گفتوگو با زن جوانی که پس از ابتلا به ایدز زندگی را دوباره معنا کرد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از باشگاه خبرنگاران، وقتی ناگهان زندگی رنگ میبازد و آینه ای میماند شکسته، باور گام برداشتن و امید بستن به زیستن و زندگی کردن غیرممکن میشود. یکی از این لحظههای ناگهان، لمس مرگ است. حکایت زندگی آرزو نیز یک روز ناگهان در ایستگاه ناامیدی و مرگ متوقف شد. وقتی که برگه آزمایش حقیقت پنهان ابتلا به ایدز را پیش روی او قرار داد. لحظهلحظههای مبارزه، پذیرفتن و گامبرداشتنها و نداشتنهایی که در ثانیههای انکار و باور گذشته است،حاصل گفتوگوی چند ساعتهای است که یک روز عصر انجام شد. آرزو ثانیههای گمشده زندگی را در عشق و امید یافته و ماحصل آنچه در پایان این سفر به دست آورده فرمول عبور از توفانهای زندگی است. میگوید وقتی راه را پیدا کنی، میدانی که نام تو و اینکه در کجا هستی دیگر اهمیتی ندارد، هدف در دست توست. عمر، بر باد رفته دختری 19 ساله بود که با هزار امید رخت سپید عروسی به تن کرد و برای رهایی از سختیهای دوران کودکی دل به فرداها بست. پیوندشان یک سال بیشتر دوام نیاورده بود. با چشمانی اشک بار به خانه پدر بازگشته بود. وی میگوید: تحمل رفتارهای همسرم آزار دهنده بود. با اینکه در خانوادهای ضعیف و فقیر بزرگ شده بودم اما بنیان زندگی خانوادگی مان سالم بود. تحمل مهر بیوه شدن در آن روزها سخت بود. روحیه خوبی نداشتم 4 سال کنار خانوادهام زندگی کردم. تا اینکه در 23 سالگی با یکی از اقوام نزدیک ازدواج کردم. او 10 سال از بهترین روزهای جوانیاش را به خاطر فروش مواد مخدر در زندان گذرانده بود. زمانی که به خواستگاری آمد فکر میکردم به خاطر شکستی که خوردهام دیگر این شانس را ندارم که فرد دلخواهی را پیدا کنم برای این بود که بدون علاقه پای سفره عقد نشستم. هیچ هدفی را دنبال نمیکردم فقط به خاطر رهایی از حرف و حدیث مردم تصمیم به ازدواج گرفته بودم. مکث کوتاهی میکند و خاطره آن شب را مرور میکند. رضا به شدت تب کرده بود نمیدانم در طول 10 سال زندان به او چه گذشته بود، ولی زمانی که ازدواج کردیم بیماری خاصی نداشت. سال 86 به سختی بیمار شد. شبها تا صبح در تب شدید میسوخت بعد از انجام آزمایشات، حقیقتی تلخ پیش رویم قرار گرفت. شوهرم به بیماری ریوی، هپاتیت و ایدز مبتلا شده بود. در لحظهای که پزشک من را با حقیقت رو به رو میکرد سرنوشت زندگی مشترک مان، زندگی دو فرزندم و آینده آنها پیش چشمانم رژه میرفتند. توقف در لبه پرتگاه «دکتر آب پاکی را که روی دستمان ریخت دنیا برایم به آخر رسیده بود در آخرین ایستگاه تقدیر، منتظر مرگ نشسته بودم. جوان بودم اما سرنوشتی مبهم را به دوش میکشیدم، تا اینکه چند روز بعد جواب آزمایشم نشان داد به ایدز مبتلا شدهام.» ادامه میدهد: نگران طرد شدن از سوی خانوادهام بودم. میترسیدم کسی در کنارم نماند و تنها بمانم. نتیجه آزمایشات پسر 5 ساله و دختر یکسالهام حکایت از خبرهای خوب داشت، آنها سالم بودند. بنابر این به زندگی امیدوارانهتر نگاه کردم. در طول این سالها به همسرم علاقهمند شده بودم، با این که حقیقت پیش آمده تلخ بود، ولی به خاطر فرزندان و محبتمان باید مبارزه میکردم. با این که مادر، در تمام سالهای زندگی تنها دوست و یاور لحظههای دلتنگیاش بود اما این بار میترسید با مادر درد دل کند، شاید مادر غم این درد سنگین را تاب نمیآورد. لحظهها هرچه بیشتر میگذشتند، عبور از جاده زندگی دشوارتر میشد، میگوید: بیماری همسرم که به اوج رسید مشکلات بیشتر شد. از یک طرف باید حواسم به رضا میبود و از سوی دیگر به فرزندانم توجه بیشتری میکردم. روزها و شبها گریه میکردم و با دردی که در وجودم ریشه کرده بود، کنار میآمدم تا این راز را حفظ میکردم. هر کسی علت بیتابیهایم را میپرسید فقط گریه میکردم و از نگرانیام در مورد زندگی میگفتم. با ایدز آشنایی زیادی نداشتم و فکر میکردم چند روز دیگر بیشتر زنده نمیمانم. بیگناه به این بیماری آلوده شده بودم. وقتی پزشک با من حرف زد و گفت: «همه انسانهایی که به ایدز مبتلا میشوند گناهکار نیستند» آرام شده و بیماری را فراموش کردم و فرزندانم قطب توجهم شده بودند. دلم نمیخواست کودکیشان در حسرت عروسک و تماشای تلویزیون بماند درست همان روزهایی که خودم تجربه کرده بودم. سلام به زندگی نوجوان که بود، فکر میکرد وقتی ازدواج کند همسرش جای خالی قاب وجودش را پر خواهد کرد اما هیچ گاه اینگونه نشده بود. زمانی خواسته هایش رنگ حقیقت به خود گرفتند که دیر شده بود. آرزو، خود را تسلیم آیندهای مبهم کرده بود اما اجازه نمیداد فرزندانش تقدیری نافرجام را تجربه کنند. این زن میگوید: خدا را شکر میکنم فرزندانم سالم هستند، اگر آنها هم مبتلا میشدند تا آخر عمر به دنیا دلخوشی نداشتم و زندگی برایم معنایی نداشت. همیشه آیندهای روشن را برایشان ترسیم میکردم و دوست داشتم آنها ادامه تحصیل بدهند، ازدواج کنند و هر جایگاهی را که سهم من نشده برای آنها میخواستم. کم کم با وحشت ایدز کنار آمدم، زندگی عادی را از سر گرفتم. نمیدانم چند سال دیگر عمر میکنم اما امیدوارم حداقل 20سال دیگر زنده بمانم تا شاهد بزرگ شدن فرزندانم باشم. من و رضا همدرد هستیم و از یک بیماری مشترک رنج میبریم و یکـــدیگر را درک میکنیم. فـــــرزندانم بزرگترین انگیزه برای زندگی کردن هستند. آرامش آنها زندگیام را سبز و شاداب میکند. بوسهای از صمیم جان دلـــــش نمیخواهد به پایان فکر کند،دلش میخواهد درست بیندیشد تا هیچ گاه فرزندانش مفهوم حسرت آرزوهای بر باد رفته مادر را لمس نکنند. این زن مبتلا به ایدز میگوید: دوست ندارم فرزندانم از بیماری من و پدرشان مطلع شوند. هنوز سنشان کم است و رویاهای زیادی را در سر میپرورانند، دلم نمیخواهد یک عمر اضطراب و نگرانی در چشمان آنها نظاره کنم. داروهایم را بموقع استفاده میکنم تا روند بیماریام کنترل شود. بارها از پزشک پرسیدهام چقدر به پایان عمرم باقی مانده است؟ ولی جوابی نگرفته ام، میگویند عمر دست خداست. گاهی اوقات دوست دارد بچههایش را در آغوش بگیرد و غرق بوسه کند اما میترسد که شاید مشکلی پیش آید. با اینکه در فراز و نشیبهای بسیاری، مورد امتحان قرار گرفت هیچ گاه احساس نکرد شکست خورده است و این آخرین مسیری است که قدم هایش را به سوی مرگ نزدیک میکند.لحظههای دلتنگی با یاد خدا گره خورده است، حتی در گذر عمر و لحظههایی مانند فقر و تنگدستی، ازدواج ناموفق، مبتلا شدن به ایدز و بیماری همسر احساس شکنندگی نکرد.
دیدگاه تان را بنویسید