ضروریات فعالیت دانشجویی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
از آغاز تاسیس دانشگاه در ایران؛ این نهاد از جمله کانونهای تاثیرگذار در عرصه فرهنگ و سیاست بود و شاید گزافه نباشد اگر گفته شود از دهه 20 شمسی به اینسو همه جنبشهای سیال و اجتماعی ایران به گونهای گسستناپذیر در پیوند با دانشگاه و جامعه استادان و دانشجویان بوده است. طی سه دهه گذشته و پس از پیروزی انقلاب اسلامی 57، این فقره ظهور و بروز بیشتری داشته است. زیرا اول نظام سیاسی برآمده از انقلاب بهویژه پس از پایان جنگ تحمیلی دست بهکار توسعه کمی و کیفی آموزش عالی شد و از رهگذر این توسعه؛ شعار جامعه دانشجویی بهنسبت کل جمعیت کشور افزایش چشمگیری یافت و ثانیا به جهت جدیشدن رقابتهای سیاسی و ظهور و بروز جنبشهای قوی اجتماعی دانشجویان نقش فعالتری را هم در عرصه رقابتهای سیاسی و هم در عرصه جنبشهای اجتماعی عهدهدار شدند که نقطه اوج آن را میتوان در روزگار جنبش اصلاحی مشاهده کرد. ازاینرو، بیهیچ مبالغه یا مجامله باید تاکید کرد طراحی و تدوین سیاستهای خردمندانه و دوراندیشانه در حوزه مسایل دانشگاهی و دانشجویی و در مواجهه با تشکلهای دانشجویی واجد اهمیت ویژه است؛ هم برای قوهمجریه و هم برای کلیت نظام سیاسی حاکم بر کشور. در واقع میتوان گفت ثبات سیاسی و اجتماعی پایدار بدون رویکردی خردمندانه با جنبش دانشجویی و تشکلهای دانشجویی و بهطورکلی با جامعه دانشجویان کشور تقریبا امکانپذیر نیست. از جمله مهمترین نکاتی که در برخورد با دانشگاه و دانشگاهیان و بهویژه جامعه دانشجویی کشور باید بهعنوان پیشفرضی بنیادین همواره مورد توجه دستاندرکاران باشد؛ یکی احترام به آزادیهای دانشگاهی است و دیگری رعایت اصل تکثر تشکلهای دانشجویی و این هر دو مورد به طبیعت و ضروریات محیط دانشگاه و فعالیتهای دانشجویی بازمیگردد. از آنجا که دانشگاه محیطی علمی است و دانش و معرفت دانشگاهی در فرآیند مباحثه، گفتوگو، مطالعه و تحقیق و تضارب آرا پدید میآید، به صلاح نیست که با برنامهریزیهای آمرانه برای تحقیقات و مطالعات دانشگاهی، چارچوبهای محدود و جدی و از پیش مشخص تعیین کنیم. همچنین از آنجا که جامعه دانشجویی کشور برآمده از اقشار و علایق و سلایق و گرایشها و نگرشهای متفاوتاند و دانشجویان نیز بیش از آنکه اهل دستورپذیری باشند اهل گفتوگو و منطق و مباحثه هستند و به اقتضای جایگاه و موقعیت و سن خود به سادگی تن به دستورات آمرانه و الزامات قاطعانه نمیدهند به صلاح نیست که با اعمال محدودیت در محیطهای دانشجویی، شکلگیری تشکلها و انجمنهای متکثر و متنوع که نماینده گرایشها و نگرشهای متفاوت جامعه دانشجویی باشند، مسدود شود. باید از تجربیات گذشته درس آموخت و از آزمودن مکرر آزمودهها پرهیز کرد. محدودکردن فعالیتهای دانشجویی و منحصرکردن تشکلهای دانشجویی به چند انجمن رسمی و دستساخته شاید سادهترین راهحل در کوتاهمدت باشد اما لزوما بهترین راهحل در دراز مدت نخواهد بود. یکی سیاست خردمندانه در برابر دانشگاه و دانشجو به رسمیت شناختن آزادیبیان در محیطهای دانشگاهی و تکثر تشکیلاتی در جامعه دانشجویی است تا چه پیش آید.
دیدگاه تان را بنویسید