کد خبر: 57903
تاریخ انتشار :

دوست دارم نقش جدی بازی کنم/گفتگو با بهنام تشکر

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

بهنام تشکر را شاید بیشتر از «ساختمان پزشکان» به یاد داشته باشیم. شاید بعضی‌ها هم باشند که تک سکانس بازی‌اش در «مختارنامه» داوود میرباقری را به یاد بیاورند ولی به تقریب زیاد، بهنام تشکر معروف و دوست‌داشتنی از ساختمان پزشکان گل کرد. آن‌هم درست زمانی که در کنار «هومن برق‌نورد» به عنوان زوج هنری‌اش ظاهر شد. تشکر بعد از بازی در ساختمان پزشکان، در «دزد و پلیس» به کارگردانی «سعید آقاخانی» هم بازی کرد و این شب‌ها نیز با سریال «دودکش» به کارگردانی «محمدحسین لطیفی» روی آنتن شبکه یک خودنمایی می‌کند. سریالی که طبق نظرسنجی‌ها به عنوان پربیننده‌ترین سریال ماه رمضان امسال انتخاب شده است. اما تشکر غیر از این سریال‌های پربیننده در «ساخت ایران» سریال شبکه نمایش خانگی لطیفی نیز بازی کرد که اتفاقا بازی خوبی از خودش ارائه دارد. لیسانس اقتصاد بازرگانی دارد و از سال 75 فعالیت تئاتری‌اش را شروع کرد. او بیشتر از اینکه بازیگر سینما و تلویزیون باشد بازیگر تئاتر است. با او به بهانه بازی‌اش در دودکش گفت‌وگو کردیم. اگر اشتباه نکنم ساختمان پزشکان اولین بازی شما با هومن برق‌نورد بود، درست است؟ بله. ما حتی در تئاتر هم با هم بازی نکردیم. بازی همدیگر را دیده‌ایم ولی هیچ‌وقت همبازی نبوده‌ایم. یک بار کم مانده بود که همبازی شویم ولی نشد. اولین سکانسی که با هومن بازی کردم، سر ساختمان پزشکان بود. هومن می‌آمد و من برایش فندک روشن می‌کردم. آنجا حس کردم که بده بستان‌مان خیلی خوب است. همانجا بود که این بده بستان یک دفعه خودش را نشان داد و دیدیم که داریم جواب می‌گیریم. در ساختمان پزشکان سکانس‌هایی که با هم داشتیم به نظر می‌رسد یک مقدار برجسته‌تر بود. غیر از آن، سکانس‌هایی هم که با شقایق دهقان داشتیم خیلی خوب بود. در دزد و پلیس آنقدر این با هم بودن جواب داد که که آقای چگینی و مهراب تصمیم گرفتند ما مدام با هم باشیم. این باهم بودن در دود‌کش هم وجود دارد. در دودکش کمتر با هم هستیم و فکر می‌کنم جاهایی هم که با هم هستیم مثل بقیه جاهای سریال خیلی خوب از آب در آمده. در همبازی بودن‌تان، خودتان هم دخالت دارید؟ یعنی اگر کاری به شما پیشنهاد شود و برق‌نورد نباشد، شما پیشنهاد می‌دهید که او هم باشد؟ نه. تا به حال پیش نیامده. شما تا قبل از اینکه ساختمان پزشکان را بازی کنید، چند کار دیگر هم بازی کرده بودید ولی از ساختمان پزشکان به این طرف خیلی به چشم آمدید. چرا؟ تمام آن کارهای قبلی طرح کار بود! طرح کار؟! ما در مدرسه درسی داشتیم به نام طرح کار. یعنی می‌رفتیم کارهای عملی انجام می‌دادیم و به معلم ارائه می‌کردیم. مثلا می‌رفتیم خوشنویسی یا هنرهای نمایشی یا خیاطی یا از این دست کارها را به صورت عملی انجام می‌دادیم تا دست‌مان پر شود. تمام کارهای قبلی من هم حکم طرح کار را دارند؛ مثل مروارید سرخ، تا صبح و بقیه کارها. حتی مختارنامه؟ نه! مختارنامه برای من طرح کار نبود. در این سریال کسی پشت دوربین بود که نمی‌توانستی جلوی لنز دوربینش آزمون و خطا انجام بدهی. در مختار‌نامه باید درست بازی می‌کردم. فکر نمی‌کنید چون در ساختمان پزشکان و دزد و پلیس باهومن برق‌نورد بودید و یکجورهایی مکمل هم بودید آنقدر به چشم آمدید و گل کردید؟ نه. اصلا اینطور نیست. یعنی فکر نمی‌کنید اگر شخص دیگری به جای هومن برق‌نورد همبازی شما بود، در خروجی کار تاثیر می‌گذاشت؟ چرا، خیلی فرق می‌کرد. قطعا فضا چیز دیگری می‌شد. این چیزی که الان هست، نمی‌شد و اصلا به اینجاها نمی‌رسید. یادم می‌آید در ساختمان پزشکان لیستی جلوی من گذاشتند و گفتند برادرت را انتخاب کن! سروش صحت واقعا این‌کار را کرد! چندتا اسم جلوی من گذاشت و گفت یکی از اینها را به عنوان برادرت انتخاب کن. قبلا این افراد را دیده بودید؟ بله! همه‌شان بازیگر بودند و سال‌ها کمدی کار کرده بودند. ولی من از بین آنها برق‌نورد را انتخاب کردم. خب چرا برق‌نورد؟! من بازی هومن را دیده بودم و می‌شناختم. به‌نظرم آمد بازی هومن به من خیلی نزدیک‌تر است. چهار، پنج اسم بود که اسم هومن آخر بود. اصلا به ضرس قاطع گفتم هومن! هومن هم سر کار بود و نمی‌توانست به کار ما بیاید. ولی سروش گفت آنقدر ارزش دارد که بتوانیم به خاطرش صبر کنیم. فکر می‌کنید اگر جدا از هم و در کارهای متفاوت بازی کنید همین اندازه خوب باشید؟ من با هومن برق‌نورد بازیگر نشدم و او هم با من که جدا شدن‌مان بخواهد آسیبی به کارمان بزند. هومن سریال‌هایی بازی کرده که خیلی خوب در آنها ظاهر شده. مثلا اشک‌ها و لبخندها را ببینید. خیلی خوب بازی کرده. من هم در کارهایی بوده‌ام که تنها بازی کرده‌ام. کار هومن که حرف ندارد ولی فکر می‌کنم من هم توانسته‌ام به تنهایی گلیمم را از آب در بیاورم. اتفاقا تله‌فیلم‌هایی را بازی کرده‌ام که در آنها نقش خیلی جدی‌ای داشته‌ام. در مصاحبه‌ای گفته بودید دوست دارید با هم در یک کار جدی بازی کنید. فکر می‌کنید اصلا آدم کارهای جدی هستید و همین اندازه که در طنز تاثیرگذار هستید در کار جدی هم می‌توانید تاثیرگذار باشید؟ من فکر نمی‌کنم! من از این بابت مطمئنم! در یک کار جدی درست و حسابی می‌توانیم خیلی خوب ظاهر شویم. کاری که متن درست و کارگردان حسابی داشته باشد. یک اصل نانوشته‌ای وجود دارد که می‌گوید وقتی شما برای چند کار متوالی، در یک ژانر ظاهر می‌شوید، در آن نقش جا می‌افتید و دیگر سخت در قالب نقش‌های دیگر می‌روید. یعنی می‌شود شما در یک سریال جدی مثل زیر تیغ هم به همین خوبی ظاهر شوید که در کارهای طنز؟ چرا نمی‌شود؟ البته بازیگر باید بتواند هر نقشی را بازی کند... اصلا وظیفه شخص بازیگر این است که بتواند هر نقشی را بازی کند. اگر نتواند،‌ اصلا نباید بازیگر شود! ولی سینمای ما مبدل است! در واقع وقتی کسی در یک نقشی جا می‌افتد همه کارگردان‌ها فقط برای همان نقش سراغش می‌روند. در واقع کارگردان‌های ما ستاره‌ساز نیستند و دنبال یک چیز حاضر آماده هستند تا در کارشان قرار دهند و دنبال آدم جدید برای ستاره کردن نمی‌روند. مثلا شما و برق‌نورد که این همه گل کرده‌اید، خوراک خوبی برای سریال‌های طنز هستید و دیگر کارگردان‌ها سراغ ساختن زوج جدیدی نمی‌روند. درست است؟ دقیقا همینطور است. حالا من یک‌سوال می‌پرسم. چرا بازیگران کمدی دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد امروزه کمتر دیده می‌شوند و مردم دیگر کمتر دوست‌شان دارند؟ به‌خاطر اینکه زیادی توی چشم بودند. به‌خاطر اینکه زیادی تکرار شدند. بازیگر بعد از تکرار شدن زیاد، خودش می‌شود. در چشم مخاطب زیادی خرج می‌شود. شاید به‌خاطر همین است که من می‌گویم فعلا کار طنز کافی است و یک چرخی بزنیم به سمت جدی. من در ۱۶ کار از ۱۷ کار تئاتر، نقش جدی داشتم، پس من ابزار کار جدی را دارم. باز برمی‌گردیم به اینکه کارگردان‌ها باعث می‌شوند بازیگری در نقشی جا بیفتد و کار دیگری به آن بازیگر پیشنهاد نمی‌کنند! بله. به‌نظر من این نوع کارگردان‌ها، اصلا کارگردان‌های باهوشی نیستند. نه‌تنها باهوش نیستند بلکه تنبل هم هستند. ولی این درباره کارگردان‌های معروف سینما هم همینطور است! مثلا حامد بهداد جلوی دوربین هر کارگردانی، نقش یک پسر بی‌اعصاب، عصیانگر و شر و شیطان را دارد. ولی سوال اینجاست که این بازیگر‌ها مگر چه کار دیگری می‌توانند انجام دهند؟! خب این ظلم سینما و تلویزیون به بازیگر است و بازیگر مجبور است به‌خاطر معیشت آن نقش‌ها را بپذیرد. دقیقا همین است. البته فقط هم درد نان نیست. بازیگر برای اینکه بیکار هم نماند مجبور است نقش‌ها را بپذیرد. این درست است که کارگردان، در بازیگر کردن یک فرد نقش دارد؟ بله. خیلی نقش دارد. کاگردان بازیگر را انتخاب می‌کند ولی بازیگر قبلا باید امتحانش را پس داده باشد. در این حین کارگردان چیزهایی را به بازیگر اضافه می‌کند که باید به بازیگر اضافه شود. همه اینها بر می‌گردد به بینش بازیگر که با چه بینشی دارد بازیگری می‌کند. ما در سینمای جهان یکسری بازیگرانی داریم که هر نقشی را می‌پذیرند و یکسری دیگر فقط کمدین هستند. ولی در ایران اینطور نیست. بازیگران دلشان می‌خواهد هر نقشی را بازی کنند ولی بعد از مدتی در یک نوع نقش، جا می‌افتند. این تقصیر کارگردان است؟ نه لزوما. به بازیگر هم مربوط می‌شود. ولی کارگردان است که برای یک نقش خاص سراغ بازیگر می‌رود! ولی این بازیگر است که نقش را می‌پذیرد. بازیگر اگر نخواهد نقش را قبول کند، پس قبول نمی‌کند. ولی خودتان گفتید که بازیگر گاهی برای اینکه بیکار نماند مجبور است بازی در هر کاری را آن هم در نقش ثابت بپذیرد! از آن طرف قضیه هم باید نگاه کنیم. در نهایت این بازیگر است که نقش را می‌پذیرد. در این‌صورت بازیگر می‌تواند نقش را نپذیرد. پس یک معامله دو طرفه است! وزنه مسئولیت به سمت بازیگر بیشتر است یا کارگردان؟ بازیگر! به نظرم باید آنقدر صبر داشته باشد تا نقشی متفاوت به او پیشنهاد شود. با این حساب، صبر بازیگر باید خیلی زیاد باشد! بله. ولی بازیگری وجود دارد که می‌تواند با پول، نقش‌های مختلف در کارهای کارگردان‌های مختلف را بخرد! از چنین سینمایی نمی‌توان خیلی انتظار داشت. اینکه این‌همه دوست دارید جدی بازی کنید، اصلا کار جدی به شما پیشنهاد شده؟ بله. ولی هنوز قبول نکردم. در حال خواندن هستم. ترجیحم این است که با هومن برق‌نورد در یک کار جدی بازی کنم. اگر این اتفاق بیفتد، شک نکنید که عالی می‌شود. هیچ‌کس هم به عقبه ما نگاه نمی‌کند!(می‌خندد) جالب است! بعضی زوج‌های هنری دوست دارند برای نشان دادن توانایی بازیگری‌شان در کارهای جدا از هم بازی کنند. شما چرا اینقدر اصرار می‌کنید با هم بازی کنید؟ بعضی‌ها اینطور هستند. ولی من قبلا هم گفتم، نه من با هومن برق‌نورد بازیگر شدم و نه او با من. ما کلی تئاتر کار کردیم بدون اینکه با هم همبازی باشیم. من ۶ بار در جشن خانه تئاتر کاندیدای بهترین بازیگری بودم. هیچ‌وقت هم جایزه نبردم! به هر دو شما با هم کار جدی پیشنهاد شده؟ نه هنوز. حالا برویم سراغ دودکش! چرا اینقدر نصرت تن‌پرور و طفیلی است؟ شخصیتش اینطور ایجاب می‌کند. اگر جلوتر برویم بدتر هم می‌شود. طوری که شما با دیدنش، به او بد و بیراه می‌گویید! ولی ما هنوز چیز زیادی از نصرت ندیده‌ایم. طبق حرف‌های فیروز به این نتیجه رسیده‌ایم که نصرت این اخلاق را داردو البته خیلی تک‌و‌توک این قضیه برای ما نشان داده شده است که می‌توان از آنها هم چشم‌پوشی کرد! نه، ندیده‌ایم. جلوتر که برویم می‌بینید که نصرت در چه شرایطی است. یک چیزهایی در ژنش است که نمی‌تواند کنار بگذارد. خواهرش فرش را روی دوشش گذاشته و می‌برد ولی این روی وانت دراز کشیده بدون اینکه به خواهرش کمک کند. این ضعف کار نیست که ما هنوز چیزی از نصرت ندیده‌ایم ولی طبق حرف‌های فیروز برایمان مسجل شده که نصرت طفیلی است؟ آسیاب به نوبت! ما از اول باید ببینیم فیروز چه کسی است، همسرش و خانواده‌اش چه کسانی هستند و چه مشکلاتی دارند. در این میان از زبان فیروز به نصرت پرداخته شده. ولی مثلا در آن سکانسی که نصرت قربان صدقه صاحب‌خانه‌اش می‌رفت و مدام می‌گفت پدر جان، طفیلی بودنش طبق گفته‌های نصرت به ذهن متبادر می‌شود. درست است ولی قبلا هم شنیده‌ایم که سهم ارث خواهر فیروز را گرفته و به باد داده است. می‌خواهد بگوید من خیلی توانایی دارم ولی نمی‌تواند کاری کند. از آن شخصیت‌هایی است که می‌توان بدون عذاب وجدان به راحتی از شرش خلاص شد و او را کشت!(می‌خندد) خیلی جالب است که افروز با نصرت ازدواج کرده! افروز به‌خاطر مظلومیتش با نصرت ازدواج کرده. کاراکتر خیلی مظلومی دارد و نقطه مقابلش، نصرت است. این تضاد خیلی تضاد خوبی است.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها