جوانان گلوگاه برای لقمهای نان بر فراز دکلها جان میدهند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از تهران امروز؛ شاید برای بسیاری از مردم ایران شغل دکلبندی شناخته شده نباشد ولی در شهرهای شمالی بهویژه در مازندران این کار تنها شغل ممکن برای جوانان است. شغلی که بسیار پرمخاطره و بدون امنیت است و علاوه بر نداشتن درآمد مناسب احتمال پرداخت نشدن دستمزد ازطرف پیمانکاران هم بسیار زیاد است. همچنین هیچ نهادی از این قشر کم درآمد حمایت نمیکند.گلوگاه شرقیترین منطقه استان مازندران با چند هزار جمعیت است. در چند سال اخیر تعداد کشته شدگان این شغل پر خطر فقط در شهر کوچک گلوگاه به بیش از 130 نفر رسید. البته آمار مجروحان و از کار افتادگان در این شغل بیش از این است. مهمترین مسئله شاغلان این حرفه نداشتن بیمه و خدمات اجتماعی است تا بعد از خانهنشینی لااقل مخارج درمان و زندگی خود را تامین کنند. سالهاست که هر از گاهی میشنویم که این اسکلت فلزی جان جوان دیگری را گرفت. شاید تعداد جانباختگان و مجروحان این حرفه قابل شمارش باشد ولی هرگز زندگیهایی که به دلیل نقص عضو کارگران دکلبندی دچار تزلزل و آسیب شده است قابل محاسبه نیست. به نظر میرسد که هیچ چیز نمیتواند این مشکلات و مسائل را عوض کند. چند سالی است که شرکت توزیع برق و توانیر سعی کردند که بتوانند ذرهای از درد خانوادههای داغدار را کم کنند ولی این طرح هنوز هم به نتیجه نرسیده است. حتی فیلم جدیدی که به تازگی از زندگی دکل بندان در شهرستان گلوگاه ساخته شد هم نتوانست عمق این مشکلات و این حرفه را به تصویر بکشد. اکثر دانشآموزان این منطقه نخستین نقاشی خود را با کشیدن دکل آغاز میکنند گویی که عشق به این اسکلت فلزی در ناخودآگاه همه بچههای این شهر مثل عشق به پرواز، عشق به وطن و عشق به مادر وجود دارد. اینجا، ساخت ماکت دکل با تکههای فلز، سرگرمی همه دکل بندان در وقت بیکاری است که در بیشتر خانههای این منطقه آویزان است و همیشگی برای خانوادههایی که عزیزی را به واسطه این دکلها از دست دادهاند. از این رو هرگز مشقت این شغل پر خطر و سختی آن از ذهن خانوادهها محو نخواهد شد. حال باید پرسید چرا این مسائل وجود دارد؟ چرا باید جوانان این شهر به دلیل مسائل اقتصادی و نداشتن درآمد به این حرفه روی بیاورند؟ بسیار قابل تامل است وقتی در بین این کارگران فارغالتحصیلان دانشگاهها دیده میشوند یا دانشجویانی که وقت استراحت و تعطیلات برای تامین هزینه دانشگاه به دکلبندی میروند. پاسخ این سوالها را باید مسئولان استان بدهند. و البته سوالی دیگر هم هست، اینکه چرا برای این شغل افرادی حرفهای تربیت نمیشوند که با حرفهای شدن، هم کمتر خطر آنها را تهدید کند و هم اشتغالزایی شده باشد.
دیدگاه تان را بنویسید