کد خبر: 70043
تاریخ انتشار :

افشین هاشمی از گزیده کاری هایش در تلویزیون می‌گوید

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از فارس،او در این سالها به جز «مسافرخانه سعادت»، «نیمکت» و «توی گوش سالمم زمزمه کن» که هر سه راه با محمد رحمانیان کار کرد، تنها با «گاو صندوق» مازیار میری در تلویزیون دیده شده است. به مناسبت حضور مجددش در این رسانه با نقش مسعود در سریال «اولین انتخاب»، افشین هاشمی مهمان یک فنجان چای بانی فیلم شد تا بی رودربایستی تر از دیگر عوامل این مجموعه پاسخگوی سؤالات ما درخصوص فیلمنامه، کارگردان، تیم بازیگری و... در اولین همکاری اش با مهدی صباغزاده و این مجموعه باشد.
پس از سریال «گاوصندوق» که حضور موفقی هم در آن داشتی پیش‌بینی می‌شد در تلویزیون پررنگ‌تر دیده شوی اما این اتفاق رخ نداد، چرا؟ پیشنهاد نداشتی یا تئاتر و سینما را ترجیح دادی؟
ـ ارجحیّت برای من در کارِ بهتر است، فرقی ندارد در کدام رسانه. تلویزیون‌ همان‌قدر برایم جدی است که تئاتر و سینما. پیشنهاد‌های تلویزیونی‌ای که در این مدّت داشتم چندان چنگی به دل نمی‌زد.
با وسواس بسیارِ یک بازیگر پرتوقع یا با یک حد معمولی از سختگیری؟
ـ وسواسِ زیاد ندارم. آیا سریال «گاو صندوق»‌یک سریال عجیب بود؟ نه! قصه‌ای جذاب داشت که ته داشت و سر؛ در کنار یک گروه بسیار خوب و حرفه‌ای!
البته در تلویزیون گاهی آثار فاخر و ماندگاری تولید شده که تاریخش با این روزهای تلویزیون فاصله بعیدی دارد.
ـ قرار نیست همه‌ آثار فاخر باشند. گاهی کافی ا‌ست در همان زمانِ ارائه، مخاطب درگیر شود و لذت ببرد؛ همین. هروقت گروهی خودش را جدی گرفته و بودجه‌اش هم بوده، اثری ماندگار خلق شده. اگر هم کسانی اثر خود را جدی نگرفته‌اند، چه با بودجه و چه بی بودجه محصول خوب نشده.
آخر خیلی از همکارانت در انتخاب یک پیشنهاد سینمایی وسواس بسیار دارند اما در تلویزیون نه. می‌گویند تلویزیون است دیگر! می‌رویم و دستمزدی می‌گیریم و در این شرایط می‌زنیم به زخم زندگی!
ـ آهان! من با این جمله که «تلویزیون است دیگر» خیلی مشکل دارم! یعنی چه! کار در تلویزیون هم جزو کارنامه‌ کاریِ ماست! چه می‌شود یا به عبارت بهتر، خود تلویزیون چه می‌کند که کسانی آن را جدی نمی‌گیرند؛ تهیه‌کننده، کارگردان، بازیگر و شما که خبرنگار این حوزه هستی! من این‌گونه فکر نمی‌کنم.
برای من تلویزیون هم همان‌قدر جدّی است. ما در همین تلویزیون «نیمکت» کار کردیم، مجموعه‌ نمایش‌های کوتاه تلویزیونی، برای گروه خانواده. اما نگفتیم چون مخاطب‌مان خانم خانه‌دار است کم بگذاریم. هملت در پاسخِ کسی که گفته «در شأن دسته‌ بازیگران از ایشان پذیرایی می‌کنیم» می‌گوید «در شأن من از آنها پذیرایی ‌کنید!». معتقدم هر جا که کار می‌کنیم باید در شأن خودمان کار کنیم، نوع رسانه نباید برای‌مان تفاوتی داشته باشد.
و با این همه سختگیری در سریال «اولین انتخاب» بازی کردی؟ مجموعه‌ای که در برخی لحظاتش مخاطب را می‌خنداند اما پر از ایراد است. ایرادهایی که مطمئناً هم نویسنده، هم کارگردان، هم بازیگران و هم تهیه‌کننده‌اش از آن بی‌اطلاع نیستند که البته امیدوارم این‌گونه باشد!
ـ من در این‌جا اعتماد کردم به دوستانی که از قبل با آنها همکاری داشتم. یا نام‌هایی که می‌شناختم. پیش‌تر با تینا پاکروان در فیلم آقای بیضایی همکار بودیم و گمان می‌کردم نگاه‌مان به کیفیتِ کارِ هنری نزدیک است. ایشان مرا به کار معرفی کردند. آقای صباغ‌زاده را از نزدیک نمی‌شناختم اما برایم کارگردان «خانه خلوت» بود و «سناتور»؛ فیلم‌هایی که دوست داشتم.
جالب است! اولین‌بار است که می‌شنوم بازیگری برای حضور در کاری به دنبال اشتراک نظر و عقیده با مدیرتولید پروژه است؟
ـ به دنبالش نبودم، به گمانم وجود داشت، چون آشناییِ من با تینا پاکروان در کار آقای بیضایی بود. تصورم هنرمندی بود که در تولید هم فعال است. من که در دنیای تولید نابلدم، ولی طبقِ گفته‌ ایشان ـ که مدرسِ دانشگاه هم هستند و درنتیجه بسیار بهتر از من این حرفه را بلدند ـ نگاهِ تولیدی از نگاهِ هنری جداست و ارزشِ هنری لزوماً دغدغه‌ تولید نیست. این را بعدتر از ایشان شنیدم و معنیِ نظرش را دریافتم.
فیلمنامه‌ عباس نعمتی با چه فاکتورهایی تو را با این نگاه ریزبینانه‌ات ترغیب به همکاری کرد؟
ـ نمی‌شناختم‌شان. گفتند کارهای موفقی برای تلویزیون نوشته و ... .
بله عباس نعمتی کارهای خوبی در کارنامه دارد. نمونه‌اش سریال «تکیه بر باد»،«اولین شب آرامش» و... ولی نه در این ژانرِ خطرناک که قطعاً نیازمند دقت و سلیقه‌ای خاص است. با خواندن چند قسمت آماده‌ فیلمنامه حضور در سریال را پذیرفتی؟
ـ چهار قسمت از فیلمنامه آماده بود و من خواندمش ضعیف بود. ولی تینا پاکروان گفت قرار است بازنویسی ‌‌شود و این چیزی است که فعلاً به تلویزیون ارائه شده. از طرفی گفتند دارند با آقای کیانیان، خانم مهین‌ترابی، آقای پورصمیمی، خانم لادن مستوفی و... مذاکره می‌کنند. این یعنی یک گروهِ خوب و تقریباً همفکر و فراموش نشود که کارگردان، سازنده‌ «خانه‌ خلوت» بود. روز اول تصویربرداری دیدم فیلمنامه اصلاً تغییر نکرده، همان 4 قسمت را بدون بازنویسی داریم می‌گیریم.
فیلمنامه‌ای که خواندی به عنوان یک سریال طنز تلویزیونی پیشنهاد شد؟
ـ می‌گفتند قرار است با نمک و مفرّح باشد. روی کاغذ که مفرّح نبود. من اعتقاد دارم همه چیز از کاغذ شروع می‌شود. فیلمنامه‌ کمدی حتی روی کاغذ هم تو را می‌خنداند. من صدای قهقهه‌های پدرم را هنگام خواندن رُمان «دایی‌جان ناپلئون» فراموش نمی‌کنم؛ تازه در دهه‎ شصت، 10 سال بعد از دیدن سریال! نمایشنامه‌ «پسر طلاها»ی نیل سایمون را بخوانید قهقهه می‌زنید. فیلمنامه فیلم توقیف شده آقای کمال تبریزی (پاداش)، نوشته‌ محمد رحمانیان روی کاغذ می‌خنداندتان! در آن چهار قسمت که هیچ نشانی از خنده نبود، یا دست کم من نخندیدم. اما بازی دیگر شروع شده بود...
به نظر تو این قصه منطقی پیش می‌رود؟
- به نظر من هم منطقی نبود ولی دوستان در جواب گفتند کمدی که منطق ندارد.
این جواب برای تو منطقی بود؟
ـ این پاسخ با همه‌ آن‌چه تا آن روز آموخته بودم منافات داشت: کمدی منطق ندارد! حالا یا منظورشان این کمدی بود، یا در کل این عقیده را داشتند یا در آن زمان ترجیح دادند با این پاسخ از سدِّ سؤالات یک بازیگرِ فضول که دارد در کار کارگردان یا نویسنده دخالت می‌کند، بگذرند! اما این گفت‌وگوها در نهایت جدی و قرار شد بازیگران پیشنهادهایی بدهند تا کار بهتر پیش برود.
راه حل بدی نبود، گرچه به‌نظرم پیشنهاد دادن وظیفه‌ بازیگر نیست، وظیفه‌اش اجرای درست و درخشانِ آن چیزی است که پیش‌تر نویسنده سعی کرده به بهترین شکل بنویسدش. باید نقش را ـ اگر نقش باشد ـ از فیلمنامه بردارد و فربه‌تر و بهتر اجرایش کند.
کار بازیگر نگارش متن نیست. من الان در کار آقای رحمانیان بازی می‌کنم «واو» را حق ندارم تغییر بدهم. در جایی می‌گویم «آره... کبوترخونه خوبه... خیلی خوبه». در یک تمرین «آره» را نگفتم، فریادش بلند شد. چون پیش‌تر نه فقط به واژه که حتّی به وزن جمله هم فکر کرده و همه‌ پس و پیش‌ها و امکاناتِ دیگرش را امتحان کرده. ولی وقتی متن کاستی دارد راهی جز ورود بازیگر به این حیطه نیست.
در این شرایط تو می‌مانی و کارگردان و این‌که چقدر دست تو را در اجرا باز می‌گذارد!
ـ خوشبختانه آقای صباغ‌زاده بعد از مدّتی، به من اعتماد کرد. با هم کار نکرده بودیم و شناختی از هم نداشتیم. ایشان در ابتدا کارگردان سفت و محکمی هستند، یعنی این‌که راحت با پیشنهادها کنار نمی‌آیند و آن را دخالت در کارِ خود می‌دانند، ولی بالاخره اعتماد کردند. در ماه‌های آخر بیشتر روی فیلمنامه صحبت می‌کردیم و سعی می‌کردیم اگر می‌شود چیزی را بهتر کرد، انجام دهیم. نتیجه‌اش بخش‌هایی‌ است که تماشاگر امروز از دیدن آن لذت ببرد. از واکنش‌ها می‌شود حدس زد تماشاگرانی که خیلی به دنبال منطقِ قصه نبوده‌اند با سریال ارتباط برقرار کرده‌اند.
این سوآل را بدون در نظر گرفتن این که بازیگر سریال «اولین انتخاب» بودی جواب بده!
ـ حتماً... تا این لحظه هم همین بوده! (می‌خندد.)
به نظر تو ممکن است یک سریال طنز، بدون فیلمنامه‌ خوب، تیم بازیگری باسابقه در این ژانر و کارگردانی که پیش از این طنز تلویزیونی را تجربه نکرده، سلامت به ساحل برسد؟
ـ (می‌خندد) اگر منظورت من هستم، من کار کمدی کرده‌ام...
نه، تو را با چند نمایش روی صحنه در این ژانر دیده‌ام، اما برخی از بازیگران این سریال در این ژانر هیچ سابقه‌ای ندارند؛ هر چند در ژانرهای دیگر آثار موفقی داشته‌اند و اصولاً بازیگران بدی نیستند.
ـ هیچ بازیگری در جهان همه‌ گونه‌ها را از قبل تجربه نکرده! موقعیتی پیش آمده تا برای اولین بار تجربه کند. ولی گمانم در این سریال اگر چنین چیزی باشد، آن بازیگر نقش اصلی ندارد و حضورش حاشیه‌ای است.
مثلاً لاله اسکندری در سریال «اولین انتخاب» نقش حاشیه‌ای دارد؟
ـ او زنِ اصلیِ سریال است، ولی مسئله عنوان یا حضور نیست، مسئله تأثیرگذاری در قصه است. شخصیّتِ سوسن اتفاق‌ساز نیست. این گله‌ای بود که خودِ لاله اسکندری هم مدام در طول تصویربرداری داشت. در واقع زنانِ این سریال، به غیر از مادر و در بخشی عمه، کارِ خاصی نمی‌کنند. شهره لرستانی حرف قشنگی می‌زد.
می‌گفت تصور بعضی‌ها از زن همین است که حق حرف زدن ندارد مگر این‌که مادر باشد! شاید این مسئله آگاهانه اتفاق نیفتاده و یا دلایلی داشته که من بی خبرم، ولی خیلی برای او نمی‌نوشتند. به همین دلیل بازی‌های دو خواهر ـ لاله اسکندری و سحر آربین ـ بامز‌‌‌گی‌ها یا لجبازی‌هایشان و... بیش‌تر با قریحه‌ بازیگریِ خودشان ساخته شده چون در فیلمنامه آنها عامل و کنش‌گر نیستند...
اجازه بده من هم با تو مخالفت کنم، چرا که اکثراً در آثار موفق کمدی دنیا، زوج کمیک است که موفق می‌شود. در واقع حتی کسی که فاعل یا عامل اتفاق در یک اثر کمدی نیست باید توانایی این پاسکاری را داشته باشد.
ـ بله، حتماً باید این بده‌بستان باشد. بدونِ آن بازی شکل نمی‌گیرد.
خیلی‌ها معتقدند در این سریال تو به این سمت رفتی که گلیم خودت را از آب بیرون بکشی. فکری که شاید به ذهن بازیگران دیگر نیز خطور کرده باشد.
ـ در همان هفته اول که گفتند کمدی منطق ندارد، یا وقتی همراه با لاله‌ اسکندری سرِ فیلمنامه با کارگردان بحثِ فنّی می‌کردیم، بقیه‌ بازیگرانی که بودند بی‌تفاوت نگاه‌مان می‌کردند و درنهایت یک بازیگرِ قدیمی که پیشینه‌ بدی هم ندارد، مرا کنار کشید و گفت «اعصابتو خورد نکن، من که از اولشم هیچ قسمتی رو نخوندم!» فهمیدم که باید گلیم خودم را از آب بیرون بکشم. چون در آموزه‌های من همه‌ آثار دراماتیک، از جمله کمدی، باید منطقِ درستِ خود را داشته باشد.
به خصوص این‌که کمدیِ این سریال در زندگی واقعی و فضای رئالیستیک اتفاق می‌افتد اگرچه کارگردان معتقد است حساس نباشیم. اما از لحظه‌ای که مسعود با گذشت چند قسمت از خانه دکتر نمی‌رود و هر بار که می‌رود با بهانه‌ای غیردراماتیک بازمی‌گردد، دیگر بی‌منطقیِ کار، توی چشم می‌زند. درحالی‌که نوشتن قصه‌ای منطقی برای نگاه داشتن مسعود در خانه‌ دکتر کار چندان سختی نبود.
ـ اصلاً کار سختی نبود فقط باید پیشتر به آن فکر می‌شد. در نهایت، بحث‌ و همفکری با نویسنده، به یک قسمت صفر انجامید که آن خانواده به من (مسعود) احتیاج داشته باشند چون در غیر این صورت می‌توانستند در قسمت سوم مرا از خانه بیرون بیاندازند! ببینید، این‌جاست که می‌گویم تلویزیون خودش خودش را بی‌اعتبار می‌کند. وقتی فقط تولید اهمیت پیدا می‌کند، نه این که چه دارد تولید می‌شود، این گونه می‌شود.
به این ترتیب استعدادهایی مثل همین نویسنده یا گروهِ اجراییِ همین کار، نمی‌توانند در اندازه‌های واقعی‌شان ظاهر شوند. می‌شد منتظر ماند ابتدا فیلمنامه کامل و بعد تولید شروع شود. مخصوصاً که از همان ماهِ اول معلوم بود سریال به ماه رمضان نمی‌رسد. باور کنید همه‌چیز به فیلمنامه برمی‌گردد. همین لاله اسکندری که گفتید واقعاً تلاش کرد کمدین خوبی باشد، اما بهترین بازیگرِ جهان هم در بسترِ ناآماده کار عجیبی نمی‌تواند بکند. تهش این که مثل شهره لرستانی، با هوش و تجربه‌اش، از یک کنش معمولی، لحظه‌ای جذاب دربیاورد اما با همه‌ بخش‌ها و در همه‌ لحظات که نمی‌شود این کار را کرد.
انگار لرستانی با جنس بازی‌اش، نویسنده را مجبور کرده تا برایش بنویسد؟
ـ‌ دقیقاً. لاله اسکندری هم خیلی تلاش کرد تا نقشش کنش‌گر شود؛ هم در بازی و هم در بحث‌هایش با نویسنده.
البته تو یک شوخی هم با میمیک صورت اسکندری در قسمت اول داشتی.
ـ این همان قسمتِ صفر است که گفتم. زمانی آن را گرفتیم که حدود 6 قسمت بازی کرده بودیم و با بازیِ لاله آشنا شده بودم. حدس می‌زدم احتمالاً این شوخی می‌تواند بامزّه باشد (می‌خندد).
اسکندری ناراحت نشد؟
ـ امیدوارم ناراحت نشده باشد. اگر این نوع بازیِ لاله اسکندری، با میمیک‌های حدّاقل، جزو استراتژی بازی و آگاهانه در جهتِ نقش باشد، آن بازیِ من هم به توجیهِ این انتخابِ جنسِ بازی کمک می‌کند و بامزّه هم می‌شود.
از جایی کم‌کم لحن سریال تغییر می‌کند و انگار از یک فیلم خانوادگی به یک اثر جنایی تبدیل می‌شود! از ابتدا سیناپس کاملی نداشتید که بتوانید این تغییر ژانر را در کارتان لحاظ کنید؟
ـ همیشه می‌گفتند هست ولی من هیچ‌گاه ندیدمش! اگر بود هم فرقی نمی‌کرد چون مدام تغییر کرد و کسی به چیزی ـ اگر هم بود ـ وفادار نبود. تازه عباس (نعمتی) بعداً به من گفت که فیلمنامه‌اش را مدام تغییر می‌داده‌اند و خیلی از شوخی‌هایی که نوشته را حذف می‌کردند. اما نتیجه این که من نمی‌توانستم یک برنامه‌ریزیِ کامل برای بازی‌ام داشته باشم. چون معلوم نبود این شخصیت از نقطه‌ الف قرار است به کجا برسد.
اگر از ابتدا می‌دانستیم که لحن اثر قرار است تغییر کند شاید بازی‌ها را جور دیگری طراحی می‌کردیم و نه فقط بازی که در دکوپاژ و نورپردازی و... هم تغییر ایجاد می‌شد. به هرحال کسی مسئولیتِ این نابسامانی را نمی‌پذیرفت (می‌خندد). درنتیجه راهی نبود جز این که در لحظه، آفرینش لحظه بانمکی را خلق می‌کردیم و به هیچ وجه به منطق آن فکر نمی‌کردیم.
این باعث شده تماشاگر یک جور سر به هوا بودن (نه به معنای منفی‌اش) در شخصیّت ببیند که از سوی من کاملاً آگاهانه است. وقتی دیدم نمی‌توانم با علم و دقّت به سراغ نقش بروم تصمیم گرفتم با شلختگی بروم. یعنی بدون توجه به منطق و تنها به قصد خلق لحظه. این رویکرد ممکن است تماشاگر را جذب کند اما از چشم آدم متخصص دور نمی‌ماند. چندروز پیش حبیب رضایی گفت «یک سکانس از سریالتو دیدم که خیلی بانمک بودی ولی نفهمیدم چرا داری در آن موقعیّت سوت می‌زنی!» گفتم «چون سوت بامزّه‌اش می‌کرد پس منطق را به نمک فروختم!»
سؤال قبلی را جواب ندادی! بالاخره تو هم اعتقاد داری بازیگران این سریال به درستی کنار هم انتخاب نشده‌اند، یا نه، به نظرت درست‌اند؟!
ـ مخالف نیستم. هرکدام‌مان از فرهنگ‌ها و آموزه‌های متفاوت بازیگری می‌آمدیم. متن قسمت‌های جلوتر وجود نداشت، درنتیجه کارگردان درگیر مسائلی غیر از کارگردانی می‌شد و گرچه در بخش فنی (تصویربرداری، صدابرداری و...) افراد درجه یکی مثل آقایان کلایه و میرشکاری کنارش بودند، به همان نسبت در تولید و برنامه‌ریزی یارانش قوی نبودند و گاهی اصلاً نبودند! کارگردان فرصت یکدست کردن گروه را نداشت و گاهی اوقات تمرین با بازیگران تمرین سکانس و بازیگری و جذاب کردنِ لحظه نبود، بلکه تمرینِ حفظ کردن دیالوگ‌ها بود. من اگر بازیگری باشم با حافظه‌ ضعیف، خودم را ملزم می‌کنم شب قبل جمله‌هایم را حفظ کنم. البته اگر متنی وجود داشته باشد ولی متأسفانه به دلیلِ تنبلی و یا جدّی نگرفتنِ تلویزیون، همه چیز از طرفِ این دست از بازیگران به زمانِ تصویربرداری موکول می‌شد.
بوده‌اند سریال‌هایی که مثل «اولین انتخاب» متن آماده نداشته‌اند اما تیم بازیگری کار را به سلامت به مقصد رسانده‌.
ـ احتمالاً بازیگرانش تقریباً از یک فرهنگ آمده‌اند یا تقریباً از یک نسل بازیگری هستند یا اگر خیلی متفاوت بوده‌اند (مثل کارِ ما)، کارگردان فرصت همخوان کردنِ آن‌ها را داشته. مثلاً در سریال «پایتخت» این همخوانی موجود است. بازیگر خوبی مثل علیرضا خمسه که از نسل دیگری است (البته با همان فرهنگ و همان نگاهِ دانش‌آموخته به بازیگری) به راحتی در کنار گروهی از نسلی دیگر حل می‌شود و به محصولی شیرین می‌انجامد... در همین سریالِ خودمان، هم هرگاه با بازیگرانی مثل شهره لرستانی، رامتین خداپناهی یا زهیر یاری که مسائل اولیه‌ بازیگری مثل حفظ کردن را رد کرده بودند روبه‌رو بودم، بین‌مان بحث بازیگرانه شکل می‌گرفت.
تلاش می‌کردیم سکانس بامزه‌تر شود. یا آقای عبدی. من بسیار با ایشان راحت بودم گرچه کسانی نظر دیگری داشتند! او تقریباً حتی یک کلمه از جملاتِ متن را نگفت (می‌گفت که بی‌مزه است!) اما به راحتی می‌شد جلویش بازی کرد، چون بازیگری می‌کرد و با شیرینیِ ذاتی و هوشِ حرفه‌ای‌اش از هیچ، یک چیز می‌ساخت. دقیقاً به همین دلیل اگر تقاضای بازیگرانه‌ای از او می‌کردی مثلِ یک همبازیِ درجه یک، به بهترین شکل برایت انجامش می‌داد تا بازی‌ات بگیرد. اما اگر چیزی غیر از بازی در ذهنت باشد مثلِ اسبی تندرو می‌تازد و نمی‌گذارد حتّی نفس بکشی!
با مجید مظفری رابطه‌ات چطور بود؟
ـ چندباری هنگامِ گریم شدن و صبحانه، از خاطراتِ بازی‌اش در «آسیّدکاظم»ِ محمود استادمحمّد و این که اصلاً چگونه آن گروه شکل گرفته گفت که برایم خیلی هیجان‌انگیز بود، چون به شدّت به گذشته بازیگریِ ایران علاقمندم. در مواقع دیگر خیلی مزاحم‌شان نمی‌شدم، چون معمولاً مشغول استراحت بودند تا هنگامِ بازی‌شان آماده باشند.
او در گفت‌وگویی از بازیِ توانتقاد کرده و گفته‌اند که انگار تافته‌ جدابافته‌ای و ریتم کاری‌ات را عوض کرده‌ای. نظرت چیست؟
ـ تقریباً مشابه همین نظر را آقای مسعود فراستی هم درباره‌ بازیِ من دارند و این که از تئاتر آمده‌ام و... اگر فرصتی بود حتماً به این نظرات فکر می‌کنم.
تو توانسته‌ای گلیم خودت را از آب بیرون بکشی و به نظرم حضور موفقی داشته‌ای. البته به‌تنهایی و نه در ارتباط با دیگر شخصیت‌های قصه، چرا که کماکان معتقدم پاسکاری‌ها در سریال درنیامده و هرکسی شاید به فکر گلیم خودش بوده البته اگر گلیمی داشته‌اند. حالا از حضور در سریال «اولین انتخاب» راضی هستی؟
ـ این‌که مردم در کوچه و خیابان مرا می‌بینند و می‌گویند دیشب با دیدن برخی از لحظات خندیده و شاد شده‌اند خوشحال می‌شوم. این‌که خیلی‌ها ـ از جمله تو ـ می‌گویید توانسته‌ام گلیمم را از آب بیرون بکشم و... خوشحال‌کننده است اما ناراحت‌کننده هم هست چون ای کاش همه گلیم‌ها از آب بیرون بود و با محصولِ بهتری روبه‌رو بودیم.
مقصر بیرون نیامدن گلیم برخی عوامل این کار از آب، برمی‌گردد به انتخاب اشتباه؛ چه از سوی خودشان، چه از سوی انتخاب‌کننده. شاید در جنس دیگری تو هم نمی‌توانستی گلیم خودت را به سلامت از آب بیرون بکشی. البته جدای از این که این گونه اشتباهات علاوه بر تأثیر روی کیفیت، یک ضرر و زیان مالی هم برای پروژه دارد، آن هم در موقعیتی که تلویزیون از بحرانِ اقتصادی رنج می‌برد.
ـ تهیه‌کننده‌ این کار بسیار انسانِ شریف و خوش‌حسابی است، اما به نظرم ما مراقب سرمایه‌اش نبودیم و بی‌توجه به ارزشِ سلامت نگاه و اعتمادش به گروه، بیخودی لفتش دادیم. اشتباهاتی که ای کاش نبود. این که مثلاً من برای سکانسی آفیش شدم که یک ماه پیش آن را گرفته بودیم، و نه برنامه‌ریز و نه منشیِ صحنه و نه هیچ کسِ دیگر حواسش نبود، در هر کارِ دیگری هم ممکن است پیش بیاید و حداکثر سه ساعت عقب‌مان می‌اندازد، اما این گونه بی‌دقتی‌ها، وقتی تکرار می‌شود، جدای از ضرر مالی برای تهیّه‌کننده، کم‌حوصلگیِ گروه و در نتیجه اُفتِ کیفیت را به همراه دارد. مخصوصاً که این اشتباهات بی‌تردید در پروژه‌ای که چهارماهش شش‌ماه به طول انجامیده، ناخواسته چندبرابر می‌شود.
مگر مدیرتولید روی کار نظارت نداشت؟
ـ حتماً داشته، ولی از بختِ بد از همان ابتدای تصویربرداری، سرش خیلی شلوغ بود چون همزمان درگیرِ فیلم سینماییِ آقای جیرانی بود. آن فیلم هم که تمام شد، رفتِ سرِ فیلمِ آقای کیمیایی. بی‌تردید درکنارِ ایشان بودن افتخاری بوده که نمی‌شد از آن گذشت. نتیجه این که تقریباً سرِ «اولین انتخاب» نبود. البته خوشبختانه مدیرتدارکات‌مان باتجربه بود و سعی می‌کرد مشکلات را بین خودمان حل کند.
در آخر کمی از خارج از تلویزیون بگو. گویا به زودی عازم سفری هستی برای اجرای یک نمایش در ینگه دنیا؟
ـ نمایش «هملت؛ شاهزاده اندوه» نوشته محمد چرمشیر را که پیشتر در تالارسایه‌ تئاترشهر به کارگردانی محمد عاقبتی اجرا کرده بودم، قرار است در فلوریدای آمریکا هم اجرا کنم.
گویا قبلاً در جشنواره‌ «آندر د رِیدار» نیویورک هم اجرا و با استقبال فراوان مواجه شده بود.
ـ بله و این دعوت در ادامه‌ همان اجراست.
بعد از سریال «اولین انتخاب» دوباره پس از مدت‌ها با محمد رحمانیان برای نمایش تازه‌اش همکاری کردی.
ـ بله، نمایشی به نام «ترانه‌های قدیمی» که با استقبال فراوان مواجه شده، طوری که روزی دوبار اجرا می‌کنیم و چندبار هم تمدید شد.
انگار به خاطر تو مجبور شدند یک مقدار دیرتر اجرای این نمایش را آغاز کنند؟
ـ بله متأسفانه. برنامه‌ریزِ سریالِ «اولین انتخاب» احتمالاً به دلیلِ مشغله‌ زیادِ روزهای پایانیِ تصویربرداری و یا شاید معلوم نبودن این که نویسنده چیز جدیدی می‌نویسد یا نه، تا 10 روز پس از پایان کارم به من اعلام نکرد که کارم تمام شده. خب بسیار ممنون و البته شرمنده‌ گروه تئاترمان هستم که درخواستِ مرا پذیرفت و اجرا را عقب انداخت.
و حرف آخر.
ـ امیدوارم با وجود همه‌ سختی‌ها، خوشی و لبخندِ تماشاگرهایمان در این شب‌ها، دعایی برای ما شود برای کارهای بعدی‌مان.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها