بنوسید آشتی کنان؛ بخوانید ترویج بی اخلاقی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از سایت فدراسیون وزنه برداری، در این وله از علی مرادی به عنوان بنیانگذار موفقیت های وزنه برداری یاد می شود، با کارنامه ای کاملا موفق در تمام دوران مدیریتی اش. بعد هم نوبت به تعریف و تمجید از بهرام افشارزاده می رسد؛ به قول دوستان، قهرمانانی چون کیانوش رستمی، سعید محمدپور، نواب نصیرشلال و بهداد سلیمی در دوران این مدیر پرورش یافتند و بعدها یک دفعه قهرمان المپیک شدند! در آخر وله هم نوبت به تخریب حسین رضازاده می رسد. فدراسیونی که بیشترین افتخارات تاریخ وزنه برداری ایران در آن رقم خورده است، ظاهرا هیچ افتخاری در این سه سال به دست نیاورده که قابل ذکر باشد! به همین خاطر اتاف فکر برنامه یک راست می روند سر قضیه اختلاف پنج وزنه بردار المپیکی با کادر فنی. یک موافق در مقابل هشت منتقد نوبت به معرفی میهمانان برنامه می رسد، پیمان یوسفی به عنوان مجری سعی می کند بی طرف باشد، حسین توکلی هم نقش یک منتقد منطقی را بازی می کند، اما محمود عبداللهی نه بی طرف است نه منطقی. او خود بانی این بساط است و نمی خواهد از فرصتی که برای ضربه زدن به وزنه برداری کشور ایجاد کرده، براحتی بگذرد. دیگر میهمان برنامه بهداد سلیمی است. تا اینجای کار شد سه منتقد. بعد نوبت به کارشناسان می رسد؛ دوربین برنامه به سراغ کسانی می رود که اگر نگوئیم دشمن وزنه برداری هستند، حداقل به هزار و یک دلیل می توان گفت این روزها از موفقیت های وزنه برداری خوشحال نمی شوند. اسامی برای آنهایی که در وزنه برداری هستند آشناست؛ داود ملکی، عطار اشرفی، عبدالکریم پورکیان، محمدعلی فلاحتی نژاد و رضا عباسپور. تا اینجا شد هشت منتقد! مسعود قاسمی، دبیر فدراسیون وزنه برداری به عنوان مو سپید کرده این رشته، در شبی که قرار بود یک تنه با هشت منتقد وزنه برداری بجنگند به برنامه ورزش از نگاه دو دعوت شد تا اینطور وانمود شود که بحث دوطرفه است و در فضایی کاملا عادلانه پیش می رود. سئوال پیامکی بعد هم نوبت به نمایش سئوال پیامکی برنامه می رسد: بهترین و سریع ترین راه خروج وزنه برداری از چالش موجود کدام است؟! 1- تشکیل کمیته فنی قدرتمند با حضور پیشکسوتان و قهرمانان 2- تغییر و تحول جدی در برنامه های مدیریت فدراسیون 3- بازگرداندن 5 وزنه بردار المپیکی 4- تغییر و اصلاح در کادر فنی تیم ملی ترکیب سئوال و گزینه های جواب نشان می دهد اتاق فکر برنامه از ابتدا به دنبال چه هدفی است؟ کسی به درستی نگفت از کدام چالش حرف می زنند؟ اینکه تیم ملی وزنه برداری با تیمی جوان در لهستان سوم می شود، آیا به نوبه خودش چالش برانگیز است؟! اگر هم چالش مورد بحث، دور ماندن المپیکی بود، حداقل جای یک گزینه در میان پاسخ ها خالی به نظر می رسد؛ «ادامه روند فعلی و مبارزه با ورزشکار سالاری» حقایقی که قورت داده شد انتقادها در این برنامه از تعداد کم مدال های تیم اعزامی به رقابتهای جهانی2013 لهستان شروع شد؛ البته در مقایسه با جهانی پاریس. باز هم کسی به روی خودش نیاورد که از سال 2006 به بعد در هیچ دوره ای غیر از پاریس، تیم ملی وزنه برداری ایران در رقابتهای جهانی بیش از یک طلا، دونقره و یک برنز به دست نیاورد. کسی نمی گوید چرا در سه سالی که بهرام افشارزاده، این مدیر موفق! سرپرست فدراسیون وزنه برداری بود همین تعداد کم مدال (به قول دوستان) به دست نیامد؟! صحبت بر سر دور ماندن المپیکی ها از تیم ملی است؛ اما کسی نمی گوید در هیچ کجای دنیا ورزشکار شرط و شروط نمی گذارد که برای بازگشت به تیم باید سرمربی را اخراج کرد؟! کسی نمی گوید چرا برخی از همین المپیکی ها طی 15 ماه اخیر حتی یک بار هم در رقابتهای لیگ یا قهرمانی کشور وزنه نزدند تا آمادگی شان را به رخ بکشند؟ ظاهرا این ها حقایقی است که در مواقع لزوم قورت داده می شود. البته باز جای شکر باقی است، موفقیت های بی سابقه وزنه برداری ایران در رقابتهای جهانی پاریس و پس از آن المپیک 2012 لندن، در دوره مدیریت حسین رضازاده و با سرمربیگری کوروش باقری به دست آمد، وگرنه معلوم نبود دوستان در پاتوق شبانه خود، چه دادگاه صحرایی برای مسئولان فدراسیون به راه می انداختند. برگشت به خانه اول! شاید همانطور که پیمان یوسفی هم اشاره می کرد نیت اصلی از این برنامه ایجاد یک آشتی کنان بزرگ در وزنه برداری بود، اما بنده خدا خودش هم برید وقتی بعد از سه ساعت بحث و کلنجار، همه چیز برگشت به خانه اول. آقای سلیمی برای بازگشت به تیم ملی شرط دارد؛ اینکه حسین رضازاده باید تعهد بدهد به وزیر ورزش و برگه تعهد را هم همچون چک ضمانت به او بدهند!!! تعهد برای چی؟! برای اینکه دوپینگی نشود! بیان چنین اتهام بزرگی به فدراسیون ملی یک کشور را - فدراسیونی که سه سال تمام از قهرمانش حمایت کرد تا به بالاترین مدارج ترقی دست پیدا کند- فقط می تواند به حساب بچگی بهداد سلیمی گذاشت. وگرنه هیچ توجیهی ندارد اینگونه حرف زدن در رسانه ملی. بدتر آنکه حسین توکلی هم به عنوان یک قهرمان المپیک و یک بزرگتر، با این جملات از سلیمی حمایت کرد: « بالاخره این المپیکی ها دنبال تغییر هستند؛ یا رئیس فدراسیون یا سرمربی. وقتی فعلا چیزی تغییر نکرده چه انتظاری از آنها دارید که برگردند؟!!» جفایی که روا شد آقای ابولفضل اکبری! این برنامه ای که با تهیه کنندگی شما و تلاش برخی بدخواهان قسم خورده وزنه برداری به روی آنتن رفت، صرفا برنامه ای بود برای ترویج بی اخلاقی و ورزشکار سالاری. برنامه ای بود برای شکستن حرمت سرمربی ها و اتهام زدن های واهی به فدراسیون ملی کشور؛ نه برنامه ای با هدف آشتی کنان بزرگ در وزنه برداری! مشتی جوان به عنوان آینده سازان ورزش کشور به رقابتهای جهانی بزرگسالان رفتند و اکثرا هم فراتر از انتظار کار کردند؛ تا جایی که چهار مدال جهانی به دست آمد و یک کاپ سومی. کاپی که حاصل تلاش کل تیم بود برای روی سکو رفتن؛ برای افتخاری که در سالهای 1999 تا 2006، در طلایی ترین دوران مدیریت علی مرادی، حتی یک بار هم توسط نسل طلایی آن روزهای وزنه برداری ایران به دست نیامند. اما دریغ از یک تشکر خشک و خالی از این جوانان با غیرت که با همت شان، از ناممکن، ممکن ساختند. هرچند برای عده ای انگشت شمار، شبی که گذشت، بهترین شب بود، اما جامعه وزنه برداری تا سالها این جفای بزرگ را فراموش نخواهد کرد.
دیدگاه تان را بنویسید