کد خبر: 74150
تاریخ انتشار :

خانه‌ای آن سوی افق

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از آرمان؛ چندی است که انجمن ترویج علم ایران با همکاری کتابخانه حسینیه ارشاد تهران، نشست‌های علمی با موضوع‌های گوناگون برگزار می‌کند که حضور عموم علاقه‌مندان در آن آزاد و رایگان است. در این نشست‌ها که ساعت 10 تا 12 روزهای پنجشنبه (دو هفته یکبار) برگزار می‌شود، یکی از استادان برجسته علوم در کشور سخنرانی می‌کند. نهمین نشست علمی کتابخانه عمومی حسینیه ارشاد نیز با موضوع «انسان در فضا» برگزار ‌شد. در این نشست علمی که در آستانه هفته جهانی فضا برگزار ‌شد، «سیروس برزو»، روزنامه‌نگار علمی پیشکسوت و مروج دانش فضایی کشور درباره سفر انسان به فضا سخنرانی کرد. هدایت این نشست را دکتر «مهدی زارع» دیگر ترویج‌گر دانش کشور و استاد زلزله بر عهده داشت. آنچه در پی می‌آید خلاصه‌ای از مباحث مطرح شده در این نشست است. در کشور ما، درباره موضوع فضانوردی کمتر تحقیق و پژوهش شده و در نتیجه اطلاعات ما درباره فضانوردی ناقص است و به موضوع پرتاب فضانوردان و بی‌وزنی در فضا محدود شده است. اما درباره اینکه این فضانوردان در هنگام پرواز چه حس و حالی دارند، یا چه مشکلاتی ممکن است در هنگام سفر یا بعد از بازگشت به زمین، برای‌شان پیش بیاید، کمتر صحبت شده است. انسان برای زندگی در سیاره زمین و در یک محیط پاک و سالم آفریده شده است. هرگونه تغییر در مشخصه‌های محیط زندگی انسان، ممکن است اثرهای بدی روی سلامت جسمی و روانی فرد داشته باشد. در پروازهای اول مانند پرواز «گاگارین» و «تیتف» و ... دانش انسان نسبت به فضا آنقدر کم بود که دانشمندان نمی‌دانستند فضانورد در چه وضعیتی می‌تواند غذا یا آب بخورد یا حتی فکر کند. شاید برخی از شما بدانید تمام اجزا و دستگاه‌های سفینه‌ای را که «گاگارین» با آن به فضا رفت، تمام خودکار ساخته بودند، زیرا حدس می‌زدند که فضانورد وقتی در وضعیت بی‌وزنی قرار می‌گیرد، ممکن است قدرت تفکر و تصمیم‌گیری‌اش را از دست بدهد و درنهایت منجر به سقوط سفینه شود. به همین دلیل در سفینه پاکتی گذاشتند که درون آن چند پرسش بود که «گاگارین» باید به آنها جواب می‌داد و اگر پاسخ درست بود، مرکز کنترل زمینی متوجه می‌شد که او هنوز در وضعیت طبیعی است و سلامت روانی دارد و می‌توانند اجازه مدیریت و کنترل سیستم پرواز را به او بدهند. مشکلات اقامت در فضا اکنون مشخص شده است که اقامت طولانی مدت در فضا مشکلات بسیاری را برای فضانوردان ایجاد می‌کند، مانند پوکی استخوان‌ها و تحلیل رفتن و ضعیف شدن ماهیچه‌ها. امروزه دستگاه‌هایی ساخته شده است که مخصوص ورزش در فضاست. ایستگاه فضایی سالیوت اولین نسل ایستگاه‌های فضایی بود که اقامت طولانی‌مدت انسان در فضا را امکان‌پذیر می‌کرد. رکورد اقامت در سفینه سایوز 19 شبانه‌روز بود. عضلات‌ دو فضانوردی که 19 شبانه‌روز در فضا اقامت داشتند، تحلیل رفت و توانایی هیچ‌گونه حرکتی را نداشتند و حتی نمی‌توانستند دست‌شان را حرکت دهند. وقتی «نیکلایف» پس از 19 شبانه‌روز به زمین رسید، خاک را بو می‌کشید و گریه می‌کرد و خاک را به سر و صورتش می‌مالید، زیرا باورش نمی‌شد پس از 19 شبانه‌روز، بازهم توانسته است بوی خاک را استشمام کند. البته اقامت طولانی‌مدت در فضا ممکن است علاوه بر مشکلات جسمی، مشکلات روانی را برای فضانوردان پدید آورد که مهم‌تر از مشکلات جسمی است. خوب است این نکته را یادآور شوم که فضانوردان برخلاف تصور بسیاری از ما، سوپر‌من‌های ماشینی نیستند. آنان روبات نیستند بلکه انسان هستند و همانند ما عاطفه دارند و عشق می‌ورزند. ماجرای افسر و مهندس اقامت طولانی‌مدت در محیطی کوچک و بسته در کنار تعداد کمی انسان، علاوه بر وظایف دشواری که در ماموریت، به عهده فضانورد است، باعث می‌شود که فشار روانی زیادی بر فضانوردان وارد شود. به همین دلیل است که در انتخاب فضانوردان، بسیار دقت می‌کنند. یعنی برای انتخاب فضانوردان فقط به این موضوع اکتفا نمی‌کنند که بدنش سالم باشد بلکه به سلامت روانی افراد نیز توجه می‌کنند زیرا این مشکلات را به سادگی نمی‌توان حل کرد. با توجه به این نکته می‌توان گفت که فضانوردان از لحاظ روانی نیز انسان‌های بسیاربسیار سالمی هستند که توانستند آزمون‌های دشوار مراحل انتخاب را طی و در مدت زیادی، انواع فشارها را تحمل کنند. فضانوردان نباید انسان‌هایی حسود یا بدبین باشند، نگاه‌شان به دنیا نباید تیره باشد و علاوه بر اینها توانایی زندگی در محیط کوچک با آدم‌های محدود را داشته باشند. برای مثال آقای «گرچکو» از همان آغاز عصر فضا از طراحان، برنامه‌ریزان و مجریان سیستم‌های فضایی شوروی بود که بعدها خودش هم فضانورد شد. زمانی که «گرچکو» با «روماننکو» به فضا رفت، آقای «روماننکو» افسر جوانی بود که در اولین ماموریت پروازی خود شرکت می‌کرد. «گرچکو» از سال 1955 در طراحی و ساخت بایکونور، طراحی اسپوتنیک یک و آموزش فضانوردان شرکت داشت، یک مهندس درجه یک باسابقه بود که پیش از آن هم سابقه یک پرواز سی‌روزه به فضا را داشت. اگر ما چنین سابقه‌ای داشته باشیم، همان روز اول به همکارمان می‌گوییم من این سابقه و این تجربیات را دارم، پس پیش ما خیلی عرض اندام نکن. ولی «گرچکو» به او گفت درست است که من این تجربیات را دارم اما در این ماموریت، شما فرمانده هستید. اگر در مواردی خواستی می‌توانی از تجربیات و مشورت‌های من استفاده کنی اما در هر صورت، من باید به حرف‌های شما گوش بدهم. من مهندس این سفینه هستم که زیر نظر شما کار می‌کنم. ببینید که تفاوت نگاه از زمین تا آسمان است. خاطره‌ای از سفر به شیراز من یک بار از آقای «گرچکو» دعوت کردم که به ایران بیاید، او هم با این شرط که او را به دیدن تخت‌جمشید ببرم، دعوتم را پذیرفت. اتفاقا در آن سال به دلیل سرما و بارش برف، پروازها لغو شده بود، به همین دلیل تصمیم گرفتیم با اتوبوس به اصفهان و شیراز برویم. شاید برایتان جالب باشد که 20 - 30 کیلومتر بیشتر نرفته بودیم که به من گفت این اتوبوس خراب است و مشکل دارد. اما من باور نکردم. 50 کیلومتری اصفهان، اتوبوس خراب شد. من با راننده بحث کردم که اتوبوس برای چه خراب شده و شما که راننده‌ای، باید پیش از سفر همه چیز را به دقت بررسی می‌کردی. اما «گرچکو» مرا صدا زد و گفت الان راننده اتوبوس در این فکر است که چه راه‌حلی برای این مشکل پیدا کند. اگر فکر می‌کنی بحث کردن باعث می‌شود که او بهتر فکر کند، من هم مثل تو با او بحث می‌کنم اما اگر کمکی نمی‌کند، بگذار او فکر کند و راه‌حلی برای این مشکل پیدا کند. شما ببینید که نوع نگاه به مشکلات و رویکردها برای حل آنها چقدر با هم متفاوت است. بعدها من از او پرسیدم که شما از کجا متوجه شدید اتوبوس خراب است؟ گفت من پس از مدتی متوجه شدم که صدای اتوبوس عوض شده و تغییر کرده است. شاید خود راننده هم متوجه این تغییر صدا نشد. ولی گوش او ترازویی برای تشخیص این صداهای خفیف و تغییرات آن بود. این آدم با چنین مشخصاتی به «روماننکو» می‌گوید من اینجا زیردست شما هستم. مشخص است که این آدم‌ها غیر از آن سلامت تن و بدن، سلامت نفس هم دارند که مهم‌تر از سلامت تن است. شاید برای شما جالب باشد اولین زنانی که برای سفر به فضا انتخاب شدند، 5 نفر بودند ازجمله «ترشکووا». همه آن چهار نفر از نظر تحصیلات آکادمیک بر «ترشکووا» که یک کارگر ساده کارخانه نخ‌ریسی بود و مدرک دیپلم داشت، برتری داشتند. زمانی که قرار شد برای سفر به فضا انتخاب شوند، در پرونده آنها، مشخصات روانی را هم ثبت کرده بودند. در پرونده یکی نوشتند حسود است، یکی دیگر کنترل اخلاقی ندارد سیگار می‌کشد برخی مواقع هم مشروب می‌خورد، فلانی خجالتی است. پس می‌بینیم که برای انتخاب فضانوردان، حتی به این جزئیات هم دقت می‌کنند. کباب ایرانی در مسکو وقتی شما با فضانوردان صحبت می‌کنید، متوجه می‌شوید اینها از لحاظ رفتار و منش، کودک شش ساله‌ای هستند که هیکل بزرگی دارند. دانش علمی و فنی ‌فضانوردان بسیار زیاد است ولی از لحاظ خلق و خو و پاکی و صفای دل، همچون یک بچه 5-6 ساله هستند. آنها آنقدر انسان‌های پاک و شریفی هستند که انسان تعجب می‌کند. آدمی در حد «گرچکو» را با آن توان علمی و فنی، هر جا که می‌بردیم، همراه ما می‌آمد و هیچ‌گاه از دشوار‌ی‌های سفر یا اقامت در کشوری ناآشنا، گله‌ای نمی‌کرد. یک نکته جالب درباره فضانوردان این است که همه‌شان انسان‌هایی بسیار کنجکاو هستند. برای مثال زمانی که آقای «بالاندین» به دعوت من به ایران سفر کرد، از کباب کوبیده ما ایرانی‌ها خوشش آمد، به همین دلیل به من گفت برای نهار، مرا به رستورانی ببر که طرز تهیه کباب کوبیده را به من یاد بدهد تا من هم در خانه برای اعضای خانواده درست کنم. بعدها که با او صحبت کردم گفت در حیاط‌خلوت خانه‌اش، اجاقی درست کرده و روزهای تعطیل برای خانواده و مهمانانش کباب کوبیده ایرانی درست می‌کند. سخت، مثل آب خوردن مواد زیادی است که ما در زمین به آن عادت کردیم و هیچ‌گاه تصور نمی‌کنیم که انجام همین کارهای ساده در فضا چقدر دشوار است. یکی از کارهای ساده ما نفس کشیدن است. روی زمین مرتب هوا جریان دارد و همیشه هوای تازه به ما می‌رسد. ما هیچ‌وقت تصور نمی‌کنیم که اگر این جریان هوا (که به‌طور مرتب و نامرئی انجام می‌شود)، به مدت دو دقیقه عمل نکند، تمام گاز کربنیکی که ما در عمل بازدم بیرون می‌دهیم، دور سرمان می‌ماند و دیگر هوای تازه‌ای برای تنفس نداریم. به همین دلیل اگر فن‌های ایستگاه فضایی کار نکنند، هوا ثابت می‌ماند و فضانورد سردرد می‌گیرد و ناچار می‌شود مرتب با حرکت دادن دست‌هایش، هوا را جابه‌جا کند. یا مثلا ما اینجا خیلی راحت، آب می‌خوریم. جاذبه زمین آب را از پارچ به درون لیوان می‌کشد اما اگر جاذبه نباشد، آب درون لیوان نمی‌ریزد. اگر هم بیرون بیاید آب به شکل یک گلوله بزرگ ژله‌ای در هوا معلق و شناور می‌ماند. زمانی که ایستگاه فضایی سالیوت 7 دچار مشکل شد، آقای «ژانیبکف» به فضا رفت تا آن را تعمیر کند. این کار سختی‌ها و مشکلات بسیاری داشت. سیستم برق ایستگاه از کار افتاد و ایستگاه یخ زده بود. وی در خاطرات خود می‌گوید بعد از اینکه سیستم را به کار انداختیم، متوجه شدیم که مقدار زیادی آب در همه جا پراکنده شده است. چون آب در فضا روان نمی‌شود ما باید آب‌ها را جمع‌آوری و محیط را خشک می‌کردیم اما همین خشک کردن آب‌ها مشکل بزرگی بود. علاوه بر این برخی اوقات یک توده آب کثیف در هوا شناورد بود که ما باید مثل حالت شکار پروانه، این آب‌ها را جمع‌آوری کنیم. این مسئله آنقدر مهم شد که آن سفینه تدارکاتی که قرار بود برای‌شان آب و غذا بفرستد، مقدار زیادی حوله و دستمال فرستاد که بتوانیم ایستگاه فضایی را خشک کنیم. یک بار من از او پرسیدم پس از اینکه همه این کارها را کردید و ایستگاه تعمیر شد، آرزویت چه بود؟ گفت آرزو داشتم یک زمانی برسد که قهوه و چای درست کنم و چای را از قوری بریزم توی فنجان و بخارش برود بالا! عطر سوسن، بوی خاک آنهایی که از فضا برمی‌گردند، مدتی در مرکز فضایی بایکونور می‌مانند تا با وضعیت زمین سازگار و هماهنگ شوند و در ضمن از لحاظ پزشکی هم معاینه شوند. فضانوردی پس از یک سال به زمین برگشت. وی می‌گفت زمانی که در قرنطینه بودم تا معاینه شوم و زیر نظر باشم، باران شدیدی ‌بارید، من هم بیرون رفتم و زیر باران ایستادم، سرم را بالا گرفتم و چشم‌هایم را بستم. وقتی بوی خاک باران‌خورده در هوا پخش می‌شد، من لذت می‌بردم. بعد که به اتاق برگشتم، دوستانم به شوخی به من می‌گفتند ما شنیده بودیم که فضانوردان دیوانه می‌شوند ولی نه در این حد! چرا رفتی زیر باران؟ من گفتم شما نمی‌دانید اگر کسی یک سال تمام در محیط بسته‌ای زندگی کند که هوایش مرتب بازسازی می‌شود، آب آن بازیافت می‌شود و نمی‌شود مثل بقیه حمام رفت یا دست و صورت را شست، آن وقت احساس مرا از ریزش قطره‌های باران روی دست و صورت حس می‌کردید، آن وقت می‌فهمیدید ریزش این قطره‌های باران روی دست و صورت، چقدر لذت‌بخش است، آن وقت است که بوی خاک باران‌خورده لذتبخش می‌شود. البته این چیزها برای ما که هر روز آنها را تجربه می‌کنیم، عادی شده است ولی داشتن همین چیزهای عادی، در فضا یک آرزو است. به همین دلیل است که ما قدر بسیاری از چیزهای ساده و روزمره را نمی‌دانیم ولی فضانوردان قدرش را می‌دانند. رویای سفر بی‌بازگشت به مریخ چندی است که برنامه‌ای به نام سفر بی‌بازگشت به مریخ شروع شده و عده بسیاری هم در این برنامه ثبت‌نام کرده‌اند و گویا نام چند ایرانی هم در این فهرست هست. اینها می‌گویند ما می‌خواهیم به مریخ برویم و دیگر به زمین برنگردیم. اینها اصلا متوجه شرایط و وضعیت سفرهای درازمدت نیستند. شما شهر زادگاه‌تان را، محلی را که در آن بزرگ شدید و خانه‌ای را که در آن رشد کردید، دوست دارید و همیشه می‌خواهید یک بار دیگر به آن سربزنید و خاطرات‌تان را تازه کنید، حتی اگر هفتاد سالتان شده باشد. پس این‌گونه نیست که ما به مریخ برویم و بدون هیچ مشکلی خانه و خانواده‌مان را فراموش کنیم. ما فقط جسم نیستیم، ما روح هم داریم و آن روح حاکم بر این جسم است. و جالب اینکه سفر به فضا، بخش روحانی انسان را تقویت می کند. برای مثال آقای «بالاندین» به من می‌گفت من پیش از سفر به فضا، به محیط‌های صنعتی علاقه‌مند بودم. همیشه با خودم می‌گفتم این آدم‌هایی که می‌روند کنار ساحل می‌نشینند و ساعت‌ها امواج آب را تماشا می‌کنند، حتما دیوانه هستند، اما خودم پس از سفر به فضا، عاشق طبیعت شدم. وی به من می‌گفت در مدت اقامت در فضا، دلم برای گلدان توی خانه‌ام تنگ شده بود، پس معلوم است که دلش برای همسر و فرزندانش بیشتر تنگ شده بود. وی پس از یک‌ماه اقامت در فضا، به مرکز کنترل زمینی می‌گوید برایم مداد رنگی و دفتر نقاشی بفرستید چون می‌خواهم نقاشی کنم. همین آدم زمین و منظره‌های مختلف آن را نقاشی کرده است و شعر گفته، و چقدر هم زیبا شعر گفته است. وقتی شما این شعرها را می‌خوانید تعجب می‌کنید که این اشعار چقدر رمانتیک و پر از احساس است و اصلا کسی گمان نمی‌کند که سراینده این اشعار یک فضانورد است، نه یک شاعر حرفه‌ای. فکر می‌کنید که «پوشکین» است که اینقدر احساساتی می‌شود، نه «بالاندین». سفر به فضا روی روان انسان هم تاثیر بسیار زیاد و مثبتی می‌گذارد. البته در مواردی هم ممکن است این تاثیر منفی باشد. مثلا من فضانوردی را می‌شناسم که گوشه‌گیر شده و کمتر در اجتماعات و مجامع حاضر می‌شود. اما وقتی به عمق این رفتار توجه می‌کنیم، می‌بینیم در همین گوشه‌گیری هم معنای عمیق و پرراز و رمزی نهفته است است. این انسان به انزوایی خودخواسته می‌رود تا وقتش را تلف نکند و به‌جای آن از وقتش مفید و بهینه استفاده کند، می‌خواهد وقتش را صرف خواندن کتاب، صرف تفکر در طبیعت کند. شاید برخی تصور کنند وی از آدم‌ها دور شده است ولی به طبیعت نزدیکتر شده است. او روزهای شنبه و یکشنبه به دشت و بیابان می‌رود و در آنجا می‌نشیند. تمام طول روز، زیر سایبانی که برای خودش درست کرده، می‌نشیند و بیابان را تماشا می‌کند. این کار ظاهرا از نظر ما عقلانی نیست ولی اگر به عمق قضایا نگاه کنیم، می‌بینیم واقعیت ماجرا آن‌گونه که ما در ظاهر می‌بینیم، نیست. موجودی که باید از نو شناخت اقامت طولانی‌مدت در فضا دشواری‌های بسیاری در پی دارد که یکی از آنها نوع ارتباط و تعامل انسان‌ها با یکدیگر است. برای درک دشواری‌های ارتباط و نوع رفتار فضانوردان با یکدیگر، درنظر بگیرید که دو یا چند نفر باید در یک محیط کوچک و بسته، شش ماه با هم زندگی کنند. شاید شما هم شنیده باشید که برنامه‌ای را به نام «مارس 500» اجرا کردند که طی آن شش نفر را به‌مدت 500روز (مدت زمان تقریبی برای یک سفر رفت و برگشت به مریخ) در یک فضای محدود و بسته و بدون ارتباط با محیط بیرون نگه داشتند. هدف از اجرای این آزمایش نیز این بود که ببینند این افراد می‌توانند 500 شبانه‌روز، با هم زندگی کنند بدون آنکه مشکلی پدید آید یا خیر. چون پیش از این در اقامت‌های طولانی مدت در فضا، مشکلاتی بین افراد بروز کرده بود یا در گروه‌هایی که به قطب‌های شمال و جنوب می‌رفتند، مشکلاتی درمورد نوع رفتار و تعامل اعضای یک گروه اعزامی پیش آمده بود. برای پیشگیری از بروز مشکلات در چنین گروه‌هایی، راه‌حل‌هایی نیز به‌کار گرفته می‌شد. مثلا یکی از این راه‌حل‌ها این بود که زن و شوهرها را به ماموریت بفرستند زیرا این زن و شوهرها (به دلیل وجود روابط عاطفی قوی)، می‌توانند از لحاظ روانی از یکدیگر حمایت کنند. (که البته خود همین کار هم مشکلات دیگری را پدید می‌آورد.) راه‌حل دیگر این بود که افرادی را با هم به یک ماموریت بفرستند که قبلا از لحاظ روانشناسی بررسی و مشخص شده باشد که با هم هماهنگ هستند. به‌رغم همه این چاره‌اندیشی‌ها، باز هم در برخی مواقع، اعضای این گروه‌ها در دراز مدت با یکدیگر دچار مشکل می‌شوند. درمجموع دانشمندان از تحقیقاتی مانند «مارس 500» متوجه شدند که انسان موجود بسیار پیچیده‌ای است که به راحتی نمی‌توان او را تجزیه و تحلیل کرد. هر انسانی (با هر میزان شناختی که از او داشته باشیم)، ممکن است در یک برهه‌ای از زمان، عکس‌العمل‌هایی از خود نشان دهد که ما حتی تصورش را هم نمی‌کنیم. به همین دلیل است که فضانوردان را با ملاک و معیارهای سختگیرانه‌ای انتخاب می‌کنند و هر گروه از آنان مدت‌های زیادی با هم زندگی می‌کنند و در این مدت تحت نظر هستند تا ببینند چه نوع رفتاری با یکدیگر دارند. پس از آن، گروه‌های اعزامی را از بین افرادی انتخاب می‌کنند که کمترین مشکلات را با هم داشته باشند. یادگاری‌های محبوب من تجربه‌های قبلی از اقامت در ایستگاه فضایی نشان می‌دهد یکی از مهم‌ترین کارها برای تامین سلامت روانی فضانوردان این است که هر فضانوردی ساعت‌های آزاد و اوقات فراغت داشته باشد تا در این زمان به کارهای مورد علاقه خود مانند شنیدن موسیقی یا خواندن کتاب، تماس با خانواده یا هر کار دلخواه دیگری بپردازد و در این مدت سرگرمی یا ارتباط‌های اجتماعی داشته باشد. به همین دلیل است که به هر فضانوردی که می‌خواهد به فضا سفر کند، اجازه می‌دهند مقداری از کالاهایی را که خودش می‌خواهد، با خود به فضا ببرد. (البته درنظر داشته باشید که بردن هر گرم کالا به فضا هزینه‌های سنگینی روی دست سازمان‌های فضایی می‌گذارد.) محتوای این محموله شخصی را نیز خود فضانورد انتخاب می‌کند. این محموله در دوران اقامت فضانورد در فضا از لحاظ روانی به او کمک می کند. غذا در فضا یکی از مهم‌ترین موضوعات و مشکلات اقامت در فضا، نوع غذا و نحوه تهیه و آماده‌سازی غذاهاست. فضانوردان، نوع غذای‌شان را خودشان تعیین می‌کنند به اصطلاح امروزی‌ها، منوی غذایی‌شان بسیار مفصل است و می‌توانند غذای‌شان را از فهرستی شامل ده هزار نوع غذا انتخاب کنند. البته سفینه‌های باری پشتیبانی که بعدا به ایستگاه فضایی می‌روند هم، چیزهایی را برای‌شان می‌برند. زیرا فضانورد باید توان روحی و جسمی کار را داشته باشد و کارش را به خوبی انجام دهد. با عشق، از آسمان در موارد بسیاری، فضانوردانی که به فضا می‌رفتند، تا مدتی سرحال بودند و کارشان را به درستی انجام می‌دادند اما پس از مدتی دچار مشکلاتی می‌شدند و از کارایی‌شان کم می‌شد. به همین دلیل اندازه ایستگاه‌های فضایی را بزرگ‌تر کردند تا فضانورد مکان بیشتری در اختیار داشته باشد و آسوده‌تر کار و زندگی کنند. گشایش درهای فضا به روی صلح و امنیت جهانی مجمع عمومی سازمان ملل متحد دسامبر ۱۹۹۹، با تصویب قطعنامه‌ای، روزهای چهارم تا دهم اکتبر هر سال (۱۳تا ۱۹ مهرماه) را هفته جهانی فضا نامید تا اهمیت روزافزون نقش فضا و فناوری فضایی در زندگی را یادآوری کند. روزهای چهارم و دهم اکتبر دو نقطه عطف در تاریخ پروازهای فضایی است. سازمان ملل از انتخاب هفته جهانی فضا، به دنبال دستیابی به اهداف بسیاری بود، ازجمله: آموزش مردم نقاط مختلف جهان درباره فواید حاصل از فضا، رونق استفاده از فضا برای توسعه اقتصادی پایدار، جلب حمایت‌های عمومی از برنامه‌های فضایی، تشویق کودکان به فراگیری و توجه به آینده، ترویج و راه‌اندازی نهادهای مرتبط با فضا در نقاط مختلف دنیا، جلب همکاری‌های بین‌المللی برای آموزش و.... دکتر منوچهر امیرفیروزکوهی، دبیر هفته جهانی فضا می‌گوید شعار امسال هفته جهانی فضا، «کاوش مریخ، کشف زمین» انتخاب شده است. به گفته وی، از ابتدای نامگذاری هفته جهانی فضا، جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان یک کشور فعال در این حوزه، همه ساله با تدارک برنامه‌های متنوع، در جهت دستیابی به اهداف تعریف شده این مناسبت حرکت کرده و سازمان فضایی ایران وظیفه هماهنگی و سازماندهی برنامه‌های متناسب با این هفته را در سراسر کشور بر عهده ‌دارد و تلاش کرده است تا گروه‌های مختلف مخاطبان را تشویق و به فراگیری و آشنایی با فواید و کاربردهای فناوری فضایی، ترغیب کند. وی می‌گوید: این هفته فرصتی است برای اینکه اعلام کنیم فضا، میراث مشترک همه بشریت است و همه ملت‌ها می‌توانند برای استفاده صلح‌آمیز، به فضا دست یابند. بازدید از آسمان‌نما، برگزاری نمایشگاه‌هایی در زمینه فضا در مدارس و مسابقه نقاشی، مقاله‌نویسی، ساخت ماکت و طرح‌ها و ایده‌های جدید در امور فضایی، برگزاری سمینار و همایش‌های علمی و... از برنامه‌های این هفته است.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها