ایتالیا، پرچمدار بیرقیب جایزه اسکار خارجی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از آرمان؛ سینمای ایتالیا در حالی با کسب 13 جایزه در بخش بهترین فیلم خارجی اسکار همچنان پیشتاز تمام ادوار این رویداد سینمایی است که سینمای فرانسوی با کسب 12 جایزه در این بخش با فاصله اندکی چشم به اسکار 2014 دارد. اگرچه امسال سینمای ایتالیا با فیلم «زیبایی بزرگ» ساخته «پائولو سورنتینو» یکی از بختهای کسب جایزه اسکار فیلم خارجی محسوب میشود، اما فیلم «رنوا» نماینده سینمای فرانسه نیز این فرصت را دارد تا با کسب جایزه اسکار کشورش را به همراه ایتالیا رکورددار کسب جایزه این بخش کند. به گزارش ایسنا در تمام ادوار برگزاری بخش غیرانگلیسی جوایز اسکار، فیلمهای ایتالیایی مجموعا 13بار موفق به کسب جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی شده و در مجموع 27 بار نامزد این جایزه بودهاند. فیلم «زیبایی بزرگ» به عنوان هفتمین ساخته بلند «سورنتینو» در جشنواره کن در بخش رقابتی نامزد نخل طلا بود و در جوایز سینمایی «روبان نقرهای» در ایتالیا پنج جایزه را از آن خود کرد. «سورنتینو» کارگردان 43 ساله ایتالیایی در این فیلم به زوال شهر رم در پیش چشمان یک نویسنده سالخورده با بازی «تونی سرویلو» میپردازد که به گفته بسیاری از منتقدین یادآور حال و هوای فیلمهای «رم» و «زندگی شیرین» ساخته «فدریکو فلینی» کارگردان پرآوازه ایتالیایی است. فیلم «رنوا» به کارگردانی «گیل بوردو» در حالی به عنوان نماینده فرانسه در جوایز اسکار خارجی سال آینده معرفی شد که انتظار میرفت فیلم «آبی گرمترین رنگ است» ساخته عبدالطیف کشیش که در جشنواره کن موفق به دریافت نخل طلا شد، راهی اسکار شود. این در حالیست که پیشتر برخی گمانهزنیها حتی از احتمال معرفی فیلم «گذشته» اصغر فرهادی به نمایندگی از فرانسه به آکادمی اسکار خبر داده بودند، اما فرهادی با فیلمش به عنوان نماینده ایران در اسکار 2014 حضور خواهد داشت. زمانی که بحث به کارگردانان رکورددار کسب اسکار خارجی میرسد، تنها حرف از سینمای ایتالیا به میان میآید و به نظر نمیرسد فیلمسازان فرانسوی تا سالها بتوانند به این رکورد نزدیک شوند. «فدریکو فلینی» و «ویتوریو دسیکا» در مقام کارگردان هریک توانستهاند چهار بار این جایزه معتبر را کسب کنند و از این حیث همچنان رکورددار تاریخ محسوب میشوند. فلینی در سالهای 1956 برای «جاده»، 1957 برای «شبهای کابیریا»، 1963 برای «هشتونیم» و در سال 1974 برای «آمارکورد» چهار اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی را برای سینمای ایتالیا به همراه آورد. «دسیکا» هم با فیلمهای «واکسی»، «دزد دوچرخه»، «دیروز، امروز، فردا» و «باغ خانواده فینتسی کونتینی» توانست چهار جایزه اسکار خارجی را برای سینمای کشورش به دست آورد. آخرینبار که اسکار فیلم خارجی به ایتالیا رسید، به سال 1999 برمیگردد که «زندگی زیباست» ساخته «روبرتو بنینی» به این جایزه دست یافت. در سوی مقابل، فیلم «ایندوچین» در سال 1993 جایزه اسکار خارجی را برای فرانسه به ارمغان آورد. البته سینمای ایتالیا از یک جنبه دیگر نیز رکورددار است؛ فیلم «واکسی» ساخته «ویتوریو دسیکا» اولین فیلمی بود که در سال 1947 موفق به کسب جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شد. در ذیل نگاهی به فیلمهای ایتالیایی و فرانسوی که در ادوار برگزاری جایزه اسکار موفق به کسب جایزه بهترین فیلم خارجی شدهاند میاندازیم؛ سینمای ایتالیا تاکنون با این فیلمها موفق به کسب جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شده است: «واکسی» ساخته «ویتوریو دسیکا»(1947)؛ «دزد دوچرخه» از «ویتوریو دسیکا» (1950 )؛ «دیوارهای مالاپاگا» ساخته «رنه کلمنت» (1951)؛ «استرادا» ساخته «فدریکو فلینی»(1957)؛ «شبهای کابیریبا» ساخته «فدریکو فلینی»(1958)؛ «هشتونیم» به کارگردانی «فدریکو فلینی» (1964)؛ «دیروز، امروز، فردا» به کارگردانی «ویتوریو دسیکا» (1965)؛ «بازپرسی درباره یک شهروند دور از سوظن» به کارگردانی «الیو پتری» (1971)؛ «باغ خانواده فینتسی کونتینی» ساخته «ویتوریو دسیکا»(1972)؛ «آمارکورد» از «فدریکو فلینی» (1975)؛ «سینما پارادیزو» به کارگردانی «جوزپه تورناتوره»(1990)؛ «مدیترانه» از «گابریل سالواتوره» (1992)؛ «زندگی زیباست» به کارگردانی «روبرتو بنینی» (1999). فرانسه نیز 12 بار با این فیلمها اسکار خارجی را به خانه برده است: «موسیو ونسان» ساخته موریس کلوچ(1949)؛ «دیوارهای مالاپاگا» ساخته رنه کلمنت(1951)؛ «بازیهای ممنوعه» ساخته رنه کلمنت(1953)؛ «عمومی من» ساخته ژاک تاتی(1959)؛ «اورفئو سیاه» ساخته مارسل کامو (1960)؛ «یکشنبهها و سیبل» ساخته سرژری بروگویگون(1963)؛ «یک مرد و یک زن» ساخته کلود للوچ (1967)؛ «جذابیت پنهان بورژوازی» ساخته لوئیس بونوئل (1973)؛ «روز برای شب» ساخته فرانسوا تروفو(1974)؛ «مادام روزا» ساخته موشه میزراهی(1978)؛ «دستمالتو در بیار» ساخته برتراند بلیر(1979)؛ «ایندوچین» ساخته رگیس وارگینه (1993).
دیدگاه تان را بنویسید