کد خبر: 54935
تاریخ انتشار :

آیا پرونده های مشکوک ورزش بسته خواهد شد؟

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از مشرق ، این سخن را بسیار از مسئولان شنیده‌ایم که برای ما ابتدا و انتهای خدمت هیچ تفاوتی نمی‌کند و در روزها و حتی ساعت های آخر هم آنگونه کار می‌کنیم که در روزهای اول از خود توان می‌گذاشتیم. آیا واقعا چنین بوده یا اینکه این سخنان شعاری بیش نبوده است؟ آیا چنین بوده یا آنکه برخی در روزهای آخر تلاش کرده‌اند تا حالا که کار به انتها رسیده برای خود بهره بیشتری ببرند؟ آیا چنین بوده یا آنکه برخی سعی کرده‌اند در روزهای آخر با برخی تصمیم‌گیری‌های غیرمعقول و غیرمعمول و یا ایجاد توقعات دست نیافتنی برای آیندگان مشکل ایجاد کنند؟ آیا چنین بوده یا آنکه در خوشبینانه‌ترین حالت با رها کردن کار باعث از بین رفتن انسجام کاری شده‌اند؟ و آیاهای دیگری که می‌تواند دراین میان مطرح شود. بطور قطع قضاوت در این مورد به عهده اهل فن و نظر است تا از سر انصاف ارزیابی کنند که آن ادعا چقدر با واقعیت نزدیک است. تمام کسانی که در مصدر امور قرار می‌گیرند، دارای نقاط ضعف و قوت در کارنامه اجرایی خود هستند. اینگونه نیست که بگوئیم یک نفر در تمام تصمیم‌گیری‌ها درست عمل کرده یا تمام تصمیم‌های فرد دیگری اشتباه بوده است. طبیعی است که هرکس مایل است تا از او نام نیکی برجای بماند و به همین دلیل هم برخی کارهای خوب را انجام می‌دهد. در هنگام قضاوت باید هر دو جنبه خوبی و بدی را ببینیم و آنگاه با تعیین درصد میان آنها و مقایسه با دیگران یا کارهایی که می‌شد انجام داد، و نه صرفا کارهایی که فقط می‌شود شعار آنها را داد،‌ به ارزیابی کارنامه یک فرد بپردازیم. جناب آقای عباسی هم از این قاعده مستثنی نبوده‌اند و باید در فرصتی مناسب با در میان گذاشتن مطالب با ایشان و شنیدن پاسخ‌ها‌یشان، به قضاوت نشست که چه نمره‌ای مناسب کارنامه ایشان است. گمان نمی‌کنم آقای دکتر عباسی خود نیز اعتقاد داشته باشند تمام تصمیم‌هایشان درست بوده است؛ چنانکه در برخی جلسات که با یکدیگر سخن می‌گفتیم اذعان داشتند که در برخی موارد می‌شد تصمیم بهتری گرفت. در کنار انتقاداتی که به پاره‌ای تصمیم‌های ایشان داشته و دارم و آنها را معلول عدم شناخت از ورزش و دادن مشاوره‌های غلط توسط برخی معاونین و نزدیکان آقای عباسی می‌دانم، بر این نکته نیز اذعان دارم که از ایشان نکاتی را هم آموخته‌ام و در حاشیه جلسات حرف های ‌شنیدنی هم از ایشان یاد گرفته‌ام. این را گفتم تا مبادا حالا که هنگام رفتن آقای وزیر است قلم را از دایره انصاف خارج کنیم و فقط از بدی‌ها بگوئیم که این نه کاری است انسانی و نه با اخلاق ورزشی که ادعای آن را داریم سازگار است. آقای عباسی در رفتارهای خود تلاش می‌کرد تا چهره‌ای اخلاقی و دارای اصول جلوه کند. حالا انتظار، از فردی که کوشش می‌کند تا دارای چنین ویژگی باشد، در روزهای پایانی کار چه می‌تواند باشد؟ گمان من این است که اولویت اول ایشان بیان اشتباهاتی است که معتقدند داشته‌اند تا با این کار هم شرط انصاف را رعایت کرده باشند و هم به نوعی از کسانی که با این تصمیم‌گیری‌ها آسیب دیده‌اند حلالیت بطلبند و هم نشان دهند که یک انسان اخلاقی ابایی از بیان اشتباهات خود ندارد. بطور قطع انجام این شیوه نه تنها انسان را کوچک نمی‌کند که او را در نظر دیگران بزرگ هم جلوه می‌دهد. قبول کنیم که اعتراف به اشتباه شجاعتی می‌خواهد که در کمتر کسی یافت می‌شود. باز هم قبول کنیم توجیه اشتباهات نه تنها هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و هنر نیست؛ بلکه کاری است در نهایت استیصال از طرف کسی که باور ندارد انسان است و جایزالخطا. اما بهره‌ دیگر این سلوک آن است که مدیر بعدی با علم به این مسائل تلاش می‌کند تا از تکرار آن اشتباهات اجتناب کند که این می‌تواند یکی از آخرین خدمات آقای عباسی به ورزش کشور باشد. ورزش ما از تکرار اشتباهات کم آسیب ندیده است و این شیوه می‌تواند این آسیب‌ها را از بین ببرد. اما انتظار دیگری که این روزها باید از آقای عباسی داشت این نکته است که مانع از بسته‌شدن برخی پرونده‌هایی شوند که زیان بسیاری به ورزش رسانده‌اند. در این روزها که پاره‌ای از دوستان تمام توان خود را مصروف آن می‌کنند که برخی از پرونده‌ها بسته شود، یکی از خدمات آقای وزیر آن است که مانع از این کار شوند و با مفتوح نگه‌داشتن پرونده، کار را برای بررسی آنها توسط مدیران بعدی آسان کنند. یکی از این بحث‌ها موضوع فروش ساختمان کمیته ملی المپیک است که حرف و حدیث بسیاری راجع به آن وجود دارد. حتما جناب عباسی مطلع هستند در جلسه‌ای که با تعدادی از دوستان با ایشان داشتیم راجع به فروش ساختمان و شرکتی که آن را خریده چه اظهار نظری کردند. این انتظار زیادی نیست تا از وزیری که تلاش می‌کند اصول را رعایت کند بخواهیم در ماه شهادت امامی که برای اجرای عدالت حتی برادر و فرزند نمی‌شناخت، پای مسئله‌ای که اعتقاد دارند در فروش ساختمان خیابان‌ گاندی کمیته المپیک وجود داشته، بایستند. انتظار داریم وزیر ورزش در ماهی که نام آن با این بزرگمرد تاریخ بشریت عجین شده بر عدالت پای فشارند و داستان فروش ساختمان، کسانی که به خارجی‌ها خط می‌دادند و کسانی که دو سال نام‌ها را پنهان می‌کردند را پیگیری کنند تا معلوم شود چه کسانی قصد هدایت و مهندسی کردن انتخابات کمیته المپیک را داشته‌اند. بدون شک این کار پرده از چهره بسیاری انداخته و نقاب‌های دروغین را که بنام خدمت به ورزش آمده؛ اما هیچ قدمی برای آن بر نداشته و فقط به فکر منافع خود و اعوان و انصارشان بوده‌اند کنار خواهد زد تا بار دیگر جامعه ورزشی فریب این‌ها را که مصداق "هر لحظه به رنگی بت عیار درآمد" هستند را نخورد. آیا آقای عباسی چنین کرده و نام نیکی از خود باقی خواهند گذاشت یا آنکه سیاست بر اخلاق ایشان غلبه کرده و سکوت پیشه می‌کنند؟ باید تأمل کرد و دید اگر چنین کردند آنگاه حقایق دیگری هم وجود دارد که خدمت ایشان خواهیم گفت. غلامحسین شعبانی (مدیرمسئول و سردبیر هفته نامه دنیای ورزش)
به گزارش نامه به نقل از مشرق ، این سخن را بسیار از مسئولان شنیده‌ایم که برای ما ابتدا و انتهای خدمت هیچ تفاوتی نمی‌کند و در روزها و حتی ساعت های آخر هم آنگونه کار می‌کنیم که در روزهای اول از خود توان می‌گذاشتیم. آیا واقعا چنین بوده یا اینکه این سخنان شعاری بیش نبوده است؟ آیا چنین بوده یا آنکه برخی در روزهای آخر تلاش کرده‌اند تا حالا که کار به انتها رسیده برای خود بهره بیشتری ببرند؟ آیا چنین بوده یا آنکه برخی سعی کرده‌اند در روزهای آخر با برخی تصمیم‌گیری‌های غیرمعقول و غیرمعمول و یا ایجاد توقعات دست نیافتنی برای آیندگان مشکل ایجاد کنند؟ آیا چنین بوده یا آنکه در خوشبینانه‌ترین حالت با رها کردن کار باعث از بین رفتن انسجام کاری شده‌اند؟ و آیاهای دیگری که می‌تواند دراین میان مطرح شود. بطور قطع قضاوت در این مورد به عهده اهل فن و نظر است تا از سر انصاف ارزیابی کنند که آن ادعا چقدر با واقعیت نزدیک است. تمام کسانی که در مصدر امور قرار می‌گیرند، دارای نقاط ضعف و قوت در کارنامه اجرایی خود هستند. اینگونه نیست که بگوئیم یک نفر در تمام تصمیم‌گیری‌ها درست عمل کرده یا تمام تصمیم‌های فرد دیگری اشتباه بوده است. طبیعی است که هرکس مایل است تا از او نام نیکی برجای بماند و به همین دلیل هم برخی کارهای خوب را انجام می‌دهد. در هنگام قضاوت باید هر دو جنبه خوبی و بدی را ببینیم و آنگاه با تعیین درصد میان آنها و مقایسه با دیگران یا کارهایی که می‌شد انجام داد، و نه صرفا کارهایی که فقط می‌شود شعار آنها را داد،‌ به ارزیابی کارنامه یک فرد بپردازیم. جناب آقای عباسی هم از این قاعده مستثنی نبوده‌اند و باید در فرصتی مناسب با در میان گذاشتن مطالب با ایشان و شنیدن پاسخ‌ها‌یشان، به قضاوت نشست که چه نمره‌ای مناسب کارنامه ایشان است. گمان نمی‌کنم آقای دکتر عباسی خود نیز اعتقاد داشته باشند تمام تصمیم‌هایشان درست بوده است؛ چنانکه در برخی جلسات که با یکدیگر سخن می‌گفتیم اذعان داشتند که در برخی موارد می‌شد تصمیم بهتری گرفت. در کنار انتقاداتی که به پاره‌ای تصمیم‌های ایشان داشته و دارم و آنها را معلول عدم شناخت از ورزش و دادن مشاوره‌های غلط توسط برخی معاونین و نزدیکان آقای عباسی می‌دانم، بر این نکته نیز اذعان دارم که از ایشان نکاتی را هم آموخته‌ام و در حاشیه جلسات حرف های ‌شنیدنی هم از ایشان یاد گرفته‌ام. این را گفتم تا مبادا حالا که هنگام رفتن آقای وزیر است قلم را از دایره انصاف خارج کنیم و فقط از بدی‌ها بگوئیم که این نه کاری است انسانی و نه با اخلاق ورزشی که ادعای آن را داریم سازگار است. آقای عباسی در رفتارهای خود تلاش می‌کرد تا چهره‌ای اخلاقی و دارای اصول جلوه کند. حالا انتظار، از فردی که کوشش می‌کند تا دارای چنین ویژگی باشد، در روزهای پایانی کار چه می‌تواند باشد؟ گمان من این است که اولویت اول ایشان بیان اشتباهاتی است که معتقدند داشته‌اند تا با این کار هم شرط انصاف را رعایت کرده باشند و هم به نوعی از کسانی که با این تصمیم‌گیری‌ها آسیب دیده‌اند حلالیت بطلبند و هم نشان دهند که یک انسان اخلاقی ابایی از بیان اشتباهات خود ندارد. بطور قطع انجام این شیوه نه تنها انسان را کوچک نمی‌کند که او را در نظر دیگران بزرگ هم جلوه می‌دهد. قبول کنیم که اعتراف به اشتباه شجاعتی می‌خواهد که در کمتر کسی یافت می‌شود. باز هم قبول کنیم توجیه اشتباهات نه تنها هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و هنر نیست؛ بلکه کاری است در نهایت استیصال از طرف کسی که باور ندارد انسان است و جایزالخطا. اما بهره‌ دیگر این سلوک آن است که مدیر بعدی با علم به این مسائل تلاش می‌کند تا از تکرار آن اشتباهات اجتناب کند که این می‌تواند یکی از آخرین خدمات آقای عباسی به ورزش کشور باشد. ورزش ما از تکرار اشتباهات کم آسیب ندیده است و این شیوه می‌تواند این آسیب‌ها را از بین ببرد. اما انتظار دیگری که این روزها باید از آقای عباسی داشت این نکته است که مانع از بسته‌شدن برخی پرونده‌هایی شوند که زیان بسیاری به ورزش رسانده‌اند. در این روزها که پاره‌ای از دوستان تمام توان خود را مصروف آن می‌کنند که برخی از پرونده‌ها بسته شود، یکی از خدمات آقای وزیر آن است که مانع از این کار شوند و با مفتوح نگه‌داشتن پرونده، کار را برای بررسی آنها توسط مدیران بعدی آسان کنند. یکی از این بحث‌ها موضوع فروش ساختمان کمیته ملی المپیک است که حرف و حدیث بسیاری راجع به آن وجود دارد. حتما جناب عباسی مطلع هستند در جلسه‌ای که با تعدادی از دوستان با ایشان داشتیم راجع به فروش ساختمان و شرکتی که آن را خریده چه اظهار نظری کردند. این انتظار زیادی نیست تا از وزیری که تلاش می‌کند اصول را رعایت کند بخواهیم در ماه شهادت امامی که برای اجرای عدالت حتی برادر و فرزند نمی‌شناخت، پای مسئله‌ای که اعتقاد دارند در فروش ساختمان خیابان‌ گاندی کمیته المپیک وجود داشته، بایستند. انتظار داریم وزیر ورزش در ماهی که نام آن با این بزرگمرد تاریخ بشریت عجین شده بر عدالت پای فشارند و داستان فروش ساختمان، کسانی که به خارجی‌ها خط می‌دادند و کسانی که دو سال نام‌ها را پنهان می‌کردند را پیگیری کنند تا معلوم شود چه کسانی قصد هدایت و مهندسی کردن انتخابات کمیته المپیک را داشته‌اند. بدون شک این کار پرده از چهره بسیاری انداخته و نقاب‌های دروغین را که بنام خدمت به ورزش آمده؛ اما هیچ قدمی برای آن بر نداشته و فقط به فکر منافع خود و اعوان و انصارشان بوده‌اند کنار خواهد زد تا بار دیگر جامعه ورزشی فریب این‌ها را که مصداق "هر لحظه به رنگی بت عیار درآمد" هستند را نخورد. آیا آقای عباسی چنین کرده و نام نیکی از خود باقی خواهند گذاشت یا آنکه سیاست بر اخلاق ایشان غلبه کرده و سکوت پیشه می‌کنند؟ باید تأمل کرد و دید اگر چنین کردند آنگاه حقایق دیگری هم وجود دارد که خدمت ایشان خواهیم گفت. غلامحسین شعبانی (مدیرمسئول و سردبیر هفته نامه دنیای ورزش)

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها