"اروشدوخ" در آخرین نقطه بهشت +تصاویر
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبر نگاران ، پیرزن در حالیکه دانههای تسبیح را زیر انگشتانش یک به یک جابه جا میکند، زیر لب کلماتی را هم به آرامی زمزمه میکند.
او از پشت پنجره چوبی آبیرنگ نگاهش را به جادهای دوخته که مسیر اصلی تالش به آستارا است.
در مقابل او باغ بزرگ و رویایی قرار دارد که با کمی شیب ملایم امتداد آن به جاده و سپس شالیزارهای سرسبز میرسد که در ادامه نگاه پیرزن را به کرانه نیلگون خزر و دریای آبی پیوند میدهد.
درختان باغ چندان بلند نیستند و بیشتر بوتةهای گل محمدی، خیار، کدو، گوجه و بادمجان آنرا پر کردهاند. در گوشه دیگر باغ برگهای سرسبز دیده میشوند و پروانهها و کفشدوزکهایی که آزادانه در باغ به پرواز درآمده و جولان میدهند.
تنها سرگرمی پیرزن دعا و نیایش است و در وقت استراحت تماشای ماشینهایی که از دور به اندازه اسباببازی بوده و به فاصله اندکی با سرعت باد طول جاده را طی میکنند. فاصله جاده تا پنجره پیرزن آنقدر زیاد است که صدای ماشینها شبیه به صدای زنبور است که بطور متناوب پشت سر هم رد میشوند...
انگار آرامش پیرزن که در ورای دریای سبز به جاده چشم دوخته در من نیز تاثیرگذاشته است. چرا که برخلاف مکانهایی که باید خیلی زود لوازم و تجهیزات ضبط و ثبت گزارش را آماده کنم محو تماشای سادگی پیرزن و بهشت روبرویش هستم پیرزنی که همچنان نگاهش را به جادهای دوخته که از وسط دریای سبز شالیزارها عبور میکند....
وقتی از سنتهای قدیمی ماه رمضان میپرسم ابروهای باریک و کمانیاش را در میان چهره چروکیدهاش بالا میبرد و میگوید: روزهدار را "اوروج" میدانند، بزرگترها که میتوانند روز را کامل و بچهها نیز به شوق این ماه کلهگنجشکی میگیرند به این صورت که از سحری تا اذان ظهر را روزه هستند و در پایان ماه هم هدیه از بزرگترها که بیشتر اوقات پدربزرگ و مادربزرگ است میگیرند.
پیرزن آهی میکشد و یادی از رفتهگان خود میکند و سپس در حالیکه با تبسمی دلنشین به چشمانم زل زده میگوید : از وقتی بچه بودم این مراسم بود قربون خدا برم همه سنتهایش برای رستگاری بندگانش است خوش به حال انهایی که با خیر و ثواب از این دنیا میروند... اشک که در چشمان گرد پیرزن حلقه میزند، نگاهش را از من گرفته و به جادهای در دور دست میدوزد. مردم در این روستای کوچک پیرزن را خوب میشناسند چرا که او در ماههای محرم و رمضان با اینکه من زیادی داشته و به زحمت راه میرود نقش پررنگی دارد بطوریکه هر سال نذر کرده در ماه محرم، مایحتاج مسجد محل را تامین کرده و در ماه رمضان نیز 10 روز کامل سفره افطار پهن کند... قبل از این که پیرزن را در دریای سبر با دنیایی از خاطرات شیرین گذشتهاش تنها بگذارم سری به بقعه "نرگس خاتون" میزنم که پیرزن سفارش کرده قبل از عزیمت به تهران حتما به زیارت انجا بروم.
بقعهای در وسط دریای سبز دریایی که تا چشم کار میکند شالیزار است و درختان سرسبز با عطر برنج و گلهای محمدی و زنبق در کنار جاده باریک میان شالیزارهای للکه محله چوبر. اینجا در تابستان چنان ریباست که به نظر میرسد آخرین نقطه بهشت است.
او از پشت پنجره چوبی آبیرنگ نگاهش را به جادهای دوخته که مسیر اصلی تالش به آستارا است.
در مقابل او باغ بزرگ و رویایی قرار دارد که با کمی شیب ملایم امتداد آن به جاده و سپس شالیزارهای سرسبز میرسد که در ادامه نگاه پیرزن را به کرانه نیلگون خزر و دریای آبی پیوند میدهد.
درختان باغ چندان بلند نیستند و بیشتر بوتةهای گل محمدی، خیار، کدو، گوجه و بادمجان آنرا پر کردهاند. در گوشه دیگر باغ برگهای سرسبز دیده میشوند و پروانهها و کفشدوزکهایی که آزادانه در باغ به پرواز درآمده و جولان میدهند.
تنها سرگرمی پیرزن دعا و نیایش است و در وقت استراحت تماشای ماشینهایی که از دور به اندازه اسباببازی بوده و به فاصله اندکی با سرعت باد طول جاده را طی میکنند. فاصله جاده تا پنجره پیرزن آنقدر زیاد است که صدای ماشینها شبیه به صدای زنبور است که بطور متناوب پشت سر هم رد میشوند...
انگار آرامش پیرزن که در ورای دریای سبز به جاده چشم دوخته در من نیز تاثیرگذاشته است. چرا که برخلاف مکانهایی که باید خیلی زود لوازم و تجهیزات ضبط و ثبت گزارش را آماده کنم محو تماشای سادگی پیرزن و بهشت روبرویش هستم پیرزنی که همچنان نگاهش را به جادهای دوخته که از وسط دریای سبز شالیزارها عبور میکند....
وقتی از سنتهای قدیمی ماه رمضان میپرسم ابروهای باریک و کمانیاش را در میان چهره چروکیدهاش بالا میبرد و میگوید: روزهدار را "اوروج" میدانند، بزرگترها که میتوانند روز را کامل و بچهها نیز به شوق این ماه کلهگنجشکی میگیرند به این صورت که از سحری تا اذان ظهر را روزه هستند و در پایان ماه هم هدیه از بزرگترها که بیشتر اوقات پدربزرگ و مادربزرگ است میگیرند.
پیرزن آهی میکشد و یادی از رفتهگان خود میکند و سپس در حالیکه با تبسمی دلنشین به چشمانم زل زده میگوید : از وقتی بچه بودم این مراسم بود قربون خدا برم همه سنتهایش برای رستگاری بندگانش است خوش به حال انهایی که با خیر و ثواب از این دنیا میروند... اشک که در چشمان گرد پیرزن حلقه میزند، نگاهش را از من گرفته و به جادهای در دور دست میدوزد. مردم در این روستای کوچک پیرزن را خوب میشناسند چرا که او در ماههای محرم و رمضان با اینکه من زیادی داشته و به زحمت راه میرود نقش پررنگی دارد بطوریکه هر سال نذر کرده در ماه محرم، مایحتاج مسجد محل را تامین کرده و در ماه رمضان نیز 10 روز کامل سفره افطار پهن کند... قبل از این که پیرزن را در دریای سبر با دنیایی از خاطرات شیرین گذشتهاش تنها بگذارم سری به بقعه "نرگس خاتون" میزنم که پیرزن سفارش کرده قبل از عزیمت به تهران حتما به زیارت انجا بروم.
بقعهای در وسط دریای سبز دریایی که تا چشم کار میکند شالیزار است و درختان سرسبز با عطر برنج و گلهای محمدی و زنبق در کنار جاده باریک میان شالیزارهای للکه محله چوبر. اینجا در تابستان چنان ریباست که به نظر میرسد آخرین نقطه بهشت است.
دیدگاه تان را بنویسید