چه کسانی در راهِحق هر محنتی را تحمل میکنند؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران،
آیه ١٦ سوره لقمان
تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ [٣٢:١٦]
پهلوهایشان از بسترها در دل شب دور میشود (و بپا میخیزند و رو به درگاه خدا می آورند) و پروردگار خود را با بیم و امید میخوانند، و از آنچه به آنان روزی دادهایم انفاق میکنند!
باز از نشان اهل ایمان این است که پس از دریافت حق، راحت طلبی و آسایش جویی نمی کنند بلکه بستر خواب و راحت را ترک می گویند و پروردگار خود را به دعا می خوانند.
نشانه صدق و اخلاص این رفتار این است که خدای هر نعمتی بدیشان عطا کند آنها نیز از آن نعمت بر مردمان انفاق می کنند و دستهایشان به سخاوت گشاده است. چه بسیار پیامها و روایح عبیرآمیز که سحر پخش می شود.
صبا وقت سحر بویی ز زلفِ یار می آورد دلِ غمدیدۀ ما را به بو در کار می آورد
حافظ
و عبارت «تتجافی جنوبهم» اگر چه اشاره به شب برخاستن و با حق به نماز و راز و نیاز ایستادن است اما حرکات ظاهری مقدمۀ قدمهای بلندتری است که آدمیان باید در راه رسیدن به مقصود بردارند.
و پیام کلی این آیه این است که اهل ایمان در راه حق هر سخنی و محنتی را به جان میخرند و به عافیت و آسایش خود را از حق غافل نمیدارند:
گفتا کجاست ایمن؟ گفتم که زهد و تقوی گفتا که زهد چه بوَد؟ گفتم ره سلامت
گفتا کجاست آفت؟ گفتم که کوی عشقت گفتا که جونی آنجا؟ گفتم در استقامت
دیوان شمس
دیدگاه تان را بنویسید