سودان نیازی به جنگهای دیگر ندارد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از شرق؛ این عادت سودانیهاست که در اوج نفرت و دشمنی، گرم و دوستانه با هم رفتار میکنند. سفر عمرالبشیر رییسجمهور سودان به جوبا پایتخت سودانجنوبی نیز که هفته گذشته صورت گرفت چنین حالوهوایی داشت و با استقبال گرم سلوا کر رییسجمهور سودان جنوبی مواجه شد. سفر به جایی که تا دوسال پیش بخشی از خاک سودان شمالی بود و بعد به عنوان یک دولت جدید آفریقایی اعلام استقلال کرد. روشن است که این استقبال گرم حقیقت کامل اوضاع بین دوکشور را نشان نمیداد زیرا همچنان مسایل مورد اختلاف بین آنها به قوت خودباقی است. یکی از این مسایل مورد اختلاف، نزاع بر سرمنطقه ابیی است که به یک بمب ساعتی میماند. مساله دیگر ترسیم مرزهاست که در دوره گذشته نتوانست سامان خوبی پیدا کند و چیزی نمانده بود دو کشور را به سمت یک جنگ تمامعیار سوق دهد. پس عمر البشیر اینبار چه چیزی داشت که به جنوبیها بدهد یا در مقابل، جنوبیها چه چیزی داشتند که به او بدهند؟ بهخصوص درشرایطی که ساکنان منطقه ابیی تصمیم جدی دارند تا در رفراندوم آینده مربوط به تعیین سرنوشت این منطقه (که قرار است در تاریخ بیستوهشتم ماه جاری میلادی برگزار شود) شرکت کنند. این رفراندوم قرار بود در سال 2011 با رفراندوم تعیین سرنوشت جنوب برگزار شود اما بهدلیل اختلافاتی که وجود داشت به تعویق افتاد. اختلاف اصلی برسر این بود که چه کسی حق رای دادن دارد، زیرا جنوبیها میگفتند تنها آنها باید حق رای داشته باشند و اهالی قبیله عرب المسیریه که حالت مهاجرت دارند نباید در این رفراندوم شرکت کنند حال آنکه اعراب میگفتند آنها ساکنان قدیمی این منطقه بوده و باید حق رای داشته باشند. درواقع دیدار عمر البشیر از جوبا در شرایطی کاملا متفاوت از دو کشور صورت میگرفت. یعنی در شرایطی که هر دو فشارهایی را متحمل شده بودند و شاید همین فشارها شرایطی را بهوجود آورده باشد که طرفین حاضر به دادن امتیازاتی هرچند موقتی شوند و دو دشمن قدیمی که هیچیک نسبت به دیگر احساس امنیت نمیکند یکبار دیگر بهصورت شکلی تظاهر به رفاقت کنند. درواقع باید گفت حکومت سودانشمالی که 25سال است قدرت را دراختیار دارد از چند هفته پیش در معرض توفانی از اعتراضات خیابانی قرار گرفته است. اعتراضاتی که از گرانشدن بهای سوخت شروع شد و بهزودی به یک خواست عمومیتر یعنی سرنگونی نظام و انکار تمام سیاستهای دولت منجر شد. حکومت البشیر همچنین با جنبشهای مسلحانه در مناطق مختلف از شمال گرفته تا جنوب یعنی دارفور و جنوب کردفان و نیل آبی مواجه است و جنبشهای این مناطق در مجموع یک «جبهه انقلابی» را تشکیل دادهاند و با صدای بلند وعده سرنگونی دولت را میدهند. از سوی دیگر بین گروههای اسلامگرا نیز تحرکاتی شکل گرفته است و حتی در درون حزب حاکم نیز افرادی هستند که ناراضی بوده و قبلا خود را بهعنوان نیروهای اصلاحطلب معرفی میکردند. گروههای دیگری از جوانان نیز هستند که به «گردشگران» معروف شدهاند یا جوانانی که از سوی طیب مصطفی دایی البشیر رهبری میشوند و همه آنها از وخامت اوضاع اقتصادی کشور و ابهامات داخلی و خارجی آن ناراضی هستند. اینها البشیر و نظام او را در وضعیتی قرار میدهد که هرگز تمایل به گشودن یک جبهه جدید بهخصوص با دشمن کینهتوز جنوبی خود نداشته باشد. در گذشته البشیر میتوانست بهسادگی جبهه داخلی خود را در برابر یک دشمن خارجی متحد کند و احساسات شهروندان را برانگیزد اما اکنون چنین تلاشی نتیجه نخواهد داد. از سوی دیگر سودان شمالی هم اکنون بهشدت به جنوب نیازمند است تا بتواند درآمدهای نفتی خود را تضمین کند. درآمدهایی که از طریق عبور 75درصد از نفت جنوب، از شمال تامین میشود. سودان شمالی همچنین از جنوب میخواهد دست از حمایت گروههای مسلح بکشد. وضعیت سلفا کر، رییسجمهور سودانجنوبی نیز بهتر از این نیست. او نیز با اوضاع داخلی آشفتهای مواجه بوده و وضعیت اقتصادی منطقهاش وخیم گزارش میشود. توقف تولید نفت برای یک دوره طولانی بهدلیل اختلاف با خارطوم، ضربههای سختی به جنوب زده است. مشکل دیگر، دشمنی سخت گروههای جنوب با دولت است بهویژه بعد از آنکه تعدادی از شخصیتهای مطرح در راس هرم قدرت جنوب تسویه شدند. از آن جمله ریاک مشار معاون اول سلوا کر یا باقان اموم دبیرکل جنبش جنوب و دیگران کما اینکه دولت جنوب نیز با شبهنظامیان مسلح روبهرو است که مهمترین آنها را باید شبهنظامیان دیوید یاویاو دانست که اخیرا دست به اقداماتی خشونتآمیز و گسترده زدند. همچنین سلوا کر قصد دارد در انتخابات سال آینده نیز نامزد شود و برای موفقیت خود باید نشان دهد که کارهایی کرده اما اقداماتی از این دست بیتردید نیازمند سرمایه است و همین امر میطلبد که سودان جنوبی با شمال حداقل در زمینه صدور نفت همکاری صمیمانهای داشته باشد. شاید همه این عوامل و شرایط که هریک از طرفین را به نوعی تحت فشار گذاشته است منجر به آن شود که هریک بهنفع دیگر امتیازاتی بدهد هرچند اینگونه امتیازدادنها مثل همیشه موقتی و شکلی و تاکتیکی باشد. شاید شرایط اجازه ندهد که هیچیک از طرفین حاضر به دست کشیدن از حمایت شبهنظامیان مسلح در سرزمین طرف دیگر نباشند زیرا همپیمانی آنها در این زمینه حالتی حیاتی داشته و دیرینه بوده است کما اینکه طرفین هیچکدام درباره ابیی نیز نمیتوانند کوتاه بیایند وگرنه اعراب علیه خارطوم خواهند شورید و قبایل منطقه نیز سلوا کر را به حال خود نخواهند گذاشت. به این ترتیب باید گفت صلح بین سودان شمالی و جنوبی مثل همیشه و در درجه نخست در گرو میزان حل مشکلات داخلی هرکدام است. من
دیدگاه تان را بنویسید