آتش سوزی در مترو

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از شرق، در این روزهای گرم‌ تابستان استفاده از مترو نعمتی است. صرف‌نظر از ساعات شلوغی، تنها وسیله‌نقلیه‌ای است که ترافیک ندارد. هوای درون آن خنک است و البته هزینه کمتری نیز دارد و شما را از شمال به جنوب و از شرق به غرب می‌برد. هرچند به‌تازگی رییس شورای شهر تهران به کمبود واگن و ازدحام جمعیت در مترو اشاره کرد و تنها راه‌حل آن را احداث 400کیلومتر مترو در تهران و 11هزار اتوبوس عنوان کرد. اما شاید بتوان گفت که بحث «ایمنی» و «امنیت» در کنار راه‌اندازی، مساله مهم‌تری است. به‌قول گذشتگان پیشگیری بهتر از درمان است. این نکته‌ای بود که امروز از نزدیک با آن روبه‌رو شدم. ساعت 9:30 صبح روز چهارشنبه 23مرداد 1392، در واگن انتهایی قسمت بانوان بعداز حرکت قطار از تجریش بوی دود به مشام می‌خورد که در ابتدا کسی توجه نکرد ولی زمانی که در ایستگاه شریعتی بوی دود بیشتر شد و حتی غباری از آن در واگن به چشم آمد، برای اطلاع‌دادن وضعیت پیاده شدم که دیدم دیگر خانم‌ها نیز پیاده شدند و با وحشت فریاد می‌کشیدند: «آتش، آتش...» قطار حرکت نکرد و مابقی مسافران نیز پیاده شدند و آتش، توسط ماموران مترو خاموش شد. یکی از مسافران گفت این چندمین‌بار است که شاهد چنین اتفاقی است! باید پرسید آیا اتفاق بعدی هم به‌خیر می‌گذرد یا باید منتظر فاجعه‌ای بود تا راهکاری ارایه شود؟ با تجربه‌ای که در سفرهای مکرر در مترو داشتم، شاهد بودم که سه‌دسته واگن در مترو موجود است؛ واگن‌های قدیمی که هرکدام به‌صورت جداگانه هستند و به واگن دیگر راه ندارند؛ دستگاه تهویه آن بسیار تند و پرسروصداست که مسافر در واگن به‌نوعی منجمد می‌شود. واگن‌هایی که در وضعیت بهتری هستند و به یکدیگر راه دارند؛ دسته آخر بهترین نوع واگن است که غیرازاینکه به‌هم مرتبط هستند دستگاه تهویه آن نیز باعث آزار مسافر نمی‌شود. واگنی که روز چهارشنبه در مترو دچار حادثه شد، از نوع اول بود و این سوال را در ذهن ایجاد کرد که چرا دستگاه تهویه باید تا درجه آخر کار کند تا مسافران یخ بزنند و از طرف دیگر باعث داغ‌شدن دستگاه و آتش‌سوزی شود؟ اصطلاحـات «ایمنـی» و «امنیت» نقش محـوری در حمـل‌ونقـل زیـرزمینـی دارند. تضمین امنیت حمل‌ونقل زیرزمینی و ایمنی مسافران یکی از مواردی است که از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. بااین‌حال لازم به ذکر است که هم استاندارد ایمنی واقعی و هم درک شخصی مسافران (و کارکنان) در کنار یکدیگر معنا می‌دهد. برای مثال یکی از مشکلات ایستگاه مترو تجریش خرابی متعدد پله‌های برقی است. بسیار شاهد بودم که افراد دارای ناتوانی جسمی، پیر و بیمار چقدر برای رسیدن به مترو یا خارج‌شدن از آن دچار مشکل و زحمت شدند. در طی گفت‌وگویی که با یکی از مسوولان مترو داشتم گفت که یکی از مشکلات ما این است که مردم رعایت نمی‌کنند و روی پله‌های برقی راه می‌روند یا می‌دوند. حال سوال اینجاست که اگر واقعا این یکی از مشکلات است چرا در این مورد فرهنگ‌سازی نمی‌شود و از انیمیشن‌هایی که در مونیتورهای مترو پخش می‌شود یا تلویزیون، رادیو و مطبوعات استفاده نمی‌کنند؟ در مناطق شهری بزرگ، سرویس حمل‌ونقل عمومی کاری بسیار مهم و ضروری را انجام می‌دهد. این سیستم امکان جابه‌جایی و حمل‌ونقل را فراهم کرده و کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد. بنابراین چه خوب است پیش از آنکه خبرهای ناراحت‌کننده‌ای از آتش‌سوزی در مترو به‌گوش برسد، مسوولان امر، به ایمنی و امنیت در ایستگاه‌های مترو، بیش از راه‌اندازی سریع آن توجه کنند.