محمد رحمانیان:گاهی باید بیخیالِ همه چیز شد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
دیدنِ تئاتر؛ بیخیال ساختمان اثر و سیر دراماتیک و چرایی و چگونگی زبان نمایش و کیفیت گفتوگو نویسی و توانایی کارگردان در ایجاد فضا و هدایت بازیگران و انتقال احساس و هزار و یک پرسشی که هنگام تماشای نمایش تو را درگیر میکند وگاه نمیگذارد آن لذت و حظ غایی و نهایی از دیدن تئاتر درتو رسوب کند و ته نشین شود. نمایش محیطی «مخاطب خاص» تو را میبرد به سالهایی نه چندان دور، با آدمهایی که دیگر نیستند و تحمل دلتنگی نبودنشان با یادآوری خاطراتشان آسانتر میشود. از تئاتر و تئاتریها میگوید و عجیب است که چندان پایبند تئاتر نیست. خاطرات پراکندهای را میریزد روی میزو بیمحابا یقهات را میگیرد و شریکت میکند و حرفش را سر راست و بیدغدغه میزند و کرکرهاش را پایین میکشد و میرود. نه خود را بدهکارحوادث تاریخی و نقل قول تاریخی و شخصیتهای تاریخی میکند و نه حسابی پس میدهد بابت روایت شخصی و خاصش. حتی موضوعی را که با مقدمه چینی بازیگرانش مطرح میکند و در نخستین لحظات اجرا تصور میکنی باید چنین پیرنگی را دنبال کنی چندان جدی نمیگیرد. همه چیز در آزادی محض و بیکمترین تلاشی برای ارائه خط روایی مشخص میگذرد. از بهترین لحظاتش میتوان به گفتوگوی تلفنی پیتر اشتاین و بازیگر نقش حمید سمندریان اشاره کرد؛ جایی که بازیگر نقش سمندریان چون زبان آلمانی بلد نیست موقتا نقش را به بازیگری دیگر میسپرد و خود ناظر گفتوگو میشود و از لحظات نه چندان دلچسبش جدی شدن بیدلیلش است درذکر ابراهیم ادهم و آن شوخی بیدلیلتر که استادی آن را ابراهیم یک دهم میخوانده... «مخاطب خاص» با لحظات شیرینی که میآفریند و با گروه بازیگران طنازش هم دیدنی است و هم بسیار قابل توصیه برای تماشا.
دیدگاه تان را بنویسید