کد خبر: 70796
تاریخ انتشار :

زندگی چگونه انسان را «ادب» می‌کند؟

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

آیه ٥٤ سوره سبأ
وَحِیلَ بَیْنَهُمْ وَبَیْنَ مَا یَشْتَهُونَ کَمَا فُعِلَ بِأَشْیَاعِهِم مِّن قَبْلُ ۚ إِنَّهُمْ کَانُوا فِی شَکٍّ مُّرِیبٍ [٣٤:٥٤]
(سرانجام) میان آنها و خواسته‌هایشان جدایی افکنده شد، همان گونه که با پیروان (و هم‌مسلکان) آنها از قبل عمل شد، چرا که آنها در شک و تردید بودند! ﴿٥٤﴾
طالبان دنیا چون در آرزوی شهوات فامی و گذران دنیوی هستند وقتی مرگ در رسد آنها را از مطلوباتشان باز می دارد و آنها را دور می کند و به تعبیر قرآن حصاری بلند بین آنها و مشتهیاتشان می کشد و به ناگاه خود را از همه چیز محروم می کند.
تنها مرگ نیست که میان آدمی و خواسته هایش فاصله و جدایی می اندازد و دیوار می کشد بلکه خود زندگی نیز انسانهای دنیا طلب و خود پرست را ادب می کند.
هر که را «ام» و «أب» ادب نکند گردش روز و شب ادب کندی
ادب زندگی این است که همۀ نعمتها را به او می دهد و لذت و شادی و نشاط را از او می گیرد و چون دیو، دیوار سحرآمیزی از محرومیت و قبض و دلتنگی بین او و مشتهیاتش می کشد.
آفتاب گرم و درخشان یک زندگی پاک را از او پنهان می کند و راست است سخن لغت شناسان که گفته اند: «دیوار را دیو می آورد». آفتاب خوبان همیشه تابنده و بهار ایشان تا ابد پاینده است.
نه فلک مر عاشقان را بنده باد دولت این عاشقان پاینده باد
بوستان عاشقان سرسبز باد آفتاب عاشقان تابنده باد
تا قیامت ساقی باقی عشق جام بر کف سوی ما آینده باد
بلبل دل تا ابد سرمست باد طوطی جان هم شکرخاینده باد
تا ابد پستان جان پرشیر باد مادر دولت طرب زاینده باد
شیوه عاشق فریبی های یار کم مباد و هر دم افزاینده باد
از پی لعلش گهربارست چشم این گهر را لعلش استاینده باد
چشم ما بگشاد چشم مست او طالبان را چشم بگشاینده باد
دل ز ما بربود حسن دلربا چابک و صیاد و برباینده باد
مرغ جانم گر نپرد سوی عشق پر و بال مرغ جان برکنده باد
عشق گریان بیندم خندان شود ای جهان از خنده اش پرخنده باد
سنگ ها از شرم لعلش آب شد شرم ها از شرم او شرمنده باد
من خموشم میوه نطق مرا می بپالاید که پالاینده باد
باشگاه خبرنگاران

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها