کد خبر: 60160
تاریخ انتشار :

امیرمحمد زند از بازی در "شاید برای شما هم اتفاق بیفتد" می‌گوید

امیرمحمد زند از بازی در "شاید برای شما هم اتفاق بیفتد" می‌گوید
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران ، امیر محمد زند متولد 1 مهر 1357 در تهران است. وی یک خواهر کوچکتر از خود و یک برادر بزرگتر از خود دارد. خیلی زود توانست مسیرش در دنیای هنر را پیدا کند.

او با حضورش در سریال «هزاران چشم» پا به عرصه تصویر گذاشت. در ایتالیا و در رشته سینما تحصیل کرده و برای همین بازیگری را، هم به صورت تجربی و هم به صورت آکادمیک می‌ شناسد. چند ماه هم در مدرسه هنرهای دراماتیک ایتالیا آموزش بازیگری دیده و مهندسی شبکه هم دارد. از فعالیتهای هنری اش می توان به: هزاران چشم، ماه محبوب خدا، نسیم رؤیا، خانه مهر، عملیات 125، فیلمهای سینمایی اتوبوس شب، کیمیا و خاک و… اشاره کرد.

ماحصل گفتگو با این هنرمند جوان و باسابقه تئاتر و تلویزیون، تقدیم حضورتان می شود؛

از نحوه حضورتان در سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد» برایمان بگویید. چگونه انتخاب شدید؟

از این جور سریال ها و مجموعه ها خیلی خوشم می آید؛ مجموعه های کوتاه و دلنشین. در رابطه با نقش با کارگردان صحبت می کنم و به نظرم داستان های شاید برای شما هم اتفاق بیفتد، برای خیلی از بیننده ها باید جالب باشد. چون داستان هایش امکان رخ دادن برای هر کس می تواند باشد. با خودم کنار آمدم که نقش هایی را که در سریال شاید برای شما هم اتفاق بیفتد را هر چند تا هم باشد، بازی کنم.

فکر می کنید زحمتی را که برای این سریال کشیدید و می کشید چه قدر با نقش های قبلی تان فرق می کند؟

همه ما برای هر کاری که انجام می دهیم زحمت می کشیم. کسی را بدون زحمت در جامعه نمی بینیم. من هم یکی از همان آدمها. زحمت زیادی برای این سریال کشیدم. امیدوارم این زحمت من هم بتواند جوابگوی مردم باشد.

چه شد که اصلاً به سمت حرفه بازیگری رفتید؟

فقط علاقه و پشتکارم به این حرفه بود. بازیگری را دوست دارم.

به نظر می رسد که کار در تلویزیون را بیشتر از سینما ترجیح می دهید؟

راستش را بخواهید زیاد برایم فرقی نمی کند. تلویزیون را کمی بیشتر دوست دارم چون هنرمند نیازمند به دیده شدن است و این فرد را دچار انگیزه می کند برای جذب شدن به سوی هنر. تلویزیون را دوست دارم چون وسوسه انگیز است.

به نظر شما بازیگری را می توان یک شغل دانست؟

چرا که نه. اما اگر بتواند نیازی را برطرف کند. خیلی ها بازیگری را شغل مناسبی برای امرار معاش نمی دانند. می گویند شغل کاملی نیست. اما از نظر من بازیگری سخت ترین حرفه دنیاست. اگر بگویم با نظر همه موافقم شاید دروغ بگویم. همین که به این حرفه علاقه دارم و جزئی از مشکلاتم با این حرفه حل می شود شکر خدا راضی ام.

احساس نمی کنید در عرصه بازیگری کمی دیر شناخته شده باشید؟

بازیگری این نیست که دیر شناخته بشوی یا زود. بازیگری، خوب بازی کردن برای مردم است. نفس و روح هنر در نقش مهم است. نباید فقط به شهرت فکر کرد. اگر هم دیر شناخته شدم حد اقل می دانم که دارم خوب بازی می کنم و مردم از بازی من لذت می برند و همین بس است.

چرا این طور به نظر می رسد که در سینمای جهان تفاوتی که در چهره ها و فیزیک افراد است، مورد پسند است، اما در سینمای ایران و برخی کشورهای مشابه انگار بیشتر هنرپیشه ها شبیه به هم هستند و حتی امتیاز هم محسوب می شود که خانم ایکس شبیه به فلان هنرپیشه معروف قدیم یا جدید است. نظر شما در باره این مسئله چیست؟

ما در ایران این خوشبختی را داریم که فیلم‌ های خاص و انتخاب ‌شده ای را می‌بینیم. فیلم‌هایی که جنبه فرهنگی قوی‌‌تری دارند یا برنده جوایز سینمایی مهمی شده‌اند ولی در همان آمریکا هم هر ساله هزاران فیلم ساخته می‌شود که ما حاضر و قادر نیستیم حتی یک دقیقه از آنها را تماشا کنیم. در محدوده خودمان که به این موضوع نگاه می‌کنیم به این جمع ‌بندی می رسیم که همه این هنرمندان پیش یک دکتر خاص جراحی می‌کنند.

حتی اگر پایتان را به خیابان بگذارید کمتر آدم‌های متفاوت با چهره‌های خاص می‌بینید. دختران جوان هم که به یک فرم بینی ‌هایشان را جراحی کرده‌اند، رنگ موهایشان شبیه به هم است‌، در نتیجه قیافه‌های متفاوت کم می‌بینید. همه یک شکل شده‌اند. همه بیشتر به دنبال همسان ‌سازی هستند و این مد چندین سال است که ادامه دارد. در سینما هم همین‌ طور است. نه فقط چهره‌های شبیه ما بلکه حتی اگر چشم‌ هایتان را ببندید نمی‌توانید صداهایشان را تشخیص دهید. ادای کلمات و کشیدگی واژه‌ها یک ‌جور شده است.

بی‌ هویتی در ظاهر و کلام خیلی‌ها وجود دارد که به نظرم نشانه عدم اعتماد به نفس و الگوبرداری، آن هم از نوع خیلی سطحی‌ اش است. نه فقط هنرپیشه‌ها بلکه بیشتر جوانان یک‌ جور حرف می‌ زنند چون آن اعتماد و اعتقاد را به حرفی که می ‌زنند، ندارند.

فکر می کنید با وجود علاقه ای که به حرفه بازیگری داشتید چه قدر تا به حال توانستید هدفمند پیش بروید؟

خدا را شکر تا به الآن موفق بوده ام. شاید دلیلش هم این است که نقش های خوب به من واگذار شده. هدف من در بازیگری فقط خوب بازی کردن است.

آیا در فضای آموزشی کشور این قابلیت وجود دارد که آموزش سیمنایی به شکلی ایده آل ارائه شود؟

بله، ولی متأسفانه آموزشگاه های سینمایی معتبر و با استاندارد حرفه ای، زیادی وجود ندارد.

سوپر استار از دید امیر حسین زند کیست و آیا او هم دغدغه سوپر استار شدن را دارد؟

در یک مقطع خاص علاقه شدید مردم به یک انسان، آن انسان را تبدیل به سوپر استار می کند که این لقب، بیشتر برای هنرمندان استفاده می شود و معمولاً تاریخ نشان داده است که یک طلوع دارد و یک غروب و در مورد خودم هم باید بگویم من سعی می کنم بعد از ده پانزده سال کار بازیگری، بیشتر کار خوب انجام بدهم و خیلی دغدغه ستاره شدن ندارم و فکر می کنم اکثر بازیگران هم سن و سال من هم این گونه باشند.

در انتخاب کارهایتان چه معیارهایی را مد نظر قرار می دهید؟

انتخاب و معیارهایم بستگی به شرایط زندگی هم دارد. بعضی وقتها آدم مجبور می شود از سطح سلیقه خود پایین تر بیاید و بیشتر به جنبه اقتصادی کار فکر کند. من در انتخاب هایم سعی کرده ام عمق نقش را بازی کنم نه طول نقش را. یعنی نقش اول یا دوم فیلمی برایم مهم نیست، مهم این است که نقشی را بازی کنم تا کار هنری خوب از آب در بیاید.

نظرتان راجع به کلیشه شدن در یک نقش چیست؟

چرا فکر می‌ کنید کلیشه بد است؟ اگر نقش خوبی بارها تکرار شود و مردم هم خوششان بیاید حد اقلش این است که مردم را راضی نگه داشته و پولمان را هم گرفته‌ ایم. ضمن اینکه همین مردم اصلاً دوست ندارند من نقش منفی بازی کنم. یکی در طنز مهارت دارد و بازی می‌ کند، یکی در اکشن، حالا اینکه من در یک ژانر بازی می ‌کنم دلیلی برای کلیشه و تکراری بودنش نیست. مشکل از کارگردانان و فیلمنامه ‌هایی است که مرا یک شکل می‌ خواهند.

چه قدر در بازی هایتان از بداهه استفاده می کنید؟

در مجموع در بازی هایم از بداهه استفاده می کنم.

چرا در ژانر طنز حضور پیدا نمی کنید؟ دوست ندارید در ژانرهای دیگر، خود را محک بزنید؟

احساس می کنم قیافه ام به فیلم های طنز نمی خورد. بعدش هم پیشنهادهایی که به من می شود در حال حاضر کارهای جدی و این جور کارهاست. در ثانی، کار طنز به من پیشنهاد نمی شود.

چرا بعضی از بازیگران، بدون تحصیلات وارد این عرصه می شوند؟ آیا با ورود آنها بدون گذراندن تحصیلات آکادمیک موافق هستید؟

بین یاد گرفتن و حرفه ای بودن تفاوتهایی است. حرفه ای کسی است که خاک صحنه خورده، مطالعه کرده و تجربه کسب کرده و از راه هنر تأمین معاش می کند.

متاسفانه سینمای ما بیشتر تبدیل به سینمای مانکن و مدل سازی شده است. چهره بر بازی و توانمندی اولویت دارد. نمی توانم بگویم که کار درستی است. ورود بازیگران جوان را بدون گذران تحصیلات، تأیید نمی کنم ولی متأسفانه این ویروسی است که در هنر بازیگری ما چه در تلویزیون و چه در سینما وجود دارد.

بازتاب سریال شاید برای شما هم اتفاق بیفتد در میان مردم چگونه است؟

خیلی خوب است. به نظر من، یکی از موفق ترین سریال هایی است که کار و ساخته شده است. همه گروه، خیلی در ساخت این مجموعه زحمت کشیدند. مردم استقبال خوبی می کنند و مخاطبان زیادی دارد.

با این محبوبیت و استقبال مردم از این سریال، برخورد مردم در خیابان با شما چه طور است؟

مثل سابق، مردم برخوردشان همیشه خوب و گرم بوده و اکنون بیشتر شده و خیلی ابراز علاقه می کنند.

به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران ، امیر محمد زند متولد 1 مهر 1357 در تهران است. وی یک خواهر کوچکتر از خود و یک برادر بزرگتر از خود دارد. خیلی زود توانست مسیرش در دنیای هنر را پیدا کند.

او با حضورش در سریال «هزاران چشم» پا به عرصه تصویر گذاشت. در ایتالیا و در رشته سینما تحصیل کرده و برای همین بازیگری را، هم به صورت تجربی و هم به صورت آکادمیک می‌ شناسد. چند ماه هم در مدرسه هنرهای دراماتیک ایتالیا آموزش بازیگری دیده و مهندسی شبکه هم دارد. از فعالیتهای هنری اش می توان به: هزاران چشم، ماه محبوب خدا، نسیم رؤیا، خانه مهر، عملیات 125، فیلمهای سینمایی اتوبوس شب، کیمیا و خاک و… اشاره کرد.

ماحصل گفتگو با این هنرمند جوان و باسابقه تئاتر و تلویزیون، تقدیم حضورتان می شود؛

از نحوه حضورتان در سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد» برایمان بگویید. چگونه انتخاب شدید؟

از این جور سریال ها و مجموعه ها خیلی خوشم می آید؛ مجموعه های کوتاه و دلنشین. در رابطه با نقش با کارگردان صحبت می کنم و به نظرم داستان های شاید برای شما هم اتفاق بیفتد، برای خیلی از بیننده ها باید جالب باشد. چون داستان هایش امکان رخ دادن برای هر کس می تواند باشد. با خودم کنار آمدم که نقش هایی را که در سریال شاید برای شما هم اتفاق بیفتد را هر چند تا هم باشد، بازی کنم.

فکر می کنید زحمتی را که برای این سریال کشیدید و می کشید چه قدر با نقش های قبلی تان فرق می کند؟

همه ما برای هر کاری که انجام می دهیم زحمت می کشیم. کسی را بدون زحمت در جامعه نمی بینیم. من هم یکی از همان آدمها. زحمت زیادی برای این سریال کشیدم. امیدوارم این زحمت من هم بتواند جوابگوی مردم باشد.

چه شد که اصلاً به سمت حرفه بازیگری رفتید؟

فقط علاقه و پشتکارم به این حرفه بود. بازیگری را دوست دارم.

به نظر می رسد که کار در تلویزیون را بیشتر از سینما ترجیح می دهید؟

راستش را بخواهید زیاد برایم فرقی نمی کند. تلویزیون را کمی بیشتر دوست دارم چون هنرمند نیازمند به دیده شدن است و این فرد را دچار انگیزه می کند برای جذب شدن به سوی هنر. تلویزیون را دوست دارم چون وسوسه انگیز است.

به نظر شما بازیگری را می توان یک شغل دانست؟

چرا که نه. اما اگر بتواند نیازی را برطرف کند. خیلی ها بازیگری را شغل مناسبی برای امرار معاش نمی دانند. می گویند شغل کاملی نیست. اما از نظر من بازیگری سخت ترین حرفه دنیاست. اگر بگویم با نظر همه موافقم شاید دروغ بگویم. همین که به این حرفه علاقه دارم و جزئی از مشکلاتم با این حرفه حل می شود شکر خدا راضی ام.

احساس نمی کنید در عرصه بازیگری کمی دیر شناخته شده باشید؟

بازیگری این نیست که دیر شناخته بشوی یا زود. بازیگری، خوب بازی کردن برای مردم است. نفس و روح هنر در نقش مهم است. نباید فقط به شهرت فکر کرد. اگر هم دیر شناخته شدم حد اقل می دانم که دارم خوب بازی می کنم و مردم از بازی من لذت می برند و همین بس است.

چرا این طور به نظر می رسد که در سینمای جهان تفاوتی که در چهره ها و فیزیک افراد است، مورد پسند است، اما در سینمای ایران و برخی کشورهای مشابه انگار بیشتر هنرپیشه ها شبیه به هم هستند و حتی امتیاز هم محسوب می شود که خانم ایکس شبیه به فلان هنرپیشه معروف قدیم یا جدید است. نظر شما در باره این مسئله چیست؟

ما در ایران این خوشبختی را داریم که فیلم‌ های خاص و انتخاب ‌شده ای را می‌بینیم. فیلم‌هایی که جنبه فرهنگی قوی‌‌تری دارند یا برنده جوایز سینمایی مهمی شده‌اند ولی در همان آمریکا هم هر ساله هزاران فیلم ساخته می‌شود که ما حاضر و قادر نیستیم حتی یک دقیقه از آنها را تماشا کنیم. در محدوده خودمان که به این موضوع نگاه می‌کنیم به این جمع ‌بندی می رسیم که همه این هنرمندان پیش یک دکتر خاص جراحی می‌کنند.

حتی اگر پایتان را به خیابان بگذارید کمتر آدم‌های متفاوت با چهره‌های خاص می‌بینید. دختران جوان هم که به یک فرم بینی ‌هایشان را جراحی کرده‌اند، رنگ موهایشان شبیه به هم است‌، در نتیجه قیافه‌های متفاوت کم می‌بینید. همه یک شکل شده‌اند. همه بیشتر به دنبال همسان ‌سازی هستند و این مد چندین سال است که ادامه دارد. در سینما هم همین‌ طور است. نه فقط چهره‌های شبیه ما بلکه حتی اگر چشم‌ هایتان را ببندید نمی‌توانید صداهایشان را تشخیص دهید. ادای کلمات و کشیدگی واژه‌ها یک ‌جور شده است.

بی‌ هویتی در ظاهر و کلام خیلی‌ها وجود دارد که به نظرم نشانه عدم اعتماد به نفس و الگوبرداری، آن هم از نوع خیلی سطحی‌ اش است. نه فقط هنرپیشه‌ها بلکه بیشتر جوانان یک‌ جور حرف می‌ زنند چون آن اعتماد و اعتقاد را به حرفی که می ‌زنند، ندارند.

فکر می کنید با وجود علاقه ای که به حرفه بازیگری داشتید چه قدر تا به حال توانستید هدفمند پیش بروید؟

خدا را شکر تا به الآن موفق بوده ام. شاید دلیلش هم این است که نقش های خوب به من واگذار شده. هدف من در بازیگری فقط خوب بازی کردن است.

آیا در فضای آموزشی کشور این قابلیت وجود دارد که آموزش سیمنایی به شکلی ایده آل ارائه شود؟

بله، ولی متأسفانه آموزشگاه های سینمایی معتبر و با استاندارد حرفه ای، زیادی وجود ندارد.

سوپر استار از دید امیر حسین زند کیست و آیا او هم دغدغه سوپر استار شدن را دارد؟

در یک مقطع خاص علاقه شدید مردم به یک انسان، آن انسان را تبدیل به سوپر استار می کند که این لقب، بیشتر برای هنرمندان استفاده می شود و معمولاً تاریخ نشان داده است که یک طلوع دارد و یک غروب و در مورد خودم هم باید بگویم من سعی می کنم بعد از ده پانزده سال کار بازیگری، بیشتر کار خوب انجام بدهم و خیلی دغدغه ستاره شدن ندارم و فکر می کنم اکثر بازیگران هم سن و سال من هم این گونه باشند.

در انتخاب کارهایتان چه معیارهایی را مد نظر قرار می دهید؟

انتخاب و معیارهایم بستگی به شرایط زندگی هم دارد. بعضی وقتها آدم مجبور می شود از سطح سلیقه خود پایین تر بیاید و بیشتر به جنبه اقتصادی کار فکر کند. من در انتخاب هایم سعی کرده ام عمق نقش را بازی کنم نه طول نقش را. یعنی نقش اول یا دوم فیلمی برایم مهم نیست، مهم این است که نقشی را بازی کنم تا کار هنری خوب از آب در بیاید.

نظرتان راجع به کلیشه شدن در یک نقش چیست؟

چرا فکر می‌ کنید کلیشه بد است؟ اگر نقش خوبی بارها تکرار شود و مردم هم خوششان بیاید حد اقلش این است که مردم را راضی نگه داشته و پولمان را هم گرفته‌ ایم. ضمن اینکه همین مردم اصلاً دوست ندارند من نقش منفی بازی کنم. یکی در طنز مهارت دارد و بازی می‌ کند، یکی در اکشن، حالا اینکه من در یک ژانر بازی می ‌کنم دلیلی برای کلیشه و تکراری بودنش نیست. مشکل از کارگردانان و فیلمنامه ‌هایی است که مرا یک شکل می‌ خواهند.

چه قدر در بازی هایتان از بداهه استفاده می کنید؟

در مجموع در بازی هایم از بداهه استفاده می کنم.

چرا در ژانر طنز حضور پیدا نمی کنید؟ دوست ندارید در ژانرهای دیگر، خود را محک بزنید؟

احساس می کنم قیافه ام به فیلم های طنز نمی خورد. بعدش هم پیشنهادهایی که به من می شود در حال حاضر کارهای جدی و این جور کارهاست. در ثانی، کار طنز به من پیشنهاد نمی شود.

چرا بعضی از بازیگران، بدون تحصیلات وارد این عرصه می شوند؟ آیا با ورود آنها بدون گذراندن تحصیلات آکادمیک موافق هستید؟

بین یاد گرفتن و حرفه ای بودن تفاوتهایی است. حرفه ای کسی است که خاک صحنه خورده، مطالعه کرده و تجربه کسب کرده و از راه هنر تأمین معاش می کند.

متاسفانه سینمای ما بیشتر تبدیل به سینمای مانکن و مدل سازی شده است. چهره بر بازی و توانمندی اولویت دارد. نمی توانم بگویم که کار درستی است. ورود بازیگران جوان را بدون گذران تحصیلات، تأیید نمی کنم ولی متأسفانه این ویروسی است که در هنر بازیگری ما چه در تلویزیون و چه در سینما وجود دارد.

بازتاب سریال شاید برای شما هم اتفاق بیفتد در میان مردم چگونه است؟

خیلی خوب است. به نظر من، یکی از موفق ترین سریال هایی است که کار و ساخته شده است. همه گروه، خیلی در ساخت این مجموعه زحمت کشیدند. مردم استقبال خوبی می کنند و مخاطبان زیادی دارد.

با این محبوبیت و استقبال مردم از این سریال، برخورد مردم در خیابان با شما چه طور است؟

مثل سابق، مردم برخوردشان همیشه خوب و گرم بوده و اکنون بیشتر شده و خیلی ابراز علاقه می کنند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها