بر گزاری نمایشگاه عکس و پرفورمنس در خانه هنرمندان
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از مهر، پرفورمنس ساختاری روانی و فیزیکی است که هنرمند خلق میکند تا در برابر تماشاچی و در زمان و مکانی مشخص وارد آن شود. پرفورمنس همراه با شروع تبادل انرژی با تماشاچی آغاز میشود و پس از آن هر اتفاقی که در این بازه زمانی مشخص بیافتد جزئی از پرفورمنس خواهد بود. این تعریف کلاسیک برای مواجهه مصداق مییابد
امروزه به هر " اتفاقی" که نوعی از اجرا در آن باشد پرفورمنس میگویند، از اجراهای تئاتری تا "اتفاقاتی" که در گالریها میافتد، نمایشهای مد، کنسرتهای موسیقی و غیره اما در این نوشته موضوع مورد بحث یعنی پرفورمنس مواجهه نوع مشخصی از آکسیون یا حرکت است که با نام "هنرپرفورمنس"یا "بادی آرت" شناخته شده است.
قرن بیستم، قرن آشوب و خشونت بود ودر نتیجه هنر مندان پرفورمنس متعهد شدند تا جوامع را به شکلی رادیکال نقد کنند. آنها از بدنشان برای بیان ایده هایشان استفاده کردند و زنان و مردانی بودند که ردی از خود بر تاریخ هنر قرن بیستم و در سطحی وسیعتر بر تاریخ سیاسی این قرن بر جای گذاشتند. اثر میتواند به صورت انفرادی یا گروهی ارائه شود، همراه با نور، موسیقی یا تصویر ساخته شده توسط هنرمند یا همکارنش.
محل اجرای اثر میتواند یک گالری هنری، موزه، تئاتر، کافه یا گوشه یک خیابان باشد. رزلی گلدبرگ در کتابش " پرفورمنس آرت، از فوتوریسم تا به حال" که برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ به چاپ رسید، تاریخ شروع پرفورمنس آرت را به طور دقیق ۲۰ فوریه ۱۹۰۹(روزی که اولین مانیفست فوتوریست ها در روزنامه " فیگارو" منتشر شد) برمیشمارد.
پرفورمنس نمیتواند تنها به عنوان یک ساختار یا نوع کار خاص تعریف شود. تمام فرمها و رسانهها در اختیار هنرمند هستند. از ویدئو تا عکس و از مجسمه تا نقاشی و نور. در واقع با استفاده از مشارکت تماشاچی، دستکاری در چیدمان اجرا و تغییر متنی که اتفاق در آن می افتد، پرفورمرها فضای اجرا را دستخوش تغییرات بسیاری کردند.
در پرفورمنس هیچ داستانی تعریف نمی شود. در واقع هنر پرفورمنس یک هنر "معجون" است که در دهه 60 میلادی از برخورد چند شاخه هنری مانند : نقاشی، ویدیو، موسیقی، رقص و تئاتر زاده شد. هنر مندان این عرصه از عناصر هنر های دیداری، شنیداری، اجرایی و همچنین مراسم آئینی و زندگی روزمره برای اجرای خود استفاده می کنند و بدن در این قالب یک ابزار هنری تلقی میشود.
این تعاریف در مواجهه خلاصه شده و خلاصه نمیشود. باید به این نکته اشاره کرد که اگرچه واژه "پرفورمنس" یا "اجرا" از تئاتر قرض گرفته شده است، ولی پرفورمنس آرت به طور بنیادی متصل به تئاتر نیست. در واقع پرفورمنس آرت (از نوعی که مورد اشاره ماست) در ابتدا دردنیای نقاشی و مجسمهسازی زاده و بعد وارد تئاتر شد.
سالیانی است که هنر عکاسی جهت جاویدان کردن لحظات تئاتر میرا به خدمت گرفته میشود اما این بار عکاسان با تجربه این حوزه در صدد هستند تا با به کارگیری هنر تئاتر با تمام توانش عکسهایشان را به اجرا در آورند که البته ضعفهایی نیز دارد.
ضعف مواجهه استفاده بیش از حد از نمایش است. نمایشی که بر عکس غلبه میکند و آن را تحت تاثیر قرار میدهد به خصوص بازی غلوآمیز و پر تحرک بازیگر اول پرفورمنس که نمایش مکبث را اجرا میکرد حلاوت و شیرینی نمایش نوستالژی زن را به کام مخاطب تلخ میکند.
پرفورمنسی موفق است که سه قانون را رعایت کند: اول همخوانی بازی و هنرهای تجسمی، دوم بازی بیسر و صدا ( البته بازی ساکت و صامت در این اثر به شدت نیاز بود) و سوم هموخوانی موسیقی با فضای کلی پرفورمنس.
مواجهه مشخص نمیکند که مکبث قرار است با چه چیز مواجهه داشته باشد و یا زنانی که نوستالوژی خود را گم کردهاند به دنبال چه هستند و یا امان نامه حضرت عباس(ع) برای چه در پرفورمنس مواجهه گنجانده شده است. شاید اگر این اثر خطی و مستقیم حرکت میکرد مخاطب را به عمق اندیشه خود فرو میبرد و او را ناگهان در میان فضا معلق نمیکرد.
این نمایشگاه شامل 18 اثر در اندازههای مختلف از چهار هنرمند عکاس است که توسط یک گروه اجرایی در غالب پرفورمنس به نمایش در میآید، به علاوه آثار از طریق ویدئو پروژکتور، تلوزیون و قاب عکسهای چاپ شده دیده میشود.
این نمایشگاه خصوصیات دیدن آثار تجسمی را در فضای گالری با قرار دادن مخاطبین درمواجهه با قطعات نمایشی دچار چالش میکند و مخاطب را با شیوه جدیدی از ارائه یک اثر تجسمی مواجه میکند. البته این شیوه اجرایی قصد دارد تا به درک و فهم بیشتر عکسها کمک کند و مخاطبان هنرهای تجسمی را افزایش دهد و مخاطبان هنرهای نمایشی را نیز به دیدن عکسها میخواند.
در این اثر 5 قطعه به نام های "آنژیو گرافی مکبت"، "زن- نوستالژیا" ، "مجلس امان نامه حضرت عباس (ع)"، "سبز- قرمز- زرد"، "تی وی" به مدت 45 دقیقه به اجرای عکسها میپردازند و مخاطبان دقایقی با در یک گالری عکس قرار میگیرند و لحضاتی با جریان نمایشها همسو میشوند و به طریق مواجهه در قطعات نمایشی دخیل و با عکسها عجین میشوند.
نمایشگاه عکس و پرفورمنس "مواجهه" عکسهایی را که زمانی در راستای یک نمایش به ثبت رسیده اند بار دیگر با خط مشی متمایز به اجرا درمی آورد و لازم به ذکر است عنوان این نمایشگاه فارغ از "عکس تئاتر " طراحی شده است چرا که صاحبان آثار در صدد هستند که هویتی جدید به عکسها بدهند بنابر این آثارشان را از هرگونه تحریف، دخل و تصرف در اصل نمایش است.
سارا ساسانی، سمانه غلامنژاد، محمد محبی، موسی هاشمزاده صاحبان آثار عکاسی در "مواجهه" هستند و همچنین سید سعید هاشمزاده و رضا غیور طراحان پرفورمنس و رشید آقایی، الهام آهویی، مهدی حنفی، علی خلعتبری، امیر زمانی فرد، امیر سامعریا، مرضیه شاطرطوسی، رضا غیور، دنیا نصر، پریسا نورسته، نونا نیسی، سید سعید هاشمزاده اجراگران عکسها هستند.
این نمایشگاه هر روز در دو سانس 18و19 اجرا می شود و تا 30 آبان ادامه دارد.
دیدگاه تان را بنویسید