گفتگو با پسری که برای اولین بار رنگ زندان را دید؛
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران ،مطابق معمول سه مدد جو یک پس از دیگری وارد واحد فرهنگی شدند. در میان آنها پسری لاغر اندام و سبز رو بود ، انگار خودش آماده محاصبه بود ، دو-سه قدم جلو آمد ، صندلی را به آرامی کنار زد و گفت: بنشینم؟ او را دعوت به صحبت کردم، به یک گفتگوی صمیمانه و البته کمی صبر کردیم تا اتاق خلوت تر شد. پسر جوان کم کم با رفتن افرادی که آنجا بودند بغضش در گلویش گیر کرد و گفت: ببنید من یک هفته است به زندان آمدم من نه سابقه دارم و نه تا به حال پایم به کلانتری باز شده. اشکهایش را با انگشتانش پاک کرد ادامه داد: آقا به خدا در خانواده ما حتی یک خلافکارم وجود ندارد. پدرم تعمیر کار بود. فنی کار میکرد. اگر چه در منطقه ورامین بزرگ شدیم اما به خدا هیچ وقت پایمان را کج نگذاشتیم. نه من نه برادرم. خواهرم که ندارم. من هستم این برادر کوچکترم . پدرم دوست نداشت بچه زیاد داشته باشد. سالها گذشت و پدرم با سختی خرج تحصیل مرا در میآورد و من درس نمیخواندم. آن سال کنکور دادم ولی قبول نشدم. خب نباید هم میشدم چون درس نخوانده بودم. خانواده ام گفتند اشکالی ندارد بخوان برای سال بعد. اما من سربازی را بهانه کردم. گفتم میروم سربازی همان جا درس میخوانم و بعد در کنکور شرکت میکنم. پدر و مادرم قبول کردند و من سریع رفتم خدمت. اگرچه دوره سربازی را هم تهران و در جای خوبی گذراندم. اما به هیچ وجه نه به فکر درسخواندم بودم نه به فکر دانشگاه. برای من دو سال سربازی بهترین دوران زندگیام بود. خدمتم تمام شد و برگشتم ورامین. پدرم مجدد پیشنهاد داد تا درس بخوانم . اما من دیگر حوصله درس خواندم نداشتم از طرف دیگر پدرم پا به سن گذاشته بود و چند سالی بود درست حسابی کار نمیکرد. مغازهاش را اجاره داده بود و خانه نشین شده بود. دلم میخواست مستقل شوم، با مدرک دیپلم افتادم دنبال کار در ورامین و تهران و چند روزی گشتم ولی بیفایده بود. بگذریم، برگردیم به آنجا که من چرا الان سر از اینجا درآوردم. چند وقت قبل بعد از ظهر یک روز گرم تابستان حوصله ام سررفت از خانه زدم بیرون با چند تا از بچه محل ها بودیم و بالا و پایین کردن چند کوچه زندگی میکردیم. اغلب همدیگر را در پارکها میدیدیم . اهل هیچ خلافی هم نبودیم. نه دنبال مواد و نه دنبال سیگار و غیره . فقط جمع میشدیم و صحبت میکردیم. آن روز هم به هوای دیدن آن ها رفتم راه افتادم به سمت پارک . دیدم جمعشان جمع است. داشتیم حرف میزدیم که یک نفر از آنان گفت: خب ما چهار نفر که سر کار نمیرویم و دستمان همیشه خالی است. حداقل خودمان دست به کار شویم و یک پولی از جایی جور کنیم . هرکسی حرفی زد، حرفهایشان بوی خلاف میداد. در نهایت یکی از بچهها گفت: اگر فلانی -یعنی من- بخواهد، همین امروز دویست هزا تومان کاسب میشویم. همه گفتن چه جوری؟ گفت: دو تا کوچه پایین تر دارند یک ساختمان میسازند، دیروز وقتی داشتم در میشدم صاحب ملک از من خواست تا چند تا کولر را کمک کنم بزاریم بالا پشت بام ، راستش توجه که کردم دیدم ساختمانش هنوز در و پیکر درست حسابی ندارد و اگر فلانی- یعنی من- بخواهد همین امروز میتوانیم خوشبخت شویم. من که جا خرده بودم سریع گفتم: من نیستم تا الان هرچه گفتین شوخی و خنده بود، انگار شما واقعا میخواهید بروید دزدی. یک از بچهها خندید و گفت: نترس بابا بچه نه نه اگه قرار بشه تو بری یکی هم باهات میفرستیم بیاد . بلاخره چارهای نماند و من تسلیم شدم ، من و همان کسی که روز قبل رفته بود پشته بام رفتیم وارد ساختمان شدیم و شروع کردیم به بازکردن دینامهای کولر و در حال بازکردن دومی بودیم که یکی از بچهها سوت زد به این معنا که یک نفر دارد وارد ساختمان میشود ماهم سریعا وسایلمان را جمع کردیم و از پشت ساختمان خارج شدیم. یکی از بچهها دینام را برد برای فروش و زنگ زدو گفت امشب با هم میرویم صفا بعد هم گفت لباسهایمان را عوض کنیم و به خانواده ها بگوییم که امشب کمی دیر میآییم. همین که وارد کوچه شدم دیدم یک از همسایهها مچم را گرفت و با عصابانیت گفت: خجالت نمیکشی دزدی میکنی؟ سریع متوجه شدم که این فرد همان صاحب کولرها است که ما دینام کولرهایش را باز کردیم. ولی من برای حفظ آبروی پدرم انکار کردم ولی آن مرد عصابی تر شد و زنگ به پلیس و بعد چشم باز کردم دیدن در بازداشتگاه آگاهی هستم. تا به حال از نزدیک آگاهی را ندیده بودم خیلی سخت بود، با اینکه همان اول به تمام ماجرا اعتراف کردم ولی بازهم هیچ کسی حرف آدم را قبول نمیکرد و آنها همش میگفتند باید به جرمهای قبلیات نیز اعتراف کنی. در نهایت پس از آنکه بقیه دوستانم را دستگیر کردند، باور کردند که ما تنها آماتور هستیم و برای اولین بار دست به سرقت زده بودیم. خلاصه الان یک هفته است مرا به زندان دادند. به خدا اگر میدانستم چنین سرنوشتی پیدا میکنم اگر شمش طلا هم بود اصلا سراغش نمیرفتم. در این یک هفته که این جا بودم یک بار هم پدر و مادرم به من سر نزدند. حق دارند چون مادرم شبها تا صبح گریه می:در و زیر گوشم لالایی میخواند که درس بخوانم و قید این دوستان را بزنم. همیشه مادرم میگفت دوست ناباب آدم را بیآبرو میکند. باور کنید الان تازه به حرفهای مادرم رسیدم.
دیدگاه تان را بنویسید