کد خبر: 69709
تاریخ انتشار :

روایت لحظه‌های جنگ از زبان یک بانوی جانباز در خط مقدم

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران، پیام زندگی را به قاصدک‌ها سپرد تا آواز درست زیستن را به گوش مردم سرزمینش هدیه کنند.
مژده اون باشی متولد سال 1340 خرمشهر است. او در آغاز جنگ تحمیلی در دفاع از میهن از دلاور زنانی بوده است که برای حفظ آبروی کیان و کشور جنگیده و بعد از جانبازی درس عشق و معرفت را سرمشق جوانان این دیار کرده است. عصر بود که با ایران زندگی به گفت‌وگو نشست و برش‌هایی از جوانی‌اش را پیش رویمان گذاشت.
آغاز راهی بزرگ
چند ماه قبل از شروع جنگ دوره‌های امدادگری و تدارکات نظامی را در مرز آموزش دید. خرمشهر آماده باش بود که به صف مبارزان دفاع از شهر درآمد، می‌گوید: نخستین جرقه‌ها و آتش جنگ 31 شهریور 59 زده شد. خانواده‌ام شهر را ترک کردند و به یکی از شهرهای اطراف خوزستان رفتند.
شهر خالی شده بود و نیروهای نظامی جایگزین شده بودند همراه خواهر و دو برادرم برای امداد در خرمشهر ماندیم.تا 15 مهر که در بیمارستان‌ها مستقر بودیم عراق تمام شهر را ویران کرده بود و تقریباً دیگر هیچ بیمارستانی وجود نداشت و باید به سرعت به نقاط دیگری از شهر می‌رفتیم. درگیری شدیدی در کوی طالقانی شلمچه به پا شده بود و تا منازل صد دستگاه هم پیشروی کرده بودند.نیروهای بعثی وارد شهر شده بودند و سربازان ژاندارمری با ترکش «آر پی جی» مجروح شده بودند.با چند نفر از نیروهای امدادی مجروحین را درمان کردیم بعدازظهر بود که با چند برادر امدادگر محل درگیری را ترک کردیم تا مجروحین را از آن محل دور کنیم.
24 مهرماه
در لابه لای خاطرات برای لحظه‌ای مکث می‌کند و تاریخ آن روز هولناک به ذهنش می‌رسد و با صدایی لرزان ادامه می‌دهد: سوار بر جیپ سیمرغ آبی شدیم، صندلی‌های پشت را برداشتیم تا بتوانیم برانکاردهای مجروحین را آنجا قرار دهیم. 8 نفر بودیم و من تنها زن امدادگر گروه بودم.
وقتی به طرف مسجد جامع در مرکز شهر رسیدیم وضعیت بسیار آشفته بود و مشخص بود که در آن نقطه نیروهای عراقی پیشروی کرده‌اند. نیروهای بعثی مدام شلیک می‌کردند هنگامی که رسیدیم درگیری خاتمه پیدا کرد نیروهای نظامی مستقر در شهر به ما اشاره می‌کردند وارد خیابان اصلی نشویم، ‌بدون توجه به پیام آنها به سمت یکی از بیمارستان‌ها حرکت کردیم.
نیروهای عراقی با تیربار پشت دیوار کمین کرده بودند و در یک لحظه ماشین را به گلوله بستند. صحنه مرگ و زندگی را به چشم دیدم. وقتی مورد اصابت گلوله‌های تیربار قرار گرفتیم ماشین متوقف شد و 5 تن از مجروحین در یک چشم به هم زدن شهید شدند، روی صندلی وسط نشسته بودم از سمت چپ که شلیک کردند زخمی شدم.
محمد رضا مبارز از جهادگران و امدادگر بود که پشت فرمان به شهادت رسید و مانند یک سپر در برابر من قرار داشت تمام لباسهایم آغشته به خونش شده بود. دو دقیقه بعد دوباره ماشین را به تیربار بستند در آن لحظه دستانم از ساعد شکست و بخشی از ساعدم جدا شد. دچار خونریزی شدیدی شده بودم دستانم هیچ حرکتی نداشتند.
تیر از یک طرف به جمجمه‌ام کمانه کرد، جمجمه‌ام خرد شده بود بخشی از مغزم دچار آسیب و سمت چپ بدنم فلج شده بود. طرف دیگرم رضا لیامی- امدادگر- بود، تیر به کتفش اصابت کرده بود. از ساعت 14 و 30 دقیقه تا ساعت 19، در آن محل تنها بودیم. هوا گرم و روزها طولانی بود. در این مدت شاهد ناله‌ها و صحنه‌های شهادت همرزمانم بودم صدای ناله‌ها دیگر نمی‌آمد می‌دانستم همه شهید شده‌اند.
قطره‌های اشک مهمان چشمان خسته زن جانباز می‌شود، وقتی ثانیه‌های سرد، آن روزها را مرور می‌کند با بغضی در صدا ادامه می‌دهد: دو ساعت بیهوش بودم در آن لحظه احساس بی‌وزنی می‌کردم انگار روح از بدنم جدا می‌شد. دوباره به هوش می‌آمدم و در لحظاتی که به هوش بودم دعا می‌کردم و تمام خاطرات گذشته و روزهای کودکی در ذهنم مرور می‌شد به یاد خانواده‌ام افتاده بودم، احساس می‌کردم دیگر زنده نیستم و پایان زندگی‌ام فرا رسیده است تصویر برادرانم، خواهرانم، پدر و مادرم را مجسم می‌کردم.
چند ساعت در محاصره نیروهای عراقی بودیم. صدایشان به گوش می‌رسید عربی صحبت می‌کردند آنها تصور می‌کردند که همگی جان باخته‌ایم بین نیروهای خودی و عراقی مانده بودیم. هرگز نمی‌توانستم تصور کنم با آن شرایط به زندگی عادی بازمی‌گردم هر لحظه در فکر این بودم که از دنیا می‌روم. چند ترکش به سرم خورده بود. شهادتین را تکرار می‌کردم و یاد دورانی که گذرانده بودم می‌کردم با خودم می‌گفتم شاید دیگر زنده نباشم.
میان مرگ و زندگی
«رضا لیامی خودش را از ماشین بیرون کشید و آرام آرام صدایم کرد و حالم را پرسید مدام به صورتم می‌کوبید تا بیهوش نشوم. هوا در حال تاریک شدن بود. هوا گرگ و میش بود که رضا لیامی خود را به ساختمانی رساند به او می‌گفتم تو برو خودت را نجات بده و سپس نیروهای امدادی را به اینجا بیاور.نیروهای عراقی عقب‌نشینی کرده بودند. برای قدم برداشتن تعادل نداشتم،‌پاهایم تکان نمی‌خوردند در هنگام گفت‌و‌گو با او بودم که صدای آژیر آمبولانس به گوش رسید.»
در آن زمــــــان، لحظه‌هایی را به زندگی فکر می‌کرده و لحظه‌هایی هم برای رسیدن به درجه شهـــادت می‌گریسته است. ادامه می‌دهد: در بیمارستان طالقانی بین آبادان و خرمشهر چند روز بستری بودم و بعد از آن چون جاده خرمشهر - ‌آبادان را بسته بودند با تیم مجروحین با کشتی‌های بادی ارتشی به بندر امام رفتیم و با هلی‌کوپتر به تهران منتقل شدم در بین 300 مجروح تنها زن مجروح بودم. تقریبا یک ماه در بخش آی سی یو و سه ماه در بیمارستان بستری بودم و پزشکان می‌گفتند شاید برای همیشه فلج بمانم.
خانواده‌ام یک ماه جست‌وجو کرده بودند تا عاقبت در بیمارستان پیدایم کردند. نخستین کسی را که بالای سرم دیدم مادرم بود وقتی چهره مهربان مادر را دیدم به زندگی لبخند دوباره زدم و برای بازگشت به زندگی تلاش کردم. پاهایم دچار آسیب دیدگی شدید شده بود توان راه رفتن نداشتم، چند ماه با ویلچر حرکت می‌کردم بعد از 3 ماه توانستم با عصا حرکت کنم. برای کنار گذاشتن ویلچر و عصا ساعت‌ها در بیمارستان برای راه رفتن کوشش می‌کردم. تلاش هایم مرا خوشحال می کرد.
تلاش برای زندگی
بهمن سال 59 با یکی از همشهری‌هایش پیمان زندگی مشترک می‌بندد با این‌که توان راه رفتن نداشته است اما برای جا گذاشتن تلخی‌ها تلاش می‌کند.
روحیه‌اش برای رسیدن به ایستگاه زندگی دوباره ستودنی است. صبر،‌ایمان و روحیه را سه رأس اصلی شکفتن دوباره شکوفه‌های جوانی تلقی می‌کند. حقیقت را که از زبان پزشکان می‌شنود تلخ نمی‌بیند بدون هیچ ناراحتی به شرایط جدید زندگی سلام می‌کند. از افق‌های روشن در کورسوی راه و بیراهه، مسیری سبز را هموار می‌کند تا به آرمان‌ها و ارزش‌های خاک وطن لبیک گوید.
می گوید: در طول زندگی مشترک صاحب سه فرزند شدم برای بزرگ کردن فرزندانم سختی‌های زیادی را به جان خریدم. توانایی در آغوش گرفتن فرزندانم را نداشتم به سختی می‌توانستم کارهای خانه را انجام دهم. همسرم در کارها کمکم می‌کرد و پدر و مادرم در همان ساختمان محل زندگی مان ساکن شده بودند تا تنها نباشم.
در سال 69 شاغل شدم و از سال 79 شروع به ادامه تحصیل کردم هر زمان از سختی‌های زمانه دلتنگ می‌شدم به امام زمان(عج) متوسل می‌شدم و بی‌واسطه از خداوند درخواست کمک می‌کردم. زیارت جامعه کبیره می‌خواندم و از اولیا و ائمه(ع) آرامش درخواست می‌کردم. هنوز مانند روزهای اول جنگ نگاهم به زندگی آرمانی است نه تنها برای شهرم بلکه برای جوانانی که به خاطر ارزش‌ها و آرمان‌ها شهید شده‌اند. جوانان وطن برای دفاع از ارزش‌های والا جنگیدند و می‌خواهم راه و اهداف شان را ادامه دهم.
این زن جانباز، جنگ را یک درس بزرگ می‌داند و می‌گوید: جنگ خانمان سوزی است که ویرانی و خرابی ثمره‌اش است اما در کنار زشتی‌ها، زیبایی‌ها و برکاتی هم دارد، استقامت و مقاومت بزرگترین برکات جنگ بود. اهداف طلایی‌ام دین و سرزمینم بودند. حاضر نبودیم حتی ذره‌ای از خاک را به دست دشمنان بسپاریم. هنوز زندگی برایم حال و هوای سال 59 را دارد زندگی‌ام در عالم دوران جنگ سیر می‌کند تمام دلخوشی هایم بازگو کردن خاطرات آن روزهاست.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها