کد خبر: 57521
تاریخ انتشار :

نقدی بر تکه پرانی های بی پایان گزارشگران فوتبال

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از گل ، این " عسل " بودن از کجا شروع شد؟

پدیده ی واگیرداری که هر روز میان مجری ها و گزارشگران تلویزیونی شیوع پیدا می کند و گاهی فرم اصلی یک برنامه رااز آنِ خود می کند.مثلا اخبار بیست و سی و اخبار ساعت ده شبکه ی سه که تحریریه و مجریان آن فکر می کنند اگر جای فعل و فاعل را جا به جا کنند و موقع ادا کردن کلمات یک حرکتی به ابرو و گاهی کمر بدهند و حروف و زیر و زبر کلمات را کِش دهند یا یک کرشمه ای بیایند خیلی حالت جذابی پیدا کرده اند و الان است که مخاطب قورتشان دهد.

گزارشگران فوتبال هم از این قاعده مستثنا نیستند. فردوسی پور و مزدک میرزایی این روزها دیگر در متلک انداختن و شیرین بودن گوی سبقت را از یکدیگر می ربایند که در بازی اخیر دو تیم پرطرفدار پایتخت نمایان بود. شیرین بودنی که چندان متواضعانه نیست و بیشتر شبیه غیبت های خاله زنکی بانوان میانسال است هنگام تره از شاتره سوا کردن. یک نگاه از بالا به پایین و دانای کل و مرکز جهانی به بازیکن ، داور و مربی که شامل ایده های تاکتیکی و فنی هم می شود و گاهی به تمسخر و دست انداختن می کشد.

مثل این جمله که " وقتی حمید علی عسگر را می بینم یاد دوربین عنکبوتی می افتم " . جمله ای که اگر یک گزارشگر در فرنگ به زبان آوَرَد بدون شک باید کار در رسانه را برای همیشه کنار بگذارد و اگر خودش نکند صاحب رسانه حتما جز در خروجی گزینه ی دیگری ندارد. فرنگی که خیلی از گزارشگران فوتبال خودشان بازیکنان سرشناسی بوده اند.

شیرین بودنی که خیلی مضحک و خنده دار تر از حرکات محسن قهرمانی و حرکات در عرض خسرو حیدری است. اما حتما به اندازه ی حق پخش تلویزیونیِ اندک و برنامه های مناسبتی و وصله پینه های روی لوگوی کانال های ماهواره ای و یک تلویزیون دولتیِ بی رقیب مسخره نیست. این روزها تلویزیون نیاز به برنامه ای شبیه خنده بازار ندارد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها