تفاوتهای سیاست فوتبالی با دیپلماسی پینگپنگی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از آرمان چند روزی است پیشنهاد مسابقه فوتبال بین تیمهای ایران و آمریکا، به جای آنکه نقل محافل ورزشی باشد، نقل محافل سیاسی شده است. بعضی افراد این مسابقه را یادآور دیپلماسی پینگپنگی بین آمریکا و چین میدانند که یک مسابقه پینگ پنگ بین دو کشور آمریکا و چین بهانهای برای شکستن یخ رابطه دو کشور شد. درباره تاثیرات سیاسی یک مسابقه فوتبال بین دو تیم ایران و آمریکا با محسن صفایی فراهانی، رئیس فدراسیون فوتبال ایران به گفتوگونشستیم تا درباره تاثیر آن در سیاست و دیگر حواشی سیاسی- فوتبالی این روزها صحبت کنیم. مهندس صفایی فراهانی معتقد است این مسابقه فوتبال نمیتواند دیپلماسی پینگپنگی باشد چرا که یخ رابطه را ملاقات ظریف و تلفن اوباما شکسته است. متن این گفتوگو را در ادامه میخوانید. این روزها مباحث فراوانی درباره دعوت آمریکا از تیم ملی فوتبال ایران برای یک مسابقه دوستانه فوتبال به گوش میرسد. به نظر شما میتوان از مسابقه فوتبال بین ایران و آمریکا برای برقراری رابطه بین دو کشور استفاده کرد؟ برگزاری یک مسابقه فوتبال بین دو تیم ایران و آمریکا را میتوان از جنبههای گوناگون مورد توجه قرار داد اما باید توجه کرد که این مسابقه چیزی شبیه دیپلماسی پینگپنگی رابطه آمریکا و چین نخواهد بود. دیپلماسی پینگپنگی زمانی اتفاق افتاد که بین این دو کشور هیچ رابطهای وجود نداشت و این مسابقه سمبلیک زمینهساز حرکات بعدی شد. اما در حال حاضر که آقای ظریف به طور مستقیم مذاکره کردند و روسای جمهور دو کشور به صورت تلفنی با هم صحبت کردند، نمیتوان یک مسابقه فوتبال را به عنوان مقدمه روابط سیاسی بین دو کشور در نظر گرفت. بنابراین به نظر شما در شرایطی که رابطه بین ایران و کشورهای غربی در ظاهر آنطور که باید نیست و سطح مناسبات سیاسی نزول کرده است، برگزاری این مسابقه ورزشی میتواند پیشرفتی در روابط دو کشور داشته باشد؟ این مسابقه به طور قطع و یقین موثر خواهد بود و هر چقدر که مراودات فرهنگی، ورزشی و غیره بین دو کشور بیشتر باشد، تاثیر مستقیمی در دیپلماسی خواهد داشت و تعامل بین دو کشور افزوده خواهد شد. مساله این است که رابطه ایران و آمریکا از مرحله دیپلماسی پینگپنگی گذشته است. به هر حال طبیعی است که هر چقدر بیشتر مراودات فرهنگی داشته باشیم، چه با آمریکا و چه با انگلیس و چه با کشورهای دیگر غربی، در سیاست خارجی ما تاثیرگذار خواهد بود. باید سعی شود که این سفرها انجام پذیرد و هنگام برگزاری مسابقات ورزشی، اهداف فرهنگی نیز دنبال شود. به عنوان مثال وقتی که تیم ملی فوتبال ایران در سال 2000 پیشنهاد آمریکا را برای برگزاری یک مسابقه فوتبال در شهر لسآنجلس پذیرفت، تاثیر مثبتی در اصلاح نگاه کشورهای غربی به کشور ایران گذاشت و نتایج مطلوبی به همراه آورد. این روزها کارشناسان سیاست خارجی در کشورمان از لزوم فعال شدن دیپلماسی عمومی در کنار دیپلماسی سنتی سخن میگویند، جنابعالی تا چه حد موافقید که یک مسابقه فوتبال میتواند در این زمینه اثرگذار باشد؟ به هر حال این شکل سفرها فرصت مناسبی در اختیار کشورمان قرار میدهد تا با انجام کار فرهنگی، تصویر نامناسبی را که در اذهان مردم این کشورها شکل گرفته است را تغییر دهند و تبلیغات نادرست علیه مردم کشورمان را اصلاح کنند. به نظر میرسد این مسابقات فرصتی برای بهتر دیدن مردم ایران باشد. یکی دیگر از مباحثی که در رابطه فوتبالی- سیاسی کشور مطرح میشود دعوت یک بازیکن ایرانی-آمریکایی به تیم ملی فوتبال ایران است. شما این روند را در چارچوب برنامههای دولت برای رابطه گستردهتر با دیگران میدانید؟ فراموش نکنید که قانون اساسی و ساختار مجلس ایران به شکلی است که ادیان رسمی در مجلس نماینده دارند و افرادی که به این ادیان اعتقاد دارند حقوق شهروندی متنوع خود را دارند. در سالهای گذشته نیز ورزشکاران مسیحی زیادی در تیم فوتبال ایران بازی کردهاند. مارکار آقانیان یکی از بازیکنان مشهور ارمنی تیم ملی فوتبال ایران بوده است و آندرانیک اسکندریان نیز یکی از اسطورههای فوتبال ایران در دهه70 به شمار میرود. در حال حاضر هم آندرانیک تیموریان که بازیکن تیم ملی است از بازیکنهای اقلیت دینی محسوب میشود. ادیان رسمی دیگر نیز اگر ورزشکار خوبی داشته باشند قطعا امکان حضور او در ردههای ملی فراهم خواهد بود. به هر حال این دعوت سبب خواهد شد تا به جهان نشان دهیم ادیان رسمی در ایران جایگاه و آزادیهای خود را دارند و کسی در ایران برای آنان محدودیتی ایجاد نخواهد کرد.
دیدگاه تان را بنویسید