روزی که در خاطره ها ماندگار شد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از ایرنا ، نهضت اسلامی ملت ایران به رهبری امام خمینی(ره) از سال ۱۳۴۱ آغاز شد و در سال ۱۳۵۷ با پیروزی انقلاب اسلامی به سرانجام رسید.
رویدادها و حوادث گوناگون در جریان انقلاب، پیروزی این نهضت را سرعت بخشید، محمدرضا پهلوی که عمق نارضایتی های مردم را باور نداشت و به قدرت مطلقه نیروی نظامی وابسته به خود مطمئن بود، در سخنرانی ها و مصاحبه ها اوضاع بحرانی ایران را شورش می خواند و آن را به دو گروه تجزیه طلبان و سیاسیون قدیمی نسبت می داد و با لحنی توهین آمیز مردم را به داشتن عقاید بچه گانه، احمقانه، عجیب و غیر قابل درک متهم می کرد.
او غافل از این بود که سخنان او مردم را در راه رسیدن به هدف مقدس شان مصمم تر می کند و روحانیون نیز با هدایت و رهبری امام خمینی(ره) ملت را به برپایی تجمع اعتراض آمیز دعوت و مسیر این حرکت ها را هشیارانه طراحی می کردند.
در ۱۳ شهریور نماز عید فطر به امامت شهید مفتح در تهران برپا و اجتماع بزرگ یک میلیونی برای نماز عید فطر در تپه های قیطریه تشکیل شد و شهید باهنر سخنرانی افشاگرانه ای درباره اوضاع کشور ایراد کرد. در این زمان راهپیمایی طولانی نمازگزاران همراه با عکس های بزرگی از امام(ره) آغاز و این تظاهرات زمینه ساز اجتماع ۱۶ شهریور شد.
در ۱۶ شهریور جمعیت انبوه با نظمی خاص به خیابان ها آمدند و در حالی که خیابان ها و میادین اصلی شهر را پر کرده بودند امکان هر گونه اقدام ضد مردمی را از نیروهای مسلح رژیم گرفته بودند. مردم با شعارهایی بر ضد رژیم پهلوی در پایان تظاهرات، برای تجمع و راهپیمایی دیگری در فردای آن روز در میدان ژاله (شهدا) هم قرار شدند.
دولت شریف امامی که با شعار آشتی ملی بر سر کار آمده بود و هر روز با به شهادت رساندن تعدادی از هموطنانمان بر خشم و انزجار مردم از رژیم محمد رضا پهلوی می افزود، وقتی مشاهده کرد که نتوانسته است اوضاع را تحت کنترل خود در آورد، در بعدازظهر ۱۶ شهریور موضوع تظاهرات گسترده مردم را در دستور کار شورای امنیت ملی قرار داد و با تشکیل جلسه هیات دولت برقراری نخستین حکومت نظامی را از روز ۱۷ شهریور به مدت شش ماه در تهران و۱۱ شهر دیگر یعنی قم، تبریز، اصفهان، مشهد، شیراز، جهرم، کازرون، قزوین، کرج، اهواز و آبادان به تصویب رساند.
اعلامیه اجرای مقررات حکومت نظامی ساعت شش صبح ۱۷ شهریور، از رادیو خوانده شد، براین اساس تنها تعداد اندکی از مردم که آماده راهپیمایی بودند از این مقررات اطلاع یافتند و بقیه که اطلاعی از حکومت نظامی نداشتند، صبح زود در گروه ها و دسته های بهم پیوسته از خیابان های فرح آباد، شهباز و میدان خراسان به طرف میدان ژاله (شهدا) حرکت کردند. ساعت ۷:۳۰ صبح بود که جمعیت در محل قرار قبلی مستقر شدند. در اسناد مربوط به این واقعه آمده است :مردم به محض ورود به خیابان ها، با دیدن تانک ها و زره پوش های نظامی غافلگیر شدند، اما بدون اعتنا به آنان به حرکت خود ادامه دادند.
مردم غیور و انقلابی که شجاعت در گام های استوارشان موج می زد؛ همه می دانستند که برای رسیدن به هدف باید از جان گذشت به همین خاطر وجود تانک ها و سلاح ها آنان را از حرکت باز نداشت. تظاهر کنندگان دسته دسته با سردادن شعارهای انقلابی به سمت میدان در حرکت بودند.
ماموران مسلح که خود را در برابر موج بی امان مردم ناتوان می دیدند، بعد از چند بار اخطار، تظاهر کنندگان بی دفاع را به گلوله بستند. فریاد الله اکبر و لا اله الا الله همه جا را عطر آگین کرده بود، مردم وحشت زده و هراسان به هر سوی می دویدند تا پناهگاهی بیابند؛ قامت های برافراشته فرزندان ایران یکی پس از دیگری نقش بر زمین می شد، ناله و فریاد با صدای شلیک گلوله در هم آمیخته بود و بوی خون، دود و باروت از همه جا به مشام می رسید.
روز که به نیمه رسید، آنچه در خیابان ژاله (شهدا) به چشم می آمد، عاشورایی دیگربود، بدن های بی جان مردمی که به جرم آزادیخواهی و عزت طلبی به شهادت رسیده بودند و با خون سرخ و مظلومیت خود خاطره سیدالشهدا امام حسین (ع) را زنده کرده بودند.
در این روز تعداد زیادی از تظاهر کنندگان به شهادت رسیدند و عده ای نیزمجروح شدند و خسارات های مالی و اقتصادی قابل توجهی به منازل، مغازه ها و اتومبیل ها وارد آمد.
امام خمینی (ره) در ۱۸ شهریور ضمن ابراز همدردی با خانواده های داغدار، این کشتار وحشیانه را محکوم و دولت آشتی ملی را دولتی تحمیلی و غیر قانونی اعلام کردند و در پیامی به ملت شریف و شجاع ایران فرمودند:
...چهره ایران امروز گلگون است و دلاوری و نشاط در تمام اماکن به چشم میخورد. آری این چنین است راه امیر مؤمنان علی و سرور شهیدان امام حسین. ای کاش خمینی در میان شما بود و در کنار شما در جبهه دفاع برای خدای تعالی کشته میشد.
ملت ایران! مطمئن باشید که دیر و یا زود پیروزی از آن شماست. شاه با حکومت آشتی ملی میخواهد روحانیت شریف ایران و سیاسیون محترم را در کشتار خود سهیم گرداند ولی فریب او خیلی زود برملا گردید. انَّ کَیْدَ الشَّیطانِ کانَ ضَعیفاً...جهان باید بداند که این است فضای باز سیاسی ایران! و این است رژیم دموکراسی شاه! و این است عمل به دین مبین اسلام در منطق شاه و دولت او!...
...ملت شریف و شجاع ایران ! بار دیگر شاه با دستور حکومت نظامی در تهران و سایر شهرستان های بزرگ ایران، ثابت کرد که پایگاهی در میان ملت ندارد. اعلام حکومت نظامی در محیطی آرام - به اقرار رادیو و مطبوعات ایران که راهپیمایی با کمال آرامش در آن انجام می گرفت- نه تنها قانونی نیست بلکه جرم است و دستوردهنده آن مجرم. شاه برای به رگبار بستن مردم بی دفاع و مظلوم هیچ بهانه ای را بهتر از حکومت نظامی ندید...
کشتار مظلومانه مردم در میدان ژاله تهران( شهدای کنونی) در ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، یکی از اسفناک ترین حوادث ماه های پایانی حکومت پهلوی بود که به گمان بسیاری از تحلیل گران داخلی و خارجی، بزرگترین ضربه را به بدنه رژیم شاهنشاهی زد. در واقع این رویداد مسیری بی بازگشت را در برابر رژیم طاغوت قرار داد که در نهایت منجر به پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن ۵۷ شد.
دیدگاه تان را بنویسید