایت کردند صمیمانه تشکر می‌کنم. یادمان باشد من از امروز رئیس جمهور همه مردم ایران هستم» و یا در جواب به سؤال مشابه خبرنگار یکی دیگر از روزنامه‌های زنجیره‌ای اعلام کرد «دولت من یک دولت فراجناحی خواهد بود». در همین زمینه، تقلای روزنامه آفتاب یزد هم ناکام ماند. خبرنگار این روزنامه زنجیره‌ای اصرار داشت که آقای روحانی از آقای عارف به عنوان معاون اول خود استفاده کند و ادعا می‌کرد، بسیاری از مردم در تماس با روزنامه آفتاب یزد این درخواست را مطرح کرده‌اند! دکتر روحانی که به عنوان یک سیاستمدار باسابقه، منظور اصلی او را دریافته بود و از جایگاه کم اهمیت این روزنامه در فضای رسانه‌ای کشور نیز باخبر بود؛ برای اینکه به اصلاح‌طلبان بفهماند ساده‌لوح نیست، ابتدا از وی پرسید؛ یعنی همه آنها با روزنامه آفتاب یزد تماس گرفته و این درخواست را داشته‌اند؟! و سپس تأکید کرد؛ از همه نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری و نفرات و برنامه‌های آنها استفاده خواهم کرد. این بی‌توجهی دکتر روحانی به جبهه اصلاحات تا آنجا بود که بعد از کنفرانس خبری، یکی از مدعیان اصلاحات در حالی که نمی‌توانست عصبانیت خود را پنهان کند، با صدایی که برای اطرافیان به وضوح قابل شنیدن بود گفت «این شیخ دارد کلیدش را برعکس می‌چرخاند»! در هیچ یک از مواضع و پاسخ‌های دکتر روحانی کمترین نشانه‌ای از مواضع افراطیون مدعی اصلاحات- بخوانید افراطی متمایل به آمریکا- دیده نمی‌شد، بنابراین رئیس جمهور منتخب همانگونه که خود اعلام کرده است نامزد جبهه اصلاحات نیست و از سوی دیگر، ‌مواضع ایشان تاکنون- که انشاءالله در ادامه نیز چنین باشد- با سیاست‌های کلان و رسماً اعلام شده نظام که مورد تأکید اصولگرایان بوده و هست نیز با اندک تفاوتی- در سلیقه- انطباق دارد. آیا، این واقعیت با توجه به شواهد و دلایلی که به آن اشاره شد قابل تردید است؟ اگر قابل تردید نیست- که نیست- به آسانی می‌توان نتیجه گرفت که در انتخابات پرشور و حماسی اخیر؛ اول: آن که؛ گفتمان اصولگرایی پیروز شده است. واقعیتی که برای دشمنان بیرونی، اصحاب فتنه و برخی از مدعیان اصلاحات تلخ و ناگوار بودتا آنجا که هیچیک از آنها نتوانستند ناخشنودی آمیخته به عصبانیت خود را از مواضع دکتر‌روحانی پنهان کنند. گفتنی است چند ساعت بعد از کنفرانس خبری رئیس جمهور منتخب، خبرنگار یکی از رسانه‌های زنجیره‌ای برای مصاحبه با نگارنده تماس گرفت. اوج کار روزنامه بود و فرصتی برای مصاحبه نبود ولی ایشان اصرار داشت که می‌خواهد درباره علت شکست اصولگرایان سؤال کند! پرسیدم؛ شما کنفرانس خبری آقای روحانی را دیده‌اید؟ گفت؛ از ابتدا تا انتها. پرسیدم؛ کدامیک از مواضع ایشان با مواضع اصلاح‌طلبان همخوانی داشت؟ چند ثانیه‌ای سکوت کرد و گفت؛ راستش را بخواهید، هیچکدام! پرسیدم؛ کدامیک از نظرات وی با دیدگاه اصولگرایان در تناقض بود؟! جوابی نداد ولی پرسید؛ یعنی نامزدهای اصولگرا شکست نخورده‌اند؟! گفتم؛ نامزدها شکست خورده‌اند اما، اصولگرایی نه. دوم: این که؛ مدعیان اصلاحات شکست سختی را متحمل شده‌اند. اصلاح‌طلبان این شکست را از قبل پیش‌بینی می‌کردند و به همین علت نامزد اختصاصی خود را برای پیشگیری از وزن‌کشی در انتخابات، مجبور به کناره‌گیری کردند. روحانی تاکید کرده بود که نمی‌خواهد وامدار هیچ گروهی باشد و در صورت پیروزی، از کسانی که اعلام حمایت کرده‌اند بدون ذکر وابستگی گروهی و حزبی آنها تشکر خواهد کرد که کرد! و کاش از عوامل فتنه آمریکایی- اسرائیلی تشکر نمی‌کرد. مدعیان اصلاحات از پاسخ های آقای روحانی در کنفرانس خبری، که علی‌رغم اصرار خبرنگاران زنجیره‌ای حاضر نشده بود جبهه اصلاحات را در آرای خود سهیم کند، به شدت عصبانی هستند. سران این جبهه نتیجه گرفته‌اند که با حضور در انتخابات به دروغ بودن ادعای تقلب در انتخابات 88 و خیانتی که مرتکب شده بودند اعتراف کرده‌اند ولی در مقابل این هزینه کلان، هیچ دستاوردی نداشته‌اند. این جبهه و دشمنان بیرونی با مشاهده پلاک دریافته‌اند، ماشینی که شسته بودند متعلق به آنها نبوده است! سوم: آن که؛ شکست نامزدهای اصولگرا یکی دیگر از نتایج انتخابات پرشور و حماسی اخیر بود. این شکست- به مفهوم رایج سیاسی و نه در بستر آموزه‌های دینی- در حالی است که گفتمان اصولگرایی پیروز انتخابات بوده است. شرح این ماجرای عبرت ‌انگیز به فرصت بیشتری نیاز دارد و در این مختصر به دو نکته بسنده می‌کنیم. الف: با وجود اصرار فراوان اصولگرایان، هیچ یک از نامزدهای اصولگرا حاضر نشدند به نفع یکی از میان خود، انصراف بدهند. نه اینکه با ائتلاف مخالف باشند، بلکه هر یک از آنها انتظار داشت دیگران به نفع او کنار بکشد! و اکنون در توجیه این اقدام غیرقابل توجیه گفته می‌شود، بر فرض ائتلاف، از آنجا که مجموعه آرا آنان کمتر از آرای آقای روحانی بود، ائتلاف آنها باز هم بی‌نتیجه بود که باید گفت؛ اولاً؛ شما که از نتیجه خبر نداشتید و هر کدامتان خود را پیروز نهایی می‌دانستید، بنابراین خودداری شما از ائتلاف کماکان یک اقدام غیرقابل توجیه است و ثانیاً؛ فقط در ریاضیات حاصلضرب دو ضربدر دو 4 است و این قضیه ریاضی در بسیاری از موارد با مسائل اجتماعی قابل انطباق نیست. مثلاً وقتی مردم می‌بینند که هیچ یک از نامزدهای اصولگرا حاضر نیست به نفع دیگری کناره‌گیری کند، به طور طبیعی نتیجه می‌گیرند که این ناهمدلی و ناهمراهی در صورت پیروزی می‌تواند تنش‌آفرین باشد و یا خدای نخواسته خود محوری در دولت آینده را به دنبال داشته باشد. ب: متأسفانه تمامی نامزدها -از جمله نامزدهای اصولگرا- در تبلیغات انتخاباتی و مخصوصاً مناظره‌های تلویزیونی، علیه شرایط موجود و دولت کنونی دست به سیاه‌نمایی زدند و حال آن که به قول حکیمانه حضرت آقا که برخاسته از آموزه‌های صریح اسلامی و اخلاقی است، از ویژگی‌های «نقد منصفانه» آن است که در کنار نقاط منفی، به نقاط مثبت نیز اشاره شود. آیا نامزدهای محترم اصولگرا در عملکرد دولت کنونی هیچ نقطه مثبتی نمی‌دیدند؟! دولت دکتر احمدی‌نژاد، اگرچه طی دو سال اخیر، اقدامات غیرقابل توجیهی داشته است ولی در مجموع خدمات فراوان و کم‌نظیر و در مواردی بی‌نظیر به مردم و نظام ارائه کرده است که حتی تهیه فهرست این خدمات ارزنده نیز به درازا می‌کشد. شکستن حلقه تقریباً موروثی! مسئولیت‌ها، به کارگیری نیروهای متعهد و تازه‌نفس،‌توزیع ثروت‌ عمومی و خدمات به همه نقاط کشور،‌ حمایت از محرومان و مستضعفان، ایستادگی مثال‌زدنی در برابر زورگویی قدرت‌های استکباری، تلاش خستگی‌ناپذیر شبانه‌روزی و... اما، به عنوان نمونه- و فقط یک نمونه- وقتی در مناظره تلویزیونی،‌تصویری از ساختمان‌های مسکن مهر ارائه شد و مجری برنامه، نظر نامزدها را درباره آن جویا شد تمامی نامزدها- بدون استثناء- علیه آن موضع گرفتند و هیچکدامشان حاضر نشدند از این اقدام برجسته دولت که در تمامی دولت‌های صدساله اخیر و مخصوصاً دولت‌های بعد از انقلاب بی‌نظیر بوده است تقدیر کنند. وقتی نامزدهای اصولگرا نیز علیه شرایط موجود سیاه‌نمایی می‌کنند و خدمات برجسته و کم‌نظیر دولت کنونی را نادیده می‌گیرند، نتیجه به طور طبیعی و بدیهی، آن خواهد بود که مردم در عدل و انصاف آنها- با عرض پوزش- تردید کنند و...آیا تردید در انصاف به اضافه، احتمال خودمحوری نمی‌تواند در آرای مردم اثر داشته باشد؟! در ادامه مقاله ای از سیروس محمودیان را با عنوان «یک تفاوت مهم!»منتشر شده در ستون یادداشت روز روزنامه وطن امروزاز نظر می گذرانید : بالاخره انتخابات دوره یازدهم ریاست‌جمهوری با همه تلخ و شیرینی‌های طبیبعی‌اش به شکلی حماسی به پایان رسید. فارغ از نتیجه حاصله تجدید میثاق ملی با آرمان‌های متعالی نظام جمهوری اسلامی، تایید سازوکارهای انتخاباتی آن و اعلان بیعت مجدد با ولی فقیه روح اصلی این انتخابات را شکل می‌داد که در نهایت حسن روحانی با کسب 7/50 درصد آرای ملت، حائز اکثریت شد و در مجموع 36 میلیون و 700 هزار رای ماخوذه فقط با اختلاف اندک 300 هزار رای به مسند ریاست جمهوری ایران دست یافت. مقایسه رفتار انتخاباتی اصولگرایان و اصلاح‌طلبان در ادوار مختلف نشان می‌دهد جنس برخورد این 2 جریان با موضوع پیروزی رقیب تفاوت ماهوی و ساختاری دارد. 1- تصور کنید در انتخابات 24 خرداد امسال اصلاح‌طلبان با همین تعداد رای نتیجه نهایی را به رقیب واگذار می‌کردند. واکنش اصلاح‌طلبان در مقابل رقیب پیروز چه می‌توانست باشد؟ بازبینی رفتار جریان یاد شده در انتخابات مختلف موید آن است که اصولا اصلاح‌طلبان در صورت عدم‌کسب نتیجه مطلوب سریعا به حاشیه‌سازی روی آورده و با اما و اگر نهادن‌های غیرمستند و مستدل، به شکلی گسترده به شائبه‌های خلاف شئون اسلامی- انقلابی مانند تقلب در انتخابات دامن می‌زدند. به‌طور عمومی آنها می‌کوشیدند با توسل به انواع اقدامات مذموم غیرانسانی مانند مظلوم‌نمایی، شهید‌سازی و... به بسیج هواداران و تحریک و تهییج احساسات افکار عمومی علیه نظام بپردازند. در واقع پروژه کشاندن شبکه‌ای هواداران به کف خیابان‌ها و ایجاد تنش و شورش‌های خیابانی در کشور و تخریب اموال عمومی و خصوصی به بهانه دفاع از دموکراسی و آزادی بیان دم‌دست‌ترین رویکرد آنها در مواجهه با موضوع باخت نتیجه انتخابات محسوب می‌شود. 2- در تبیین دلایل اصلی چنین رویکرد غیرعقلانی اصلاح‌طلبان می‌توان گفت که دگم بودن و مطلق‌اندیشی، انحصارطلبی فراگیر، نفع‌جویی شخصی، عدم اعتقاد قلبی به مبانی دینی حاکمیت اصیل مردمی و مهم‌تر از همه داشتن نگاه صرف ابزاری نسبت به مردم و جریان قدرت موجب شده است اصلاح‌طلبان- بویژه لایه‌های افراطی آنها- در مواجهه با یک موضوع اجتماعی- سیاسی مانند انتخابات حقانیت مطلقی برای جریان خویش قائل شده و تنها یک نقش توهین‌آمیز پیاده نظامی را متوجه مردم بدانند. اصلاح‌طلبان مسؤولیت مردم را فقط تا پای صندوق رای قابل تحمل می‌دانند و معتقدند پس از پایان انتخابات، نخبگان حق تصمیم‌گیری بی‌قید و شرط در امور سرنوشت‌ساز را دارند و مردم هیچ تکلیفی درباره رهگیری امور یا نظارت بر عملکرد دولتمردان ندارند. شاید پایبندی به دموکراسی مبتذل غربی و آموزه‌های فلسفی غرب در حوزه تولید قدرت و کارکردهای آن، یگانه رمز توصیف منفعت‌طلبانه پروسه انتخابات از سوی این جریان باشد. طبعا مادیگرایی مانع از پذیرش نتایج واقعی یک انتخابات و در شکست انتخاباتی است. 3- در پاسخ به پرسش چگونگی و کیفیت رفتار متقابل اصولگرایان برابر پیروزی رقیب در انتخابات مختلف، مستند به مواضع اتخاذی اصولگرایان در حال و گذشته می‌توان گفت از نظر اصولگرایان در چارچوب گفتمان انقلاب اسلامی «برد و باخت در انتخابات» معنای واقعی ندارد. از نظر جریان اصولگرایی باید برای انتخاب و سلایق متنوع مردم که در قالب انتخابات بروز و ثبوت می‌کند احترام ذاتی قائل شد. حفظ مصالح نظام و فراهم کردن بستری ایده‌آل و جامع برای جلب مشارکت پرشور و حماسی مردم در هر انتخاباتی یک اصل انکارناپذیر است و بدین لحاظ در هر انتخاباتی پیروز واقعی مردم و گفتمان انقلاب اسلامی است. اعتبار حقیقی «قدرت» در اصل انجام خدمت بی‌منت تعبیر و تفسیر اجتماعی می‌یابد. از منظر دیگر اصولگرایان جمهوریت را در قالب اسلامیت آن می‌پذیرند. طبعا این جریان سیاسی در چارچوب اعتقاد واقعی به مردمسالاری دینی و اطمینان عمیق به سلامت ساز و کارهای انتخاباتی نظام و داشتن باور جدی به صداقت و امانتداری مسؤولان نظام کمترین‌ تردیدی درباره اهمال سهوی و عمدی کارگزاران انتخابات و مسؤولان نظام در صیانت از آرای عمومی به خود راه نمی‌دهند. داشتن نگاه احدی‌الحسنیین به فرآیند انتخابات و احترام گذاشتن حقیقی به نظر اکثریت و پذیرش بدون درد سر نتیجه نهایی انتخابات و پرهیز جدی از حاشیه‌سازی‌های هزینه‌ساز برای نظام و مردم و تبریک شجاعانه نتیجه انتخابات به رقیب پیروز و داشتن احساس سرور و شادمانی از نشاط سیاسی موجود در کشور از مصادیق عینی برخورد اصولگرایان با موضوع یادشده است. 4- در تحلیل ریشه مبنایی رفتار انتخاباتی اصولگرایان باید اشاره کرد که برخورداری از یک نگاه تکلیف‌محور دینی نسبت به مسائل سیاسی- اجتماعی، پذیرش غیرمشروط مشروعیت نظام جمهوری اسلامی و داشتن تعریف موسع شرعی از مساله راهبردی قدرت و سازوکارهای مشروع دستیابی به آن مانع از بروز رفتارهای مشابه رخ‌داده از سوی اصلاح‌طلبان است. صلاح‌اندیشی، تقواگرایی، مذموم دانستن کسب قدرت سیاسی- اجرایی به هر طریق ممکن در ادبیات دینی و پایبندی همگانی به اصول و مبانی گفتمان انسان‌ساز انقلاب اسلامی، به‌طور جدی مانع از جاه‌طلبی اصولگرایان می‌شود. عدم‌پذیرش نتیجه انتخابات در نظام اسلامی مصداق بارز شارلاتانیزم سیاسی است که بارها در دستور کار اصلاح‌طلبان قرار گرفته است. لذا اصولگرایان در طول هفته گذشته و برخلاف تصور باطل و تبلیغات دامنه‌دار دشمنان نظام در دوره اعلام نتایج، در کمال آرامش به نتیجه نهایی انتخاب ملت احترام گذاشته و پس از آن نیز با تمام وجود برای کمک به منتخب ملت در خدمت‌رسانی مطلوب به آحاد مردم و فراهم کردن بستری مناسب برای استمرار بخشیدن به روند توسعه و عمران و آبادانی کشور اعلام آمادگی کردند. 5- بازبینی رفتار انتخاباتی اصلاح‌طلبان در گذشته نه‌چندان دور به آسانی روشن می‌کند انجام مصاحبه با رسانه‌های بیگانه و ضدانقلاب و ایراد خدشه به ماهیت نظام، استفاده از ظرفیت‌های اهدایی دشمنان نظام، بهره‌مندی از امکانات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری از پیش تدارک دیده شده از سوی معاندان و معارضان و سران ضدانقلاب و به‌طور مشخص هوچی‌گری رسانه‌ای و تلاش سازمان یافته برای تغییر نتیجه انتخابات در خارج از صندوق‌های رای یکی از شگردهای سیاسی- اجتماعی بخشی از لایه‌های افراطی اصلاح‌طلبان است. انتخابات ریاست‌جمهوری در خرداد 1388 مصداق مستندی برای اثبات این روند غیرمنطقی می‌تواند باشد. 6- در پایان لازم به اشاره است در فرهنگ دینی- سیاسی مبتنی بر اصول و قواعد لایتغیر انقلاب اسلامی، وحدت و همدلی رمز پیروزی ملت در مقابل استکبار جهانی است. بدیهی است جریان اصولگرایی مبتنی بر مبانی خویش اعتقاد راسخ دارد در دوران گذار و انتقال قدرت از دولت دهم به دولت منتخب هرگونه بهانه‌جویی، هزینه‌سازی برای نظام و اتلاف سرمایه‌های بی‌بدیل اجتماعی کشور، ایجاد تنش و بحران در جامعه، هرگونه افراط و تفریط که به نشاط و سرزندگی سیاسی کشور آسیب بزند از سوی هر جریان و گروه سیاسی که باشد یک حماقت سیاسی بوده و محکوم و مذموم است. اما در عین حال باید توجه داشت حفظ روحیه استکبارستیزی، عدالت‌طلبی و نظارت دقیق مطالبه‌گرانه بر عملکرد دولت و همچنین کمک اصولی به امر مدیریت منابع کشور و بهبود وضعیت معیشتی مردم، تقویت و تثبیت عزت و اقتدار ملی در عرصه داخلی و بین‌المللی و دفاع از حریم قانون اساسی، عفت و اخلاق عمومی و مهم‌تر از همه اصرار حکیمانه بر پایبندی دولت منتخب بر حق مسلم ملت ایران در دستیابی به انرژی هسته‌ای، پیام روشن این رفتار منطقی اصولگرایان است. صبح امروز ستون یادداشت روز روزنامه خراسان به مقاله ای از محمدابراهیم طاهریان سفیر سابق ایران در افغانستان و پاکستان با عنوان«روی دیگر سکه افتتاح دفتر طالبان در قطر»اختصاص یافت: افتتاح دفتر طالبان در دوحه قطر و مطرح شدن مباحث گفت وگوی رسمی آمریکا و دولت افغانستان با این گروه طی روزهای گذشته بازتاب گسترده ای داشته است که البته سوالات زیادی را به ذهن متبادر می کند. این که اهداف آمریکا از افتتاح این دفتر چیست و دولت افغانستان با چه نگاهی وارد این فرآیند شده است؟ آیا این دفتر متعلق به جریان افراط و طالبان است یا آن گونه که در اخبار آمده و بر سر در این دفتر عبارت «دفتر امارات اسلامی افغانستان» نصب شده بود، یادآور حکومت طالبان در افغانستان و به عبارتی نماینده این کشور است؟ مذاکره با این جریان درباره چه چیزی است و دستور کار چیست؟ آیا قرار است به مطالبه طرفین توجه شود مثلا همانطور که طالبان اعلام کرده است در ازای آزادی ۵ تن از فرماندهان این گروه در گوانتانامو یک سرباز آمریکایی آزاد خواهد شد یا این که آمریکایی ها اعلام کرده اند که «می خواهیم خروج مان از افغانستان کم هزینه باشد.» این سوالات و سوال های بیشتری درباره این مسئله مطرح است و می توان پاسخ های متفاوتی به هر کدام داد. اما با توجه به سابقه حضور آمریکا در افغانستان و تحولاتی که طی هفته ها و روزهای اخیر در افغانستان رخ داده است چشم انداز چندان مثبتی نمی توان از قبال این مسئله برای افغانستان متصور بود. ممکن است آمریکایی ها و همه کشورهایی که به نوعی از این روند حمایت می کنند توجیهاتی را بیان کنند از جمله این که آمریکا سعی دارد شکافی بین بخش نظامی و سیاسی طالبان با آغاز این مذاکرات ایجاد کند اما آیا به واقع می توان چنین تفکیکی را درباره گروه افراطی طالبان قائل شد. اگرچه آمریکا سعی می کند با این کار به طالبان به عنوان یک گروه سیاسی وجهه رسمی در فضای بین المللی بدهد اما این گروه هنوز در حرف و عمل اعلام نکرده است که دست از خشونت ها برداشته و یا قانون اساسی افغانستان را می پذیرد حتی در مراسم افتتاح این دفتر و در بیانیه ۵ ماده ای خود بر ادامه نبرد تاکید کرده است، بنابراین بحث کشاندن طالبان از عرصه نظامی به فعالیت سیاسی که محافل آمریکایی مطرح می کنند بیشتر جنبه رسانه ای داشته و واقعیت ندارد. پرواضح است که کشورهایی که در حال همکاری با جریان افراط هستند در حال افکارسنجی در راستای جا انداختن این جریان برای استفاده ابزاری از این گروه در آینده افغانستان و منطقه هستند که این مسئله امر خطرناکی است. آمریکایی ها به دنبال این هستند که بحران در افغانستان را به گونه ای مدیریت کنند که از همه عناصر در راستای تامین منافع منطقه ای و فرامنطقه ای خود استفاده کنند طی هفته های اخیر ۳ اتفاق مهم در افغانستان رخ داده است که شاید به نوعی اهداف حامیان این موضوع را مشخص تر می کند. اول واگذاری مسائل امنیتی از ناتو به نیروهای افغان که مشخص نیست تا چه حد در مقام عمل محقق خواهد شد، دوم انفجاری در غرب کابل و منطقه شیعه نشین -که کمتر در این منطقه شاهد چنین انفجارهایی بوده ایم - طی روزهای گذشته که هدف آن محمد محقق از رهبران حزب وحدت افغانستان بود ،همچنین افتتاح رسمی دفتر جریان افراط (طالبان) در قطر که با حمایت واشنگتن و بخشی از حاکمیت در کابل انجام شده است که در مجموع خروجی آن ترسیم کننده نوعی بحران و پیچیدگی در اوضاع افغانستان است. در نگاه خوشبینانه کسانی که دست اندرکار این روند هستند نسبت به افغانستان شناخت کافی ندارند یعنی از روی ناآگاهی دست به این اقدام زده اند و در بدبینانه ترین حالت هم این که اعمال این تناقض ها برای پیچیده تر شدن وضعیت و ناامنی در افغانستان و منطقه است .در این میان مواضع دولت افغانستان نیز اگرچه تاکنون در مخالفت با افتتاح رسمی دفتر طالبان بوده اما با توجه به سابقه ذهنی که از این دولت داریم این مواضع بیشتر در مقام حرف باقی خواهد ماند البته اگر دولت افغانستان این بار بر روی مواضع خود بایستد به سود منافع این کشور خواهد بود . هر چند برخی معتقدند بحث احداث پایگاه های آمریکا در خاک افغانستان متغیر مهمی در این فرآیند است و بخشی از مذاکرات دولت افغانستان با آمریکا متاثر از این مسئله است همچنین با توجه به این که افغانستان در آستانه انتخابات ریاست جمهوری قرار دارد بخشی از موضع گیری های کابل و چانه زنی ها با واشنگتن نیز براین اساس باید ارزیابی شود. وقتی تمام این تحولات را کنار هم می گذاریم یعنی مجموعه ای از تناقض ها و بی تدبیری ها در حال انجام است که می تواند آینده افغانستان را از چیزی که هست مبهم تر کند.مذاکره با هر جریانی یا کشوری درباره منافع افغانستان باید توسط ساز و کارهای قانونی که در این کشور تعبیه شده به خصوص پارلمان افغانستان انجام شود. مصطفی درایتی(فعال سیاسی)در مقاله ای با عنوان «مشکلی به نام سهم‌خواهی در دولت»برای ستون سرمقاله روزنامه آرمان این طور نوشت: مهم‌ترین معیار در دولت آقای روحانی کارآمدی و تعهد افراد خواهد بود. تعهد باید در همه زمینه‌ها باشد. باید برای همه رفتار و کردارها باشد که در جامعه نمود داشته باشد. کابینه‌ای که آقای دکتر روحانی تشکیل خواهد داد، کابینه‌ای کارآمد خواهد بود که در آن افراد بدون توجه به گرایش سیاسی انتخاب خواهند شد. تجربه 34 سال مدیریت بعد از انقلاب، شخصیت‌های باتجربه و متخصصی را در همه زمینه‌ها پرورش داده است و انتظار همه از دکتر روحانی تشکیل یک کابینه بسیار قوی است. خوشبختانه دست آقای روحانی برای تشکیل کابینه باز است و محدودیت‌ها چندان برای‌شان مشکلی ایجاد نمی‌کند. این را هم باید مدنظر داشت که دوره آزمون و خطا تمام شده و می‌توان با انتخاب افراد باتجربه و باثبات به این دولت امید بست. اما نباید افراد و گرایش‌های گوناگون به این دولت به دیده سهم‌خواهی نگاه کنند. اگر این نگاه در دولت و در گزینش افراد نباشد، به‌طور حتم دولت موفق‌تری خواهد بود. یعنی معیارهایی که بر اساس تجربیات و تخصص و... است باید در مورد همه افراد باشد. درنظر نیست که یک ویترین قشنگ داشته باشیم. یا مثلا مطرح می‌شود که بانوان در کابینه حضور داشته باشند. اگر خانم‌هایی هستند که توانایی لازم برای پذیرش مسئولیت‌های سنگین دارند باید از حضور آنها استقبال شود. در سطوح معاونت و مدیریت کل، جایگاه‌هایی برای خانم‌ها هست و بستری مناسب است که توانایی خود را برای پذیرش مسئولیت‌های سنگین‌تر نشان بدهند. البته این را باید درنظر داشت که به هیچ وجه نباید مخالف حضور بانوان در کابینه بود اما این حضور نباید یک حضور صرفا نمایشی برای پر کردن دکور باشد. در زمینه‌های مختلف مدیریتی، زنانی را داریم که در دوران خود از همه مردان موفق‌تر بوده‌اند و از این افراد هم باید در جایگاه مناسب استفاده شود. این مساله در مورد جوان بودن کابینه هم صدق می‌کند. یک دوره هشت ساله را برای پرورش مدیران اصلاح‌طلب از دست داده‌ایم و شاید در بعضی قسمت‌ها تیم مدیریتی مسن روی کار بیایند. به نظر می‌رسد نوع نگاه در هشت سال گذشته بعضا خامی را در میان مدیران افزایش داده و روند تربیت مدیران جوان دچار انقطاع شد چراکه بدون استفاده از تجربه مدیران گذشته توفیقی نخواهیم داشت. باید جایگاه جوانان در حوزه مدیریت‌ها و معاونت‌ها درنظر گرفته شود تا به مرور زمان به مدیران باتجربه بدل شوند. این دوره با وجود مشکلاتی که هست فکر می‌کنم استفاده از نیروهای جوان در بعضی حوزه‌ها به صلاح نباشد. یکی دیگر از موارد ضعف نگاه منطقه‌ای به کابینه است. دخالت دولت و حضور افراد غیر بومی در مدیریت بعضی استان‌ها باعث شد تا نگاه منطقه‌ای به کابینه وجود داشته باشد. مثلا زمانی که یک نفر از مازندران به یک مدیریت کلان در مناطق کردنشین می‌رسد این تفکر انفصال محور تقویت می‌شود. اگر مدیریت‌ها در هر منطقه به دست مردم همان منطقه سپرده شود، دیگر این سهم‌خواهی‌هایی، پیش نمی‌آید. ما در دوره اصلاحات تجربه خوبی از سپردن کارها به مردم داشتیم. مدیری که خوب باشد باید بداند ایران برای همه مردم است و همه در آن دارای حق مشاع هستند. نادر قاضی‌پور(عضو کمیسیون صنایع)در مقاله ای با عنوان «سنت نامیمون پروژه‌های نیمه‌کاره»برای ستون یادداشت اول روزنامه تهران امروز این طور نوشت: وزیر صنعت، معدن و تجارت روز گذشته آمار قابل تاملی از پروژه‌های صنعتی کشور اعلام کرد. او گفت پروژه‌های نیمه‌تمام بالای ۲۰ درصد پیشرفت در کشور ۲۰ هزار فقره است. این یعنی ما در کشورمان 20 هزار پروژه نیمه‌تمام و با پیشرفت اندک داریم که قرار است به دولت آینده سپرده شوند. متاسفانه این سنت نامیمونی‌است که دیرگاهی‌است در کشور رواج پیدا کرده و دولت آینده، به عنوان دولتی که قرار است نواقص ساختاری را رفع کند به آن رسیدگی جدی به عمل بیاورد. سنت نیمه‌تمام گذاشتن پروژه‌ها و سپردن آنها به دولت بعدی، آن هم بدون پیشرفت قابل قبول، در دولت‌های پیش از نهم و دهم هم مشاهده می‌شود اما این دولت با چنین آماری که اعلام می‌شود نشان داده که سنت «نیمه‌تمام گذاشتن‌ پروژه‌ها» را به حد اعلا رسانده است. مهر تایید چنین اظهارنظری هم با نگاهی به پروژه‌های عمرانی کشور زده خواهد شد زیرا ما در عمران و سازندگی کشور هم 2800 پروژه نیمه‌تمام یا تعطیل شده داریم. پیشروی در مسیر چنین سنتی این سوال را به وجود می‌آورد که دولت‌ها چگونه عملکردی دارند که همیشه هزاران پروژه به دولت بعدی سپرده می‌شود. جالب اینجاست که نیمی از این پروژه‌ها هم از سوی دولت بعدی غیراقتصادی و غیرعلمی برآورد می‌شود و با وجود هزینه‌های سرشاری که صرف آنها شده، ادامه آنها مورد تردید قرار می‌گیرد. به نظر می‌آید به خاطر آماری که از سوی وزیر صنعت منتشر شده بهتر است برای ریشه‌یابی این امر سراغ عملکرد صنعتی این دولت برویم. دلیل اینکه ما امروز با 20 هزار پروژه‌ای که تنها 20 درصد پیشرفت داشته‌اند روبه‌روییم این است که بسیاری از این پروژه‌ها پشتیبان علمی، کارشناسی نداشته‌اند و جهت اهدافی «غیر» کلید خورده‌اند. براساس گزارشاتی که ما در مجلس دریافت می‌کنیم برخی پروژه‌های صنعتی در طول دولت دهم تنها و تنها به دلیل مقاصد سیاسی و رایج کلنگ‌زنی شده‌اند. این در حالی‌است که آغاز ساخت یک پروژه صنعتی یا یک کارخانه نیازمند تحقیقات گسترده بسیاری است. در مرحله اول مکان‌یابی و اصول ساختاری یک طرح و پروژه صنعتی باید مورد توجه قرار گیرد. از سوی دیگر تصمیم‌گیرندگان باید توجیه اقتصادی پروژه خود را به روشنی مشخص کنند. یک طرح صنعتی و پیشرفت آن بستگی به توجیه اقتصادی آن و گشایشی که در کار کشور ایجاد می‌کند دارد. بسیاری از این پروژه‌هایی که اکنون رقم آن 20 هزار اعلام شده فاقد توجیه اقتصادی برای کشور و مردم است. از همین‌رو سرمایه‌گذاری روی چنین پروژه‌هایی به صفر رسیده است. چون سرمایه‌گذار برای قرار دادن سرمایه‌ خود در بخش صنعتی یا یک پروژه، اول از همه بر توجیه اقتصادی و سودآوری آن تمرکز می‌کند. به همین خاطر پروژه‌هایی که از روی مقاصد سیاسی یا وعده‌های بی‌پایه استانی مسئولین کلید زده شده‌اند فاقد این توجیه هستند و این روزها نیمه کاره مانده‌اند و به عنوان ارثیه دولت فعلی برای دولت آینده در نظر گرفته می‌شوند. با اطلاع از دلایل نیمه‌تمام ماندن پروژه‌های صنعتی بهتر است به راهکارهای موجود دولت آینده برای مقابله با این سنت نادرست اشاره‌ای داشته باشیم. در درجه اول دولت آینده باید افراد متعهد، کاردان، منطقی و خوشفکر را بر بخش صنعت و معدن بگمارد. این افراد می‌توانند به خوبی حوزه صنعت که الحق حوزه بسیار مهمی برای هر کشوری‌است را هدایت کنند. از سوی دیگر دولت باید پروژه‌های نیمه‌تمام را به سه بخش تقسیم کند. بخش اول پروژ‌ه‌هایی‌است که بیش از 70 درصد پیشرفت داشته‌اند. بخش دوم پروژه‌هایی که پیشرفت 50 درصدی داشته‌اند و بخش سوم را هم به پروژه‌هایی که 20 درصد پیشرفت داشته‌اند اختصاص دهد. گروه اول پروژه‌ها که 70درصد پیشرفت داشته‌اند نیازمند سرمایه‌گذاری‌های معقولند که دولت آینده می‌تواند آنها را به راحتی فراهم کند. برای پروژه‌هایی با 50 درصد پیشرفت هم دولت باید در درجه اول گروه اجرایی و نیروی انسانی فراهم کند و سرمایه‌گذاری‌ها را صورت دهد. برای پروژه‌های 20 درصد پیشرفت اما دولت نیازمند یک تحقیق برای برآورد توجیه اقتصادی آنهاست. برخی پروژه‌هایی که توجیه اقتصادی ندارند باید تغییر کاربری داده شوند و آن بخش که نیازمند سرمایه‌گذاری‌است با کمک بانک‌ها سر و سامان بگیرد. در این صورت صنعت کشور پیشرفت می‌کند، حماسه اقتصادی محقق می‌شود، بیکاری کاهش می‌یابد و تولید داخلی هم رونق می‌گیرد. در ادامه مقاله امروز روزنامه رسالت نوشته محمود فرشیدی را با عنوان«الطاف خفیه الهی ‏»می خوانید: روی سخن با جوانان پرشوری است که در آفرینش حماسه سیاسی 24 خرداد، نقش تعیین‎‌‎کننده‎‌‎ای داشتند. در این میان چه بسا برخی از آنان با تردید و دو دلی تاثیر پذیرفته از تبلیغات بیگانه، پای صندوق‎‌‎های رای حاضر شدند و با ناباوری پس از اعلام نتایج، شنیدند که نامزد مورد نظر آنان به عنوان رئیس‎‌‎جمهور انتخاب شده است و طبعا تجربه گرانبهایی اندوختند که دشمنان ایران جز ایجاد تفرقه بین مردم و مسئولان، به منظور سلطه مجدد بر کشور ما، هدف دیگری ندارند و هر ایرانی سربلند و عزتمداری، هر اندازه هم که به کاستی‎‌‎های موجود اعتراض داشته باشد، زبان به گلایه نزد دشمن نمی‎‌‎گشاید و به تحلیل‎‌‎ها و وسوسه‎‌‎های دشمن گوش نمی‎‌‎سپارد. اما جمع دیگری از جوانان که غالبا چهره‎‌‎های عاشق انقلاب اسلامی بودند، با قاطعیت از نامزد خویش حمایت می‏‎‌‎کردند و چون تنها او را شایسته تصدی ریاست جمهوری می‎‌‎دانستند با تمام توان برایش تبلیغات انجام می‎‌‎دادند. این جمعیت چند میلیونی غالبا جوان و پر نشاط، پس از اعلام نتایج انتخابات، از اینکه نامزد آنان حائز اکثریت آراء نشده و حتی به دور دوم راه نیافته است شگفت‎‌‎زده شدند و از آنجا که شاید این نخستین تجربه شکست آنان در مبارزات انتخاباتی باشد، بی‎‌‎تردید تحمل آن برایشان دشوار خواهد بود و چه بسا توجه به نکات ذیل بتواند آنان را در گذر از این مرحله حساس کمک کند: 1- تجربه‎‌‎های تاریخی فراوان حکایت از آن دارد که همیشه آنچه که ما می‎‌‎خواهیم و آن را به مصلحت تشخیص می‎‌‎دهیم، الزاما به مصلحت ما نیست و کلام وحی به صراحت این حقیقت را یادآوری می‎‌‎کند. (1) امام راحل (ره) هم در این‎‌‎گونه موارد از واژه "الطاف خفیه الهی" بهره می‎‌‎گرفتند تا فرهنگ آمادگی در برابر خلاف انتظارات را به ما بیاموزند. مقام معظم رهبری در 16/2/92 طی سخنانی ارشاد فرمودند که:"باید همه، آنچه را که پیش می‏‎‌‎آ‎‌‎ید و مبتنی بر قانون است تحمل کنیم. این را باید همه‏‎‌‎مان یاد بگیریم، این صبر انقلابی است، این تحمل انقلابی است."و چنین آرزو کردند: "امیدواریم خدای متعال، همه دل‏‎‌‎ها را هدایت کند به آنچه که برای کشور بهتر است." 2- اگرچه اصلاح‎‌‎طلبان سهم جویانه مدعی نقش بی‎‌‎بدیل خویش در پیروزی آقای روحانی هستند اما واقعیت این است که نباید رئیس‎‌‎جمهور منتخب را اصلاح‎‌‎طلب تلقی کرد چنان که خود ایشان هم قبل از پیروزی در انتخابات به این نکته اشاره کرد و پس از پیروزی در انتخابات هم قرینه‏‎‌‎هایی وجود دارد که ایشان در مقابل فشارهای اصلاح‎‌‎طلبان مقاومت می‎‌‎کند و خود را فرا جناحی و رئیس‎‌‎جمهور همه ملت ایران می‎‌‎شمارد. ضمن آنکه سوابق رئیس‎‌‎جمهور منتخب به عنوان نماینده مقام معظم رهبری در شورای عالی امنیت ملی،‎‌‎چه از نظر تفکر و چه از نظر اقتدار با رئیس‎‌‎جمهور اصلاحات متفاوت است. بر این اساس همه سلایق سیاسی موظفند برای حل مشکلات مردم خصوصا مشکلات اقتصادی جامعه به ایشان کمک کنند. 3- درباره نگرانی از آغاز فتنه‎‌‎ای جدید هم،‎‌‎اگرچه هوشیاری شرط عقل است اما باید توجه داشت که جمع سردمداران فتنه فرو پاشیده است و غالب بازماندگان آن جمع به این عقلانیت رسیده‎‌‎اند که خود را درون نظام اسلامی تعریف کنند. وقایع اتفاقیه چند روز اخیر هم این تحلیل را تایید می‎‌‎کند و تحرکات فتنه‎‌‎انگیزانه عده‎‌‎ای معدود پس از اعلام نتایج انتخابات و نیز پس از پیروزی تیم فوتبال، مورد استقبال اکثریت طرفداران حاضر در صحنه واقع نشد. ضمن آنکه هوشیاری مردم پس از فتنه 88 افزایش یافته است و دستگاه‎‌‎های مسئول نیز تجربیات ارزشمندی درباره کشف سر نخ‎‌‎های شبکه‎‌‎های اجتماعی دشمن‎‌‎مدار، به دست آورده‎‌‎اند.‏ 4- نکته مهم و قابل توجه دیگر پرهیز از سرخوردگی و یا عکس‎‌‎العمل نشان دادن‎‌‎های غیر اصولی است. زیرا مشارکت فعال در انتخابات به ترتیب اولویت دو هدف داشت:‏ نخست حمایت گسترده مردم از نظام اسلامی که با عنایات الهی و هدایت‎‌‎های رهبری، 7/72% از افراد واجدشرایط در انتخابات شرکت کردند و اعتماد و دلبستگی خود را به کشور و حکومت خویش اعلام نمودند.‏هدف دیگر، انتخاب رئیس‎‌‎جمهوری بود که در این شرایط دشوار، بار مسئولیت اداره کشور را بر عهده بگیرد و حضور و تجربه طولانی حجت‎‌‎الاسلام دکتر روحانی در عالی‎‌‎ترین سطوح مدیریت کشور می‎‌‎تواند دستمایه ایشان واقع شود تا این بار سنگین امانت را به سر منزل مقصود برساند. بخصوص که طی سال‎‌‎های پس از پیروزی انقلاب اسلامی،‎‌‎همواره امام (ره) و مقام معظم رهبری، ضمن نظارت و هدایت عالیه، بیشترین حمایت‎‌‎ها را از همه روسای جمهور به عمل آورده‎‌‎اند تا آنان بتوانند به مردم بیشتر و بهتر خدمت کنند. بر این اساس به هیچ‎‌‎وجه نباید به شیطان رخصت داد تا به صف‎‌‎آ‎‌‎رایی لشکر یاس رویاروی سپاه ایمان امیدوار شود و ابزار دیگر شیطان هم تشویق به عکس‎‌‎العمل‎‌‎های تند و تخریبی است که بی‎‌‎تردید با اخلاق اسلامی منافات دارد. ‏ صبح امروز روزنامه جمهوری اسلامی ستون سرمقاله خود را به مقاله ای با موضوع«مصادره ممنوع!»اختصاص داد: بسم‌الله الرحمن الرحیم روزهای بین انتخاب رئیس‌جمهور جدید تا تنفیذ و تحلیف و شروع به کار رسمی او، روزهای حساسی هستند. فقط درایت و هوشمندی رئیس‌جمهور منتخب و اطرافیان او می‌تواند از خسارت‌های سنگینی که در این مقطع حساس ممکن است متوجه او و دولت مورد نظرش شود جلوگیری کند. اگر چنین خسارتی وارد شود، خسارت به کشور خواهد بود. تحرکاتی که این روزها از جوانب مختلف مشاهده می‌شود، حساسیت این مقطع را بشدت بالا می‌برد. همه تلاش می‌کنند خود را طلبکار و رئیس‌جمهور منتخب را وامدار خود جلوه دهند. این، یعنی تقاضای تشکیل یک شرکت سهامی به نام دولت که سهام‌داران آن هروقت بخواهند و هر طور بخواهند از سهم خود استفاده خواهند کرد. چنین دولتی از اقتدار بی‌بهره خواهد بود درحالی که شرایط کنونی کشور ایجاب می‌کند دولتی مقتدر زمام امور را دردست بگیرد تا بتواند بر معضلات غلبه کند، مشکلات را حل نماید و کشور را در جهت تحقق اهداف نظام جمهوری اسلامی و رفاه و سعادت مردم به پیش ببرد. دست رئیس‌جمهور منتخب باید برای انتخاب وزرا و سایر همکاران باز باشد تا بتواند به وعده فراجناحی عمل کردن خود در تشکیل دولت و در برخورد با مسائل مختلف داخلی و خارجی عمل کند. تشکیل یک دولت با ویژگی‌های فراجناحی و شایسته سالاری با سهم دادن به جناح‌ها و احزاب سازگاری ندارد. دولتی که احزاب و جناح‌ها سهام‌داران آن باشند، به جای آنکه مطالبات مردم را برآورده کند باید خود را موظف به برآورده کردن مطالبات احزاب و جناح‌ها بداند و وقت و امکانات خود را صرف تحقق اهداف آنها نماید. چنین دولتی قطعاً موفق به انجام وعده‌هائی که رئیس‌جمهور منتخب در دوران تبلیغات انتخاباتی به مردم داد نخواهد شد. مشکل اصلی بسیاری از دولت‌ها اینست که فاقد یکپارچگی هستند و همین مشکل موجب عدم استقلال رئیس دولت می‌شود. رئیس دولت باید بتواند در چارچوب قانون اساسی و قوانین و مقررات کشور، با استقلال کامل تصمیم گیری کند و تصمیمات خود را عملی نماید. چنین وضعیتی فقط در صورتی قابل تصور است که رئیس‌جمهور در تشکیل دولت با دست باز و بدون آنکه تحت فشار باشد اقدام کند. نفس اینکه عده‌ای، چه در قالب افراد و چه در قالب احزاب و جناح‌ها، رئیس دولت را برای سهم دادن تحت فشار قرار بدهند، گرایش آنها به قدرت خواهی را نشان می‌دهد و این واقعیت تلخ را مورد تأکید قرار می‌دهد که عوامل فشار درصدد آباد کردن دنیای خود هستند و منافع مردم و مصالح کشور برای آنها اهمیتی ندارد و اگر در شعارهایشان سنگ مردم را به سینه می‌زنند در واقع اهل ظاهرسازی هستند نه واقع گرائی. جامعه ما قبل از هر چیز به پذیرفتن واقعیت‌ها و واقعی عمل کردن نیازمند است. ساز مخالف زدن‌ها، که این روزها با ارائه تحلیل‌های غلط درباره انتخابات به راه افتاده، نه تنها واقعیت را تغییر نخواهد داد، بلکه نوعی اصرار بر ادامه راهی است که بیراهه بودن آن توسط مردم در انتخابات 24 خرداد به اثبات رسیده است. کسانی که اصولاً برای مردم حقی قائل نیستند و نظر خود را همواره و در تمام مسائل، اصل می‌دانند،‌ این روزها بار دیگر به ارائه تحلیل‌های انحرافی مبادرت کرده‌اند و مثل همیشه درصدد مصادره انقلاب و نظام هستند. این افراد، به جای این تلاش‌های بی‌نتیجه، بهتر است تسلیم آراء مردم شوند و در طرز تفکر خود تجدیدنظر نمایند. به موازات تلاش‌های کسانی که درصدد مصادره انقلاب و نظام هستند، یک جریان سیاسی دیگر نیز درصدد مصادره آراء مردم و موفقیت و پیروزی رئیس‌جمهور منتخب است. افراد این جریان، در گفته‌ها، نوشته‌ها و مطالبات خود، به سهم‌خواهی روی آورده‌اند و می‌خواهند به موقعیت و مقام و جایگاهی برسند. این نوع مصادره با نوع اول هر چند از نظر شکلی تفاوت دارد،‌ ولی هر دو مصادره هستند و نمی‌توان هیچیک از آنها را پذیرفت. این هر دو جریان باید بپذیرند که رئیس‌جمهور منتخب برای شکل دادن به کابینه خود نباید تحت فشار باشد. رئیس‌جمهور منتخب باید بتواند با آزادی کامل به مطالعه درباره نیروها بپردازد و از میان آنها شایسته‌ترین‌ها را با قطع نظر از گرایش‌های گروهی‌شان به همکاری دعوت کند و با تزریق تفکر اعتدال به جان دستگاه‌های دولتی و بدنه جامعه، عوارض زشت افراط را که خسارت‌های زیادی به کشور و نظام وارد ساخته است برطرف نماید. انتخابات 24 خرداد، در سطح جهانی جایگاه ایران را تقویت کرده است. تفسیر این تقویت را باید در دو بخش دنبال کرد؛ یکی حضور بالای 70 درصد واجدین شرایط رأی دادن در پای صندوق‌های رأی و دیگری دست رد زدن بر سینه افراطیون و برگزیدن جریان اعتدال. ادامه این مسیر که مردم آن را برگزیده اند، با منزوی شدن تفکر افراطی و تقویت روحیه اعتدال در جامعه و کل دستگاه‌های اجرائی کشور میسر است. دقت در این نکته مهم است که آنچه باید منزوی شود خود "تفکر افراطی" است. به عبارت دیگر اگر اصحاب این تفکر در نگاه خود به مسائل و به ویژه روش عملی خود تجدیدنظر کنند، آنها هم باید جذب شوند و از جایگاه مناسب خود در جامعه و حتی در اداره کشور برخوردار باشند. این، اقتضای جریان اعتدال است و همان چیزی است که راه اعتدال را از راه افراط جدا می‌کند. دقیقاً همین تفکر است که می‌تواند مردم را در صحنه نگهدارد و حضور مردم در پای صندوق‌های رأی در انتخابات‌های بعدی را بسیار بالاتر ببرد و پشتوانه مردمی نظام جمهوری اسلامی را افزایش دهد و جایگاه جهانی آن را تقویت کند. با توجه به این واقعیت‌ها، اکنون زمان آنست که تمام نیروها و احزاب و جناح‌ها با رویکردی اعتدالی به جای آنکه درصدد سهم خواهی برآیند، مشخص کنند دولتی که قرار است به زودی کار خود را شروع کند چه سهمی از همت و تلاش و خدمات صادقانه آنها خواهد داشت. همه باید روشن کنند که برای جبران کاستی‌ها و پیشبرد اهداف نظام جمهوری اسلامی چه کمک‌هائی به دولت جدید خواهند کرد و ثابت کنند در این راه تا چه میزان آمادگی فداکاری دارند. ترجمه روشن این سخن برای احزاب و جناح‌ها اینست که همراهی صادقانه با رئیس‌جمهور منتخب مجاز است و لازم، اما مصادره نتایج انتخابات ممنوع!
به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران ، ستون سر مقاله امروز روزنامه کیهان ،به مقاله ای از حسین شریعتمداری با عنوان« از پلاک شروع‌کن ! »اختصاص یافت:

می‌گویند؛ شخصی مشغول شستن ماشین خود بود ولی برخلاف معمول، شستشوی ماشین را از پلاک آن شروع کرده بود. پرسیدند این چه کاری است؟ خب! مثل بقیه مردم و به روال عادی از بدنه آغاز کن، پلاک و شماره ماشین هم به‌موقع خود شسته می‌شود. طرف در پاسخ گفت؛ دفعه قبل ماشینم را به همین روال که شما می‌فرمایید شستم ولی، وقتی به شماره آن رسیدم، متوجه شدم که ماشین خودم نبوده! در نگاه اول، شاید تصور شود که برداشت این یادداشت از نتیجه انتخابات اخیر، با واقعیت فاصله دارد ولی شواهدی که بیرون از قیل و قال برخی از جریانات سیاسی به آن اشاره خواهیم کرد، نشان می‌دهد هر سه نتیجه‌ای که یادداشت پیش‌روی از انتخابات پرشور و حماسی 24 خرداد ارائه می‌دهد، بی‌کم و کاست صحت داشته و با واقعیات همخوانی غیرقابل انکاری دارد. بخوانید؛ مواضع آقای دکتر روحانی بعد از انتخاب ایشان به ریاست جمهوری اسلامی ایران و مخصوصاً آنچه در کنفرانس خبری روز دوشنبه هفته گذشته در پاسخ به پرسش خبرنگاران داخلی و خارجی مطرح شد، نه فقط با مواضع و نظرات مدعیان اصلاحات و اصحاب فتنه متفاوت بود، بلکه این تفاوت در برخی از موارد به مرز یکصد و هشتاد درجه‌ای نیز می‌رسید. روحانی در این کنفرانس خبری و پس از آن در جمع اعضای ستاد انتخاباتی خود، همانگونه ظاهر شد که اکثریت قریب به اتفاق رأی دهندگان و شرکت‌کنندگان در انتخابات حماسی 24 خرداد انتظار داشتند و نه آنگونه که گروه‌ها و احزاب چند ده نفره آرزو می‌کردند. رئیس جمهور منتخب با بیانی قاطع و صریح بر سیاست‌های کلان و رسماً اعلام شده نظام نظیر مذاکره و رابطه با آمریکا، چالش هسته‌ای، تحریم‌ها، مسائل منطقه‌ای، بحران سوریه، حضور ایران در آمریکای لاتین و... تأکید ورزید. مواضع دکتر روحانی در کنفرانس خبری روز دوشنبه از یکسو با ناامیدی آمیخته به عصبانیت دشمنان بیرونی روبرو شد که نظرات ایشان را با آنچه به توهم در شیپورهای فریب خود دمیده بودند، متفاوت می‌دیدند و از سوی دیگر ناخشنودی مدعیان اصلاحات را در پی داشت که با آراء حداکثر 7 تا 12 درصدی خود انتظار داشتند دکتر روحانی از آنها به عنوان شریک انتخاباتی خود یاد کند! اما رئیس‌جمهور منتخب که از ترکیب سبد رأی خود باخبر بود اجازه نداد در رأی مردم که به امانت نزد ایشان است، خیانت شود. دکتر روحانی در جریان کنفرانس خبری روز دوشنبه خود تلاش هماهنگ روزنامه‌های زنجیره‌ای که با پرسش‌های از قبل طراحی شده سعی داشتند جبهه اصلاحات را در پیروزی ایشان مؤثر قلمداد کنند، به گونه‌ای هوشمندانه ناکام گذاشت. به عنوان مثال، در پاسخ به خبرنگار روزنامه زنجیره‌ای شرق که پرسیده بود «پی‌گیری مطالبات اصلاح‌طلبان در دولت شما چگونه خواهد بود»؟ گفت «از همه آنهایی که حمایت کردند صمیمانه تشکر می‌کنم. یادمان باشد من از امروز رئیس جمهور همه مردم ایران هستم» و یا در جواب به سؤال مشابه خبرنگار یکی دیگر از روزنامه‌های زنجیره‌ای اعلام کرد «دولت من یک دولت فراجناحی خواهد بود». در همین زمینه، تقلای روزنامه آفتاب یزد هم ناکام ماند. خبرنگار این روزنامه زنجیره‌ای اصرار داشت که آقای روحانی از آقای عارف به عنوان معاون اول خود استفاده کند و ادعا می‌کرد، بسیاری از مردم در تماس با روزنامه آفتاب یزد این درخواست را مطرح کرده‌اند! دکتر روحانی که به عنوان یک سیاستمدار باسابقه، منظور اصلی او را دریافته بود و از جایگاه کم اهمیت این روزنامه در فضای رسانه‌ای کشور نیز باخبر بود؛ برای اینکه به اصلاح‌طلبان بفهماند ساده‌لوح نیست، ابتدا از وی پرسید؛ یعنی همه آنها با روزنامه آفتاب یزد تماس گرفته و این درخواست را داشته‌اند؟! و سپس تأکید کرد؛ از همه نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری و نفرات و برنامه‌های آنها استفاده خواهم کرد. این بی‌توجهی دکتر روحانی به جبهه اصلاحات تا آنجا بود که بعد از کنفرانس خبری، یکی از مدعیان اصلاحات در حالی که نمی‌توانست عصبانیت خود را پنهان کند، با صدایی که برای اطرافیان به وضوح قابل شنیدن بود گفت «این شیخ دارد کلیدش را برعکس می‌چرخاند»! در هیچ یک از مواضع و پاسخ‌های دکتر روحانی کمترین نشانه‌ای از مواضع افراطیون مدعی اصلاحات- بخوانید افراطی متمایل به آمریکا- دیده نمی‌شد، بنابراین رئیس جمهور منتخب همانگونه که خود اعلام کرده است نامزد جبهه اصلاحات نیست و از سوی دیگر، ‌مواضع ایشان تاکنون- که انشاءالله در ادامه نیز چنین باشد- با سیاست‌های کلان و رسماً اعلام شده نظام که مورد تأکید اصولگرایان بوده و هست نیز با اندک تفاوتی- در سلیقه- انطباق دارد. آیا، این واقعیت با توجه به شواهد و دلایلی که به آن اشاره شد قابل تردید است؟ اگر قابل تردید نیست- که نیست- به آسانی می‌توان نتیجه گرفت که در انتخابات پرشور و حماسی اخیر؛ اول: آن که؛ گفتمان اصولگرایی پیروز شده است. واقعیتی که برای دشمنان بیرونی، اصحاب فتنه و برخی از مدعیان اصلاحات تلخ و ناگوار بودتا آنجا که هیچیک از آنها نتوانستند ناخشنودی آمیخته به عصبانیت خود را از مواضع دکتر‌روحانی پنهان کنند. گفتنی است چند ساعت بعد از کنفرانس خبری رئیس جمهور منتخب، خبرنگار یکی از رسانه‌های زنجیره‌ای برای مصاحبه با نگارنده تماس گرفت. اوج کار روزنامه بود و فرصتی برای مصاحبه نبود ولی ایشان اصرار داشت که می‌خواهد درباره علت شکست اصولگرایان سؤال کند! پرسیدم؛ شما کنفرانس خبری آقای روحانی را دیده‌اید؟ گفت؛ از ابتدا تا انتها. پرسیدم؛ کدامیک از مواضع ایشان با مواضع اصلاح‌طلبان همخوانی داشت؟ چند ثانیه‌ای سکوت کرد و گفت؛ راستش را بخواهید، هیچکدام! پرسیدم؛ کدامیک از نظرات وی با دیدگاه اصولگرایان در تناقض بود؟! جوابی نداد ولی پرسید؛ یعنی نامزدهای اصولگرا شکست نخورده‌اند؟! گفتم؛ نامزدها شکست خورده‌اند اما، اصولگرایی نه. دوم: این که؛ مدعیان اصلاحات شکست سختی را متحمل شده‌اند. اصلاح‌طلبان این شکست را از قبل پیش‌بینی می‌کردند و به همین علت نامزد اختصاصی خود را برای پیشگیری از وزن‌کشی در انتخابات، مجبور به کناره‌گیری کردند. روحانی تاکید کرده بود که نمی‌خواهد وامدار هیچ گروهی باشد و در صورت پیروزی، از کسانی که اعلام حمایت کرده‌اند بدون ذکر وابستگی گروهی و حزبی آنها تشکر خواهد کرد که کرد! و کاش از عوامل فتنه آمریکایی- اسرائیلی تشکر نمی‌کرد. مدعیان اصلاحات از پاسخ های آقای روحانی در کنفرانس خبری، که علی‌رغم اصرار خبرنگاران زنجیره‌ای حاضر نشده بود جبهه اصلاحات را در آرای خود سهیم کند، به شدت عصبانی هستند. سران این جبهه نتیجه گرفته‌اند که با حضور در انتخابات به دروغ بودن ادعای تقلب در انتخابات 88 و خیانتی که مرتکب شده بودند اعتراف کرده‌اند ولی در مقابل این هزینه کلان، هیچ دستاوردی نداشته‌اند. این جبهه و دشمنان بیرونی با مشاهده پلاک دریافته‌اند، ماشینی که شسته بودند متعلق به آنها نبوده است! سوم: آن که؛ شکست نامزدهای اصولگرا یکی دیگر از نتایج انتخابات پرشور و حماسی اخیر بود. این شکست- به مفهوم رایج سیاسی و نه در بستر آموزه‌های دینی- در حالی است که گفتمان اصولگرایی پیروز انتخابات بوده است. شرح این ماجرای عبرت ‌انگیز به فرصت بیشتری نیاز دارد و در این مختصر به دو نکته بسنده می‌کنیم. الف: با وجود اصرار فراوان اصولگرایان، هیچ یک از نامزدهای اصولگرا حاضر نشدند به نفع یکی از میان خود، انصراف بدهند. نه اینکه با ائتلاف مخالف باشند، بلکه هر یک از آنها انتظار داشت دیگران به نفع او کنار بکشد! و اکنون در توجیه این اقدام غیرقابل توجیه گفته می‌شود، بر فرض ائتلاف، از آنجا که مجموعه آرا آنان کمتر از آرای آقای روحانی بود، ائتلاف آنها باز هم بی‌نتیجه بود که باید گفت؛ اولاً؛ شما که از نتیجه خبر نداشتید و هر کدامتان خود را پیروز نهایی می‌دانستید، بنابراین خودداری شما از ائتلاف کماکان یک اقدام غیرقابل توجیه است و ثانیاً؛ فقط در ریاضیات حاصلضرب دو ضربدر دو 4 است و این قضیه ریاضی در بسیاری از موارد با مسائل اجتماعی قابل انطباق نیست. مثلاً وقتی مردم می‌بینند که هیچ یک از نامزدهای اصولگرا حاضر نیست به نفع دیگری کناره‌گیری کند، به طور طبیعی نتیجه می‌گیرند که این ناهمدلی و ناهمراهی در صورت پیروزی می‌تواند تنش‌آفرین باشد و یا خدای نخواسته خود محوری در دولت آینده را به دنبال داشته باشد. ب: متأسفانه تمامی نامزدها -از جمله نامزدهای اصولگرا- در تبلیغات انتخاباتی و مخصوصاً مناظره‌های تلویزیونی، علیه شرایط موجود و دولت کنونی دست به سیاه‌نمایی زدند و حال آن که به قول حکیمانه حضرت آقا که برخاسته از آموزه‌های صریح اسلامی و اخلاقی است، از ویژگی‌های «نقد منصفانه» آن است که در کنار نقاط منفی، به نقاط مثبت نیز اشاره شود. آیا نامزدهای محترم اصولگرا در عملکرد دولت کنونی هیچ نقطه مثبتی نمی‌دیدند؟! دولت دکتر احمدی‌نژاد، اگرچه طی دو سال اخیر، اقدامات غیرقابل توجیهی داشته است ولی در مجموع خدمات فراوان و کم‌نظیر و در مواردی بی‌نظیر به مردم و نظام ارائه کرده است که حتی تهیه فهرست این خدمات ارزنده نیز به درازا می‌کشد. شکستن حلقه تقریباً موروثی! مسئولیت‌ها، به کارگیری نیروهای متعهد و تازه‌نفس،‌توزیع ثروت‌ عمومی و خدمات به همه نقاط کشور،‌ حمایت از محرومان و مستضعفان، ایستادگی مثال‌زدنی در برابر زورگویی قدرت‌های استکباری، تلاش خستگی‌ناپذیر شبانه‌روزی و... اما، به عنوان نمونه- و فقط یک نمونه- وقتی در مناظره تلویزیونی،‌تصویری از ساختمان‌های مسکن مهر ارائه شد و مجری برنامه، نظر نامزدها را درباره آن جویا شد تمامی نامزدها- بدون استثناء- علیه آن موضع گرفتند و هیچکدامشان حاضر نشدند از این اقدام برجسته دولت که در تمامی دولت‌های صدساله اخیر و مخصوصاً دولت‌های بعد از انقلاب بی‌نظیر بوده است تقدیر کنند. وقتی نامزدهای اصولگرا نیز علیه شرایط موجود سیاه‌نمایی می‌کنند و خدمات برجسته و کم‌نظیر دولت کنونی را نادیده می‌گیرند، نتیجه به طور طبیعی و بدیهی، آن خواهد بود که مردم در عدل و انصاف آنها- با عرض پوزش- تردید کنند و...آیا تردید در انصاف به اضافه، احتمال خودمحوری نمی‌تواند در آرای مردم اثر داشته باشد؟! در ادامه مقاله ای از سیروس محمودیان را با عنوان «یک تفاوت مهم!»منتشر شده در ستون یادداشت روز روزنامه وطن امروزاز نظر می گذرانید : بالاخره انتخابات دوره یازدهم ریاست‌جمهوری با همه تلخ و شیرینی‌های طبیبعی‌اش به شکلی حماسی به پایان رسید. فارغ از نتیجه حاصله تجدید میثاق ملی با آرمان‌های متعالی نظام جمهوری اسلامی، تایید سازوکارهای انتخاباتی آن و اعلان بیعت مجدد با ولی فقیه روح اصلی این انتخابات را شکل می‌داد که در نهایت حسن روحانی با کسب 7/50 درصد آرای ملت، حائز اکثریت شد و در مجموع 36 میلیون و 700 هزار رای ماخوذه فقط با اختلاف اندک 300 هزار رای به مسند ریاست جمهوری ایران دست یافت. مقایسه رفتار انتخاباتی اصولگرایان و اصلاح‌طلبان در ادوار مختلف نشان می‌دهد جنس برخورد این 2 جریان با موضوع پیروزی رقیب تفاوت ماهوی و ساختاری دارد. 1- تصور کنید در انتخابات 24 خرداد امسال اصلاح‌طلبان با همین تعداد رای نتیجه نهایی را به رقیب واگذار می‌کردند. واکنش اصلاح‌طلبان در مقابل رقیب پیروز چه می‌توانست باشد؟ بازبینی رفتار جریان یاد شده در انتخابات مختلف موید آن است که اصولا اصلاح‌طلبان در صورت عدم‌کسب نتیجه مطلوب سریعا به حاشیه‌سازی روی آورده و با اما و اگر نهادن‌های غیرمستند و مستدل، به شکلی گسترده به شائبه‌های خلاف شئون اسلامی- انقلابی مانند تقلب در انتخابات دامن می‌زدند. به‌طور عمومی آنها می‌کوشیدند با توسل به انواع اقدامات مذموم غیرانسانی مانند مظلوم‌نمایی، شهید‌سازی و... به بسیج هواداران و تحریک و تهییج احساسات افکار عمومی علیه نظام بپردازند. در واقع پروژه کشاندن شبکه‌ای هواداران به کف خیابان‌ها و ایجاد تنش و شورش‌های خیابانی در کشور و تخریب اموال عمومی و خصوصی به بهانه دفاع از دموکراسی و آزادی بیان دم‌دست‌ترین رویکرد آنها در مواجهه با موضوع باخت نتیجه انتخابات محسوب می‌شود. 2- در تبیین دلایل اصلی چنین رویکرد غیرعقلانی اصلاح‌طلبان می‌توان گفت که دگم بودن و مطلق‌اندیشی، انحصارطلبی فراگیر، نفع‌جویی شخصی، عدم اعتقاد قلبی به مبانی دینی حاکمیت اصیل مردمی و مهم‌تر از همه داشتن نگاه صرف ابزاری نسبت به مردم و جریان قدرت موجب شده است اصلاح‌طلبان- بویژه لایه‌های افراطی آنها- در مواجهه با یک موضوع اجتماعی- سیاسی مانند انتخابات حقانیت مطلقی برای جریان خویش قائل شده و تنها یک نقش توهین‌آمیز پیاده نظامی را متوجه مردم بدانند. اصلاح‌طلبان مسؤولیت مردم را فقط تا پای صندوق رای قابل تحمل می‌دانند و معتقدند پس از پایان انتخابات، نخبگان حق تصمیم‌گیری بی‌قید و شرط در امور سرنوشت‌ساز را دارند و مردم هیچ تکلیفی درباره رهگیری امور یا نظارت بر عملکرد دولتمردان ندارند. شاید پایبندی به دموکراسی مبتذل غربی و آموزه‌های فلسفی غرب در حوزه تولید قدرت و کارکردهای آن، یگانه رمز توصیف منفعت‌طلبانه پروسه انتخابات از سوی این جریان باشد. طبعا مادیگرایی مانع از پذیرش نتایج واقعی یک انتخابات و در شکست انتخاباتی است. 3- در پاسخ به پرسش چگونگی و کیفیت رفتار متقابل اصولگرایان برابر پیروزی رقیب در انتخابات مختلف، مستند به مواضع اتخاذی اصولگرایان در حال و گذشته می‌توان گفت از نظر اصولگرایان در چارچوب گفتمان انقلاب اسلامی «برد و باخت در انتخابات» معنای واقعی ندارد. از نظر جریان اصولگرایی باید برای انتخاب و سلایق متنوع مردم که در قالب انتخابات بروز و ثبوت می‌کند احترام ذاتی قائل شد. حفظ مصالح نظام و فراهم کردن بستری ایده‌آل و جامع برای جلب مشارکت پرشور و حماسی مردم در هر انتخاباتی یک اصل انکارناپذیر است و بدین لحاظ در هر انتخاباتی پیروز واقعی مردم و گفتمان انقلاب اسلامی است. اعتبار حقیقی «قدرت» در اصل انجام خدمت بی‌منت تعبیر و تفسیر اجتماعی می‌یابد. از منظر دیگر اصولگرایان جمهوریت را در قالب اسلامیت آن می‌پذیرند. طبعا این جریان سیاسی در چارچوب اعتقاد واقعی به مردمسالاری دینی و اطمینان عمیق به سلامت ساز و کارهای انتخاباتی نظام و داشتن باور جدی به صداقت و امانتداری مسؤولان نظام کمترین‌ تردیدی درباره اهمال سهوی و عمدی کارگزاران انتخابات و مسؤولان نظام در صیانت از آرای عمومی به خود راه نمی‌دهند. داشتن نگاه احدی‌الحسنیین به فرآیند انتخابات و احترام گذاشتن حقیقی به نظر اکثریت و پذیرش بدون درد سر نتیجه نهایی انتخابات و پرهیز جدی از حاشیه‌سازی‌های هزینه‌ساز برای نظام و مردم و تبریک شجاعانه نتیجه انتخابات به رقیب پیروز و داشتن احساس سرور و شادمانی از نشاط سیاسی موجود در کشور از مصادیق عینی برخورد اصولگرایان با موضوع یادشده است. 4- در تحلیل ریشه مبنایی رفتار انتخاباتی اصولگرایان باید اشاره کرد که برخورداری از یک نگاه تکلیف‌محور دینی نسبت به مسائل سیاسی- اجتماعی، پذیرش غیرمشروط مشروعیت نظام جمهوری اسلامی و داشتن تعریف موسع شرعی از مساله راهبردی قدرت و سازوکارهای مشروع دستیابی به آن مانع از بروز رفتارهای مشابه رخ‌داده از سوی اصلاح‌طلبان است. صلاح‌اندیشی، تقواگرایی، مذموم دانستن کسب قدرت سیاسی- اجرایی به هر طریق ممکن در ادبیات دینی و پایبندی همگانی به اصول و مبانی گفتمان انسان‌ساز انقلاب اسلامی، به‌طور جدی مانع از جاه‌طلبی اصولگرایان می‌شود. عدم‌پذیرش نتیجه انتخابات در نظام اسلامی مصداق بارز شارلاتانیزم سیاسی است که بارها در دستور کار اصلاح‌طلبان قرار گرفته است. لذا اصولگرایان در طول هفته گذشته و برخلاف تصور باطل و تبلیغات دامنه‌دار دشمنان نظام در دوره اعلام نتایج، در کمال آرامش به نتیجه نهایی انتخاب ملت احترام گذاشته و پس از آن نیز با تمام وجود برای کمک به منتخب ملت در خدمت‌رسانی مطلوب به آحاد مردم و فراهم کردن بستری مناسب برای استمرار بخشیدن به روند توسعه و عمران و آبادانی کشور اعلام آمادگی کردند. 5- بازبینی رفتار انتخاباتی اصلاح‌طلبان در گذشته نه‌چندان دور به آسانی روشن می‌کند انجام مصاحبه با رسانه‌های بیگانه و ضدانقلاب و ایراد خدشه به ماهیت نظام، استفاده از ظرفیت‌های اهدایی دشمنان نظام، بهره‌مندی از امکانات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری از پیش تدارک دیده شده از سوی معاندان و معارضان و سران ضدانقلاب و به‌طور مشخص هوچی‌گری رسانه‌ای و تلاش سازمان یافته برای تغییر نتیجه انتخابات در خارج از صندوق‌های رای یکی از شگردهای سیاسی- اجتماعی بخشی از لایه‌های افراطی اصلاح‌طلبان است. انتخابات ریاست‌جمهوری در خرداد 1388 مصداق مستندی برای اثبات این روند غیرمنطقی می‌تواند باشد. 6- در پایان لازم به اشاره است در فرهنگ دینی- سیاسی مبتنی بر اصول و قواعد لایتغیر انقلاب اسلامی، وحدت و همدلی رمز پیروزی ملت در مقابل استکبار جهانی است. بدیهی است جریان اصولگرایی مبتنی بر مبانی خویش اعتقاد راسخ دارد در دوران گذار و انتقال قدرت از دولت دهم به دولت منتخب هرگونه بهانه‌جویی، هزینه‌سازی برای نظام و اتلاف سرمایه‌های بی‌بدیل اجتماعی کشور، ایجاد تنش و بحران در جامعه، هرگونه افراط و تفریط که به نشاط و سرزندگی سیاسی کشور آسیب بزند از سوی هر جریان و گروه سیاسی که باشد یک حماقت سیاسی بوده و محکوم و مذموم است. اما در عین حال باید توجه داشت حفظ روحیه استکبارستیزی، عدالت‌طلبی و نظارت دقیق مطالبه‌گرانه بر عملکرد دولت و همچنین کمک اصولی به امر مدیریت منابع کشور و بهبود وضعیت معیشتی مردم، تقویت و تثبیت عزت و اقتدار ملی در عرصه داخلی و بین‌المللی و دفاع از حریم قانون اساسی، عفت و اخلاق عمومی و مهم‌تر از همه اصرار حکیمانه بر پایبندی دولت منتخب بر حق مسلم ملت ایران در دستیابی به انرژی هسته‌ای، پیام روشن این رفتار منطقی اصولگرایان است. صبح امروز ستون یادداشت روز روزنامه خراسان به مقاله ای از محمدابراهیم طاهریان سفیر سابق ایران در افغانستان و پاکستان با عنوان«روی دیگر سکه افتتاح دفتر طالبان در قطر»اختصاص یافت: افتتاح دفتر طالبان در دوحه قطر و مطرح شدن مباحث گفت وگوی رسمی آمریکا و دولت افغانستان با این گروه طی روزهای گذشته بازتاب گسترده ای داشته است که البته سوالات زیادی را به ذهن متبادر می کند. این که اهداف آمریکا از افتتاح این دفتر چیست و دولت افغانستان با چه نگاهی وارد این فرآیند شده است؟ آیا این دفتر متعلق به جریان افراط و طالبان است یا آن گونه که در اخبار آمده و بر سر در این دفتر عبارت «دفتر امارات اسلامی افغانستان» نصب شده بود، یادآور حکومت طالبان در افغانستان و به عبارتی نماینده این کشور است؟ مذاکره با این جریان درباره چه چیزی است و دستور کار چیست؟ آیا قرار است به مطالبه طرفین توجه شود مثلا همانطور که طالبان اعلام کرده است در ازای آزادی ۵ تن از فرماندهان این گروه در گوانتانامو یک سرباز آمریکایی آزاد خواهد شد یا این که آمریکایی ها اعلام کرده اند که «می خواهیم خروج مان از افغانستان کم هزینه باشد.» این سوالات و سوال های بیشتری درباره این مسئله مطرح است و می توان پاسخ های متفاوتی به هر کدام داد. اما با توجه به سابقه حضور آمریکا در افغانستان و تحولاتی که طی هفته ها و روزهای اخیر در افغانستان رخ داده است چشم انداز چندان مثبتی نمی توان از قبال این مسئله برای افغانستان متصور بود. ممکن است آمریکایی ها و همه کشورهایی که به نوعی از این روند حمایت می کنند توجیهاتی را بیان کنند از جمله این که آمریکا سعی دارد شکافی بین بخش نظامی و سیاسی طالبان با آغاز این مذاکرات ایجاد کند اما آیا به واقع می توان چنین تفکیکی را درباره گروه افراطی طالبان قائل شد. اگرچه آمریکا سعی می کند با این کار به طالبان به عنوان یک گروه سیاسی وجهه رسمی در فضای بین المللی بدهد اما این گروه هنوز در حرف و عمل اعلام نکرده است که دست از خشونت ها برداشته و یا قانون اساسی افغانستان را می پذیرد حتی در مراسم افتتاح این دفتر و در بیانیه ۵ ماده ای خود بر ادامه نبرد تاکید کرده است، بنابراین بحث کشاندن طالبان از عرصه نظامی به فعالیت سیاسی که محافل آمریکایی مطرح می کنند بیشتر جنبه رسانه ای داشته و واقعیت ندارد. پرواضح است که کشورهایی که در حال همکاری با جریان افراط هستند در حال افکارسنجی در راستای جا انداختن این جریان برای استفاده ابزاری از این گروه در آینده افغانستان و منطقه هستند که این مسئله امر خطرناکی است. آمریکایی ها به دنبال این هستند که بحران در افغانستان را به گونه ای مدیریت کنند که از همه عناصر در راستای تامین منافع منطقه ای و فرامنطقه ای خود استفاده کنند طی هفته های اخیر ۳ اتفاق مهم در افغانستان رخ داده است که شاید به نوعی اهداف حامیان این موضوع را مشخص تر می کند. اول واگذاری مسائل امنیتی از ناتو به نیروهای افغان که مشخص نیست تا چه حد در مقام عمل محقق خواهد شد، دوم انفجاری در غرب کابل و منطقه شیعه نشین -که کمتر در این منطقه شاهد چنین انفجارهایی بوده ایم - طی روزهای گذشته که هدف آن محمد محقق از رهبران حزب وحدت افغانستان بود ،همچنین افتتاح رسمی دفتر جریان افراط (طالبان) در قطر که با حمایت واشنگتن و بخشی از حاکمیت در کابل انجام شده است که در مجموع خروجی آن ترسیم کننده نوعی بحران و پیچیدگی در اوضاع افغانستان است. در نگاه خوشبینانه کسانی که دست اندرکار این روند هستند نسبت به افغانستان شناخت کافی ندارند یعنی از روی ناآگاهی دست به این اقدام زده اند و در بدبینانه ترین حالت هم این که اعمال این تناقض ها برای پیچیده تر شدن وضعیت و ناامنی در افغانستان و منطقه است .در این میان مواضع دولت افغانستان نیز اگرچه تاکنون در مخالفت با افتتاح رسمی دفتر طالبان بوده اما با توجه به سابقه ذهنی که از این دولت داریم این مواضع بیشتر در مقام حرف باقی خواهد ماند البته اگر دولت افغانستان این بار بر روی مواضع خود بایستد به سود منافع این کشور خواهد بود . هر چند برخی معتقدند بحث احداث پایگاه های آمریکا در خاک افغانستان متغیر مهمی در این فرآیند است و بخشی از مذاکرات دولت افغانستان با آمریکا متاثر از این مسئله است همچنین با توجه به این که افغانستان در آستانه انتخابات ریاست جمهوری قرار دارد بخشی از موضع گیری های کابل و چانه زنی ها با واشنگتن نیز براین اساس باید ارزیابی شود. وقتی تمام این تحولات را کنار هم می گذاریم یعنی مجموعه ای از تناقض ها و بی تدبیری ها در حال انجام است که می تواند آینده افغانستان را از چیزی که هست مبهم تر کند.مذاکره با هر جریانی یا کشوری درباره منافع افغانستان باید توسط ساز و کارهای قانونی که در این کشور تعبیه شده به خصوص پارلمان افغانستان انجام شود. مصطفی درایتی(فعال سیاسی)در مقاله ای با عنوان «مشکلی به نام سهم‌خواهی در دولت»برای ستون سرمقاله روزنامه آرمان این طور نوشت: مهم‌ترین معیار در دولت آقای روحانی کارآمدی و تعهد افراد خواهد بود. تعهد باید در همه زمینه‌ها باشد. باید برای همه رفتار و کردارها باشد که در جامعه نمود داشته باشد. کابینه‌ای که آقای دکتر روحانی تشکیل خواهد داد، کابینه‌ای کارآمد خواهد بود که در آن افراد بدون توجه به گرایش سیاسی انتخاب خواهند شد. تجربه 34 سال مدیریت بعد از انقلاب، شخصیت‌های باتجربه و متخصصی را در همه زمینه‌ها پرورش داده است و انتظار همه از دکتر روحانی تشکیل یک کابینه بسیار قوی است. خوشبختانه دست آقای روحانی برای تشکیل کابینه باز است و محدودیت‌ها چندان برای‌شان مشکلی ایجاد نمی‌کند. این را هم باید مدنظر داشت که دوره آزمون و خطا تمام شده و می‌توان با انتخاب افراد باتجربه و باثبات به این دولت امید بست. اما نباید افراد و گرایش‌های گوناگون به این دولت به دیده سهم‌خواهی نگاه کنند. اگر این نگاه در دولت و در گزینش افراد نباشد، به‌طور حتم دولت موفق‌تری خواهد بود. یعنی معیارهایی که بر اساس تجربیات و تخصص و... است باید در مورد همه افراد باشد. درنظر نیست که یک ویترین قشنگ داشته باشیم. یا مثلا مطرح می‌شود که بانوان در کابینه حضور داشته باشند. اگر خانم‌هایی هستند که توانایی لازم برای پذیرش مسئولیت‌های سنگین دارند باید از حضور آنها استقبال شود. در سطوح معاونت و مدیریت کل، جایگاه‌هایی برای خانم‌ها هست و بستری مناسب است که توانایی خود را برای پذیرش مسئولیت‌های سنگین‌تر نشان بدهند. البته این را باید درنظر داشت که به هیچ وجه نباید مخالف حضور بانوان در کابینه بود اما این حضور نباید یک حضور صرفا نمایشی برای پر کردن دکور باشد. در زمینه‌های مختلف مدیریتی، زنانی را داریم که در دوران خود از همه مردان موفق‌تر بوده‌اند و از این افراد هم باید در جایگاه مناسب استفاده شود. این مساله در مورد جوان بودن کابینه هم صدق می‌کند. یک دوره هشت ساله را برای پرورش مدیران اصلاح‌طلب از دست داده‌ایم و شاید در بعضی قسمت‌ها تیم مدیریتی مسن روی کار بیایند. به نظر می‌رسد نوع نگاه در هشت سال گذشته بعضا خامی را در میان مدیران افزایش داده و روند تربیت مدیران جوان دچار انقطاع شد چراکه بدون استفاده از تجربه مدیران گذشته توفیقی نخواهیم داشت. باید جایگاه جوانان در حوزه مدیریت‌ها و معاونت‌ها درنظر گرفته شود تا به مرور زمان به مدیران باتجربه بدل شوند. این دوره با وجود مشکلاتی که هست فکر می‌کنم استفاده از نیروهای جوان در بعضی حوزه‌ها به صلاح نباشد. یکی دیگر از موارد ضعف نگاه منطقه‌ای به کابینه است. دخالت دولت و حضور افراد غیر بومی در مدیریت بعضی استان‌ها باعث شد تا نگاه منطقه‌ای به کابینه وجود داشته باشد. مثلا زمانی که یک نفر از مازندران به یک مدیریت کلان در مناطق کردنشین می‌رسد این تفکر انفصال محور تقویت می‌شود. اگر مدیریت‌ها در هر منطقه به دست مردم همان منطقه سپرده شود، دیگر این سهم‌خواهی‌هایی، پیش نمی‌آید. ما در دوره اصلاحات تجربه خوبی از سپردن کارها به مردم داشتیم. مدیری که خوب باشد باید بداند ایران برای همه مردم است و همه در آن دارای حق مشاع هستند. نادر قاضی‌پور(عضو کمیسیون صنایع)در مقاله ای با عنوان «سنت نامیمون پروژه‌های نیمه‌کاره»برای ستون یادداشت اول روزنامه تهران امروز این طور نوشت: وزیر صنعت، معدن و تجارت روز گذشته آمار قابل تاملی از پروژه‌های صنعتی کشور اعلام کرد. او گفت پروژه‌های نیمه‌تمام بالای ۲۰ درصد پیشرفت در کشور ۲۰ هزار فقره است. این یعنی ما در کشورمان 20 هزار پروژه نیمه‌تمام و با پیشرفت اندک داریم که قرار است به دولت آینده سپرده شوند. متاسفانه این سنت نامیمونی‌است که دیرگاهی‌است در کشور رواج پیدا کرده و دولت آینده، به عنوان دولتی که قرار است نواقص ساختاری را رفع کند به آن رسیدگی جدی به عمل بیاورد. سنت نیمه‌تمام گذاشتن پروژه‌ها و سپردن آنها به دولت بعدی، آن هم بدون پیشرفت قابل قبول، در دولت‌های پیش از نهم و دهم هم مشاهده می‌شود اما این دولت با چنین آماری که اعلام می‌شود نشان داده که سنت «نیمه‌تمام گذاشتن‌ پروژه‌ها» را به حد اعلا رسانده است. مهر تایید چنین اظهارنظری هم با نگاهی به پروژه‌های عمرانی کشور زده خواهد شد زیرا ما در عمران و سازندگی کشور هم 2800 پروژه نیمه‌تمام یا تعطیل شده داریم. پیشروی در مسیر چنین سنتی این سوال را به وجود می‌آورد که دولت‌ها چگونه عملکردی دارند که همیشه هزاران پروژه به دولت بعدی سپرده می‌شود. جالب اینجاست که نیمی از این پروژه‌ها هم از سوی دولت بعدی غیراقتصادی و غیرعلمی برآورد می‌شود و با وجود هزینه‌های سرشاری که صرف آنها شده، ادامه آنها مورد تردید قرار می‌گیرد. به نظر می‌آید به خاطر آماری که از سوی وزیر صنعت منتشر شده بهتر است برای ریشه‌یابی این امر سراغ عملکرد صنعتی این دولت برویم. دلیل اینکه ما امروز با 20 هزار پروژه‌ای که تنها 20 درصد پیشرفت داشته‌اند روبه‌روییم این است که بسیاری از این پروژه‌ها پشتیبان علمی، کارشناسی نداشته‌اند و جهت اهدافی «غیر» کلید خورده‌اند. براساس گزارشاتی که ما در مجلس دریافت می‌کنیم برخی پروژه‌های صنعتی در طول دولت دهم تنها و تنها به دلیل مقاصد سیاسی و رایج کلنگ‌زنی شده‌اند. این در حالی‌است که آغاز ساخت یک پروژه صنعتی یا یک کارخانه نیازمند تحقیقات گسترده بسیاری است. در مرحله اول مکان‌یابی و اصول ساختاری یک طرح و پروژه صنعتی باید مورد توجه قرار گیرد. از سوی دیگر تصمیم‌گیرندگان باید توجیه اقتصادی پروژه خود را به روشنی مشخص کنند. یک طرح صنعتی و پیشرفت آن بستگی به توجیه اقتصادی آن و گشایشی که در کار کشور ایجاد می‌کند دارد. بسیاری از این پروژه‌هایی که اکنون رقم آن 20 هزار اعلام شده فاقد توجیه اقتصادی برای کشور و مردم است. از همین‌رو سرمایه‌گذاری روی چنین پروژه‌هایی به صفر رسیده است. چون سرمایه‌گذار برای قرار دادن سرمایه‌ خود در بخش صنعتی یا یک پروژه، اول از همه بر توجیه اقتصادی و سودآوری آن تمرکز می‌کند. به همین خاطر پروژه‌هایی که از روی مقاصد سیاسی یا وعده‌های بی‌پایه استانی مسئولین کلید زده شده‌اند فاقد این توجیه هستند و این روزها نیمه کاره مانده‌اند و به عنوان ارثیه دولت فعلی برای دولت آینده در نظر گرفته می‌شوند. با اطلاع از دلایل نیمه‌تمام ماندن پروژه‌های صنعتی بهتر است به راهکارهای موجود دولت آینده برای مقابله با این سنت نادرست اشاره‌ای داشته باشیم. در درجه اول دولت آینده باید افراد متعهد، کاردان، منطقی و خوشفکر را بر بخش صنعت و معدن بگمارد. این افراد می‌توانند به خوبی حوزه صنعت که الحق حوزه بسیار مهمی برای هر کشوری‌است را هدایت کنند. از سوی دیگر دولت باید پروژه‌های نیمه‌تمام را به سه بخش تقسیم کند. بخش اول پروژ‌ه‌هایی‌است که بیش از 70 درصد پیشرفت داشته‌اند. بخش دوم پروژه‌هایی که پیشرفت 50 درصدی داشته‌اند و بخش سوم را هم به پروژه‌هایی که 20 درصد پیشرفت داشته‌اند اختصاص دهد. گروه اول پروژه‌ها که 70درصد پیشرفت داشته‌اند نیازمند سرمایه‌گذاری‌های معقولند که دولت آینده می‌تواند آنها را به راحتی فراهم کند. برای پروژه‌هایی با 50 درصد پیشرفت هم دولت باید در درجه اول گروه اجرایی و نیروی انسانی فراهم کند و سرمایه‌گذاری‌ها را صورت دهد. برای پروژه‌های 20 درصد پیشرفت اما دولت نیازمند یک تحقیق برای برآورد توجیه اقتصادی آنهاست. برخی پروژه‌هایی که توجیه اقتصادی ندارند باید تغییر کاربری داده شوند و آن بخش که نیازمند سرمایه‌گذاری‌است با کمک بانک‌ها سر و سامان بگیرد. در این صورت صنعت کشور پیشرفت می‌کند، حماسه اقتصادی محقق می‌شود، بیکاری کاهش می‌یابد و تولید داخلی هم رونق می‌گیرد. در ادامه مقاله امروز روزنامه رسالت نوشته محمود فرشیدی را با عنوان«الطاف خفیه الهی ‏»می خوانید: روی سخن با جوانان پرشوری است که در آفرینش حماسه سیاسی 24 خرداد، نقش تعیین‎‌‎کننده‎‌‎ای داشتند. در این میان چه بسا برخی از آنان با تردید و دو دلی تاثیر پذیرفته از تبلیغات بیگانه، پای صندوق‎‌‎های رای حاضر شدند و با ناباوری پس از اعلام نتایج، شنیدند که نامزد مورد نظر آنان به عنوان رئیس‎‌‎جمهور انتخاب شده است و طبعا تجربه گرانبهایی اندوختند که دشمنان ایران جز ایجاد تفرقه بین مردم و مسئولان، به منظور سلطه مجدد بر کشور ما، هدف دیگری ندارند و هر ایرانی سربلند و عزتمداری، هر اندازه هم که به کاستی‎‌‎های موجود اعتراض داشته باشد، زبان به گلایه نزد دشمن نمی‎‌‎گشاید و به تحلیل‎‌‎ها و وسوسه‎‌‎های دشمن گوش نمی‎‌‎سپارد. اما جمع دیگری از جوانان که غالبا چهره‎‌‎های عاشق انقلاب اسلامی بودند، با قاطعیت از نامزد خویش حمایت می‏‎‌‎کردند و چون تنها او را شایسته تصدی ریاست جمهوری می‎‌‎دانستند با تمام توان برایش تبلیغات انجام می‎‌‎دادند. این جمعیت چند میلیونی غالبا جوان و پر نشاط، پس از اعلام نتایج انتخابات، از اینکه نامزد آنان حائز اکثریت آراء نشده و حتی به دور دوم راه نیافته است شگفت‎‌‎زده شدند و از آنجا که شاید این نخستین تجربه شکست آنان در مبارزات انتخاباتی باشد، بی‎‌‎تردید تحمل آن برایشان دشوار خواهد بود و چه بسا توجه به نکات ذیل بتواند آنان را در گذر از این مرحله حساس کمک کند: 1- تجربه‎‌‎های تاریخی فراوان حکایت از آن دارد که همیشه آنچه که ما می‎‌‎خواهیم و آن را به مصلحت تشخیص می‎‌‎دهیم، الزاما به مصلحت ما نیست و کلام وحی به صراحت این حقیقت را یادآوری می‎‌‎کند. (1) امام راحل (ره) هم در این‎‌‎گونه موارد از واژه "الطاف خفیه الهی" بهره می‎‌‎گرفتند تا فرهنگ آمادگی در برابر خلاف انتظارات را به ما بیاموزند. مقام معظم رهبری در 16/2/92 طی سخنانی ارشاد فرمودند که:"باید همه، آنچه را که پیش می‏‎‌‎آ‎‌‎ید و مبتنی بر قانون است تحمل کنیم. این را باید همه‏‎‌‎مان یاد بگیریم، این صبر انقلابی است، این تحمل انقلابی است."و چنین آرزو کردند: "امیدواریم خدای متعال، همه دل‏‎‌‎ها را هدایت کند به آنچه که برای کشور بهتر است." 2- اگرچه اصلاح‎‌‎طلبان سهم جویانه مدعی نقش بی‎‌‎بدیل خویش در پیروزی آقای روحانی هستند اما واقعیت این است که نباید رئیس‎‌‎جمهور منتخب را اصلاح‎‌‎طلب تلقی کرد چنان که خود ایشان هم قبل از پیروزی در انتخابات به این نکته اشاره کرد و پس از پیروزی در انتخابات هم قرینه‏‎‌‎هایی وجود دارد که ایشان در مقابل فشارهای اصلاح‎‌‎طلبان مقاومت می‎‌‎کند و خود را فرا جناحی و رئیس‎‌‎جمهور همه ملت ایران می‎‌‎شمارد. ضمن آنکه سوابق رئیس‎‌‎جمهور منتخب به عنوان نماینده مقام معظم رهبری در شورای عالی امنیت ملی،‎‌‎چه از نظر تفکر و چه از نظر اقتدار با رئیس‎‌‎جمهور اصلاحات متفاوت است. بر این اساس همه سلایق سیاسی موظفند برای حل مشکلات مردم خصوصا مشکلات اقتصادی جامعه به ایشان کمک کنند. 3- درباره نگرانی از آغاز فتنه‎‌‎ای جدید هم،‎‌‎اگرچه هوشیاری شرط عقل است اما باید توجه داشت که جمع سردمداران فتنه فرو پاشیده است و غالب بازماندگان آن جمع به این عقلانیت رسیده‎‌‎اند که خود را درون نظام اسلامی تعریف کنند. وقایع اتفاقیه چند روز اخیر هم این تحلیل را تایید می‎‌‎کند و تحرکات فتنه‎‌‎انگیزانه عده‎‌‎ای معدود پس از اعلام نتایج انتخابات و نیز پس از پیروزی تیم فوتبال، مورد استقبال اکثریت طرفداران حاضر در صحنه واقع نشد. ضمن آنکه هوشیاری مردم پس از فتنه 88 افزایش یافته است و دستگاه‎‌‎های مسئول نیز تجربیات ارزشمندی درباره کشف سر نخ‎‌‎های شبکه‎‌‎های اجتماعی دشمن‎‌‎مدار، به دست آورده‎‌‎اند.‏ 4- نکته مهم و قابل توجه دیگر پرهیز از سرخوردگی و یا عکس‎‌‎العمل نشان دادن‎‌‎های غیر اصولی است. زیرا مشارکت فعال در انتخابات به ترتیب اولویت دو هدف داشت:‏ نخست حمایت گسترده مردم از نظام اسلامی که با عنایات الهی و هدایت‎‌‎های رهبری، 7/72% از افراد واجدشرایط در انتخابات شرکت کردند و اعتماد و دلبستگی خود را به کشور و حکومت خویش اعلام نمودند.‏هدف دیگر، انتخاب رئیس‎‌‎جمهوری بود که در این شرایط دشوار، بار مسئولیت اداره کشور را بر عهده بگیرد و حضور و تجربه طولانی حجت‎‌‎الاسلام دکتر روحانی در عالی‎‌‎ترین سطوح مدیریت کشور می‎‌‎تواند دستمایه ایشان واقع شود تا این بار سنگین امانت را به سر منزل مقصود برساند. بخصوص که طی سال‎‌‎های پس از پیروزی انقلاب اسلامی،‎‌‎همواره امام (ره) و مقام معظم رهبری، ضمن نظارت و هدایت عالیه، بیشترین حمایت‎‌‎ها را از همه روسای جمهور به عمل آورده‎‌‎اند تا آنان بتوانند به مردم بیشتر و بهتر خدمت کنند. بر این اساس به هیچ‎‌‎وجه نباید به شیطان رخصت داد تا به صف‎‌‎آ‎‌‎رایی لشکر یاس رویاروی سپاه ایمان امیدوار شود و ابزار دیگر شیطان هم تشویق به عکس‎‌‎العمل‎‌‎های تند و تخریبی است که بی‎‌‎تردید با اخلاق اسلامی منافات دارد. ‏ صبح امروز روزنامه جمهوری اسلامی ستون سرمقاله خود را به مقاله ای با موضوع«مصادره ممنوع!»اختصاص داد: بسم‌الله الرحمن الرحیم روزهای بین انتخاب رئیس‌جمهور جدید تا تنفیذ و تحلیف و شروع به کار رسمی او، روزهای حساسی هستند. فقط درایت و هوشمندی رئیس‌جمهور منتخب و اطرافیان او می‌تواند از خسارت‌های سنگینی که در این مقطع حساس ممکن است متوجه او و دولت مورد نظرش شود جلوگیری کند. اگر چنین خسارتی وارد شود، خسارت به کشور خواهد بود. تحرکاتی که این روزها از جوانب مختلف مشاهده می‌شود، حساسیت این مقطع را بشدت بالا می‌برد. همه تلاش می‌کنند خود را طلبکار و رئیس‌جمهور منتخب را وامدار خود جلوه دهند. این، یعنی تقاضای تشکیل یک شرکت سهامی به نام دولت که سهام‌داران آن هروقت بخواهند و هر طور بخواهند از سهم خود استفاده خواهند کرد. چنین دولتی از اقتدار بی‌بهره خواهد بود درحالی که شرایط کنونی کشور ایجاب می‌کند دولتی مقتدر زمام امور را دردست بگیرد تا بتواند بر معضلات غلبه کند، مشکلات را حل نماید و کشور را در جهت تحقق اهداف نظام جمهوری اسلامی و رفاه و سعادت مردم به پیش ببرد. دست رئیس‌جمهور منتخب باید برای انتخاب وزرا و سایر همکاران باز باشد تا بتواند به وعده فراجناحی عمل کردن خود در تشکیل دولت و در برخورد با مسائل مختلف داخلی و خارجی عمل کند. تشکیل یک دولت با ویژگی‌های فراجناحی و شایسته سالاری با سهم دادن به جناح‌ها و احزاب سازگاری ندارد. دولتی که احزاب و جناح‌ها سهام‌داران آن باشند، به جای آنکه مطالبات مردم را برآورده کند باید خود را موظف به برآورده کردن مطالبات احزاب و جناح‌ها بداند و وقت و امکانات خود را صرف تحقق اهداف آنها نماید. چنین دولتی قطعاً موفق به انجام وعده‌هائی که رئیس‌جمهور منتخب در دوران تبلیغات انتخاباتی به مردم داد نخواهد شد. مشکل اصلی بسیاری از دولت‌ها اینست که فاقد یکپارچگی هستند و همین مشکل موجب عدم استقلال رئیس دولت می‌شود. رئیس دولت باید بتواند در چارچوب قانون اساسی و قوانین و مقررات کشور، با استقلال کامل تصمیم گیری کند و تصمیمات خود را عملی نماید. چنین وضعیتی فقط در صورتی قابل تصور است که رئیس‌جمهور در تشکیل دولت با دست باز و بدون آنکه تحت فشار باشد اقدام کند. نفس اینکه عده‌ای، چه در قالب افراد و چه در قالب احزاب و جناح‌ها، رئیس دولت را برای سهم دادن تحت فشار قرار بدهند، گرایش آنها به قدرت خواهی را نشان می‌دهد و این واقعیت تلخ را مورد تأکید قرار می‌دهد که عوامل فشار درصدد آباد کردن دنیای خود هستند و منافع مردم و مصالح کشور برای آنها اهمیتی ندارد و اگر در شعارهایشان سنگ مردم را به سینه می‌زنند در واقع اهل ظاهرسازی هستند نه واقع گرائی. جامعه ما قبل از هر چیز به پذیرفتن واقعیت‌ها و واقعی عمل کردن نیازمند است. ساز مخالف زدن‌ها، که این روزها با ارائه تحلیل‌های غلط درباره انتخابات به راه افتاده، نه تنها واقعیت را تغییر نخواهد داد، بلکه نوعی اصرار بر ادامه راهی است که بیراهه بودن آن توسط مردم در انتخابات 24 خرداد به اثبات رسیده است. کسانی که اصولاً برای مردم حقی قائل نیستند و نظر خود را همواره و در تمام مسائل، اصل می‌دانند،‌ این روزها بار دیگر به ارائه تحلیل‌های انحرافی مبادرت کرده‌اند و مثل همیشه درصدد مصادره انقلاب و نظام هستند. این افراد، به جای این تلاش‌های بی‌نتیجه، بهتر است تسلیم آراء مردم شوند و در طرز تفکر خود تجدیدنظر نمایند. به موازات تلاش‌های کسانی که درصدد مصادره انقلاب و نظام هستند، یک جریان سیاسی دیگر نیز درصدد مصادره آراء مردم و موفقیت و پیروزی رئیس‌جمهور منتخب است. افراد این جریان، در گفته‌ها، نوشته‌ها و مطالبات خود، به سهم‌خواهی روی آورده‌اند و می‌خواهند به موقعیت و مقام و جایگاهی برسند. این نوع مصادره با نوع اول هر چند از نظر شکلی تفاوت دارد،‌ ولی هر دو مصادره هستند و نمی‌توان هیچیک از آنها را پذیرفت. این هر دو جریان باید بپذیرند که رئیس‌جمهور منتخب برای شکل دادن به کابینه خود نباید تحت فشار باشد. رئیس‌جمهور منتخب باید بتواند با آزادی کامل به مطالعه درباره نیروها بپردازد و از میان آنها شایسته‌ترین‌ها را با قطع نظر از گرایش‌های گروهی‌شان به همکاری دعوت کند و با تزریق تفکر اعتدال به جان دستگاه‌های دولتی و بدنه جامعه، عوارض زشت افراط را که خسارت‌های زیادی به کشور و نظام وارد ساخته است برطرف نماید. انتخابات 24 خرداد، در سطح جهانی جایگاه ایران را تقویت کرده است. تفسیر این تقویت را باید در دو بخش دنبال کرد؛ یکی حضور بالای 70 درصد واجدین شرایط رأی دادن در پای صندوق‌های رأی و دیگری دست رد زدن بر سینه افراطیون و برگزیدن جریان اعتدال. ادامه این مسیر که مردم آن را برگزیده اند، با منزوی شدن تفکر افراطی و تقویت روحیه اعتدال در جامعه و کل دستگاه‌های اجرائی کشور میسر است. دقت در این نکته مهم است که آنچه باید منزوی شود خود "تفکر افراطی" است. به عبارت دیگر اگر اصحاب این تفکر در نگاه خود به مسائل و به ویژه روش عملی خود تجدیدنظر کنند، آنها هم باید جذب شوند و از جایگاه مناسب خود در جامعه و حتی در اداره کشور برخوردار باشند. این، اقتضای جریان اعتدال است و همان چیزی است که راه اعتدال را از راه افراط جدا می‌کند. دقیقاً همین تفکر است که می‌تواند مردم را در صحنه نگهدارد و حضور مردم در پای صندوق‌های رأی در انتخابات‌های بعدی را بسیار بالاتر ببرد و پشتوانه مردمی نظام جمهوری اسلامی را افزایش دهد و جایگاه جهانی آن را تقویت کند. با توجه به این واقعیت‌ها، اکنون زمان آنست که تمام نیروها و احزاب و جناح‌ها با رویکردی اعتدالی به جای آنکه درصدد سهم خواهی برآیند، مشخص کنند دولتی که قرار است به زودی کار خود را شروع کند چه سهمی از همت و تلاش و خدمات صادقانه آنها خواهد داشت. همه باید روشن کنند که برای جبران کاستی‌ها و پیشبرد اهداف نظام جمهوری اسلامی چه کمک‌هائی به دولت جدید خواهند کرد و ثابت کنند در این راه تا چه میزان آمادگی فداکاری دارند. ترجمه روشن این سخن برای احزاب و جناح‌ها اینست که همراهی صادقانه با رئیس‌جمهور منتخب مجاز است و لازم، اما مصادره نتایج انتخابات ممنوع!

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها